Van Mowani campsite naar Damaraland, Etosha NP en de Caprivistrip


Advertisement
Namibia's flag
Africa » Namibia » Damaraland
May 9th 2017
Published: May 9th 2017
Edit Blog Post

Total Distance: 0 miles / 0 kmMouse: 0,0

Van Mowani via Etosha naar de Caprivistrip


Dinsdag 02-05-2017 8e vakantiedag




Om even na half zes staan we op, we hebben vannacht verschillende beestjes gehoord, allerlei gepiep en gekwek. Maar gelukkig kon ik tussendoor goed slapen.

Als we de tent uitklimmen, komt net die meneer terug om de kachel aan te steken. Wij gaan eerst koffiezetten en broodjes eten. Daarna is het tijd voor de toch wel speciale douche, half open: je kan tijdens het douchen naar de omgeving kijken.



De tent wordt weer ingeklapt en de boel opgeruimd, jammer dat we dit mooie plekje alweer moeten verlaten! Maar op naar het volgende avontuur!

We rijden om ongeveer half acht weg, we hebben vandaag maar een korte rit op het programma, iets meer dan 100 kilometer. We kunnen dus rustig aan doen. Ook vandaag wacht ons weer een afwisselende route, na elke bocht veranderd het landschap weer. Onderweg diverse kleine inheemse dorpjes, koeien, geiten, herders,. We zien heel veel vogeltjes en insecten, zelfs een groot insect, dat op een vliegend zeepaardje leek.

Onderweg zien we een paar keer olifantenpoep, maar de kleine bergolifant laat zich niet zien: we spotten uiteindelijk wel een eenzame giraffe en wat verderop een kudde springbokken.





We bereiken Palmwag even na 10.00 uur al, maar eerst moeten we door een gate met "animal disease protection". Nu hoeven we niet gecontroleerd, wel als we het gebied weer verlaten. Men is bang dat er ziektes als MKZ vanuit het noorden en Angola de rest van Namibië binnenkomt.



Nu is het nog maar een stukje naar Palmwag lodge, we moeten allerlei formulieren invullen, ook alvast voor de tour morgen, en we moeten beseffen dat we met wilde dieren die gevaarlijk zijn te maken kunnen krijgen enz. Daar moeten we ook wat voor ondertekenen.



We krijgen campsite 13 toegewezen, maar als we daar arriveren blijkt het plekje al bezet. Wij terug naar de receptie, met een van de receptionisten achterop weer terug, het blijkt een misverstand, wij weer naar de receptie, waar we campsite 12 toegewezen krijgen.

We Besluiten nu maar eerst naar de bar te wandelen bij het zwembad, hier drinken we een koel tapbiertje. Rond het zwembad is een grasveld en in het midden nog een boom en een watervalletje, hier zitten allerlei mooie vogeltjes. Het is wel even lekker zitten hier!



Terug op onze campsite gaan we daar de boel maar weer installeren en zitten dan een poosje te lezen, te bloggen en genieten intussen van het uitzicht. Naast de campsite is een vallei waar een riviertje is (of zou moeten zijn) er staat wel veel riet. We mogen hier niet van de campsite aflopen, mogelijk komen de bergolifanten hier water drinken. Voor ons helaas: ze laten zich niet zien.

Ik maak maar weer eens deeg voor een broodje voor het ontbijt.



Om 18.00 uur melden we ons bij de receptie. We krijgen een briefing over de tocht van morgenochtend, de gids vertelt wat we allemaal wel en allemaal niet moeten doen. Hij weet het wel leuk te brengen. Intussen zien we nog een mooie zonsondergang. Hierna weer een wandelingetje naar de auto/ daktent.

Woensdag 03 -05-2017 9e vakantiedag



De wekker gaat vandaag om 05.00 uur, want er staat weer een leuke tour te wachten op ons. Snel aankleden, koffie zetten en ontbijten. Nog wat sanitair gebeuren, want om tien voor zes komt gids Erwin ons ophalen, we rijden naar de receptie en gaan daar een derde persoon ophalen (Alida die hier met een groep van Sawadee is)

We verlaten de lodge, moeten dan langs de “veterinairy fence” waar de banden van de jeep worden ontsmet. We hebben intussen capes gekregen, die we wel nodig hebben, want door de vaart van de auto hebben we een flinke tegenwind.

Na een aantal kilometers pikken we de ene “tracker” op en een stukje verder nummero 2. Dan draaien we de doorgaande gravelweg af en gaan een zand/ steenpad volgen. We rijden nu wat minder hard, want nu gaan we op zoek naar de zwarte neushoorn.

Het is inmiddels steeds lichter aan het worden, de kleuren zo vlak voor zonsopgang zijn prachtig en al snel kleuren de eerste bergen in de opgaande zon.

We maken een prachtige, maar hotsende rit, het ene moment is er een redelijk vlak stuk, maar dan is er verderop wel weer een stuk dwars over losliggende stenen. Er staan vaak grassen die in het zonlicht wel van zilver lijken.



We zien een paar keer wat springbokken, een oryx en een groep jakhalzen (blackbacked jackal).

We rijden door diverse dalen en zien dan een groepje mannen lopen, het zijn 2 opzichters van de Torra conservancy (die de bescherming van de zwarte Rhino’s beheren hier) en 2 politieagenten. Gids Erwin vraagt of wij het goed vinden dat we ze meenemen, deze mensen waren lopend onderweg op zoek naar de neushoorns.

Wij vinden het prima, er is plek genoeg! We komen nu in de Rhinovalley, maar na al het gespeur van de trackers en de opzichters zien we geen neushoorns. Wel komen we nog wat springbokkies tegen en een giraf.



Het volgende dal dat we inrijden is ineens heel groen, ook nu weer veel variatie in landschap en begroeiing.

In de verte zien we een koppeltje mountain zebra’s, dit zijn zwart-witte zebra’s (in tegenstelling tot de “Burchell” zebra die we in Zuid Afrika veel zagen die een bruinere streep extra hebben).



Dan ontdekken de trackers verse neushoornpoep en gaan ze op zoek naar verdere sporen. Nu blijkt het helemaal een goed idee te zijn dat de andere mannen erbij zijn gekomen, want ipv 2 trackers hebben we er nu 6! Zij lopen allerlei kanten uit te zoeken en ook wij rijden heen en weer op zoek. Na zeker een ½ uur zoeken vinden een paar trackers dan uiteindelijk een neushoorn.

Via de walkietalkie horen we waar we heen moeten. We rijden nog een stuk die richting uit, maar moeten dan ook lopend verder. Met een grote omtrekkende beweging moeten we boven de neushoorn komen en van de wind af. Neushoorns zien slecht, maar horen des te beter en deze zwarte soort is behoorlijk agressief: ze gaan zomaar in de aanval.



Na (ik denk) een kwartier lopen zijn we boven ze en zien dan eerst een moeder met kind en een klein stukje verderop 2 mannetjes en nog een vrouwtje. 5 Zwarte neushoorns dat is boffen voor ons! We gaan er bij zitten en kunnen dan genieten van dit moois! Intussen krijgen we dan nog wat drinken (alles wel in de fluistermodus) en verder filmen en fotograferen we er op los.

Na dit genieten gaan we gezamenlijk weer terug naar de auto lopen. Hier drinken we nog wat en praten nog even na. Vervolgens is het tijd om weer terug te rijden naar Palmwag lodge. Eerst weer een heel stuk gehobbel door de diverse dalen, waar we onderweg wel olifantensporen zien, maar helaas geen olifant.



We komen weer terug op de doorgaande gravelweg, wel op een andere plek dan waar we op de heenweg het gebied zijn ingereden. Ik vind de terugrit wat minder aangenaam, we hebben hier en daar de wind tegen, daardoor rollen de tranen uit mijn ogen en zie ik bijna niets meer.

Tegen 12.00 uur zijn we weer terug bij de lodge. We hebben een fantastische, succesvolle rhinotracking gehad!



We wandelen terug naar de campsite waar we bijkomen van het gehobbel en maar eens een bakkie koffie zetten. Intussen schrijf ik maar weer eens wat in het blog en we laten wat elektrische apparatuur opladen.

Het is ook vandaag weer een warme dag, al is er iets meer bewolking gekomen. Op een gegeven moment trekken we richting zwembad, niet om te zwemmen het bad is én klein én het water is ijzig koud. We gaan wel lui in een paar stoelen zitten, trakteren onszelf op een koel biertje en zitten wat te kijken, kletsen even met een stel Nederlanders en zitten verder een poosje te lezen.

Tegen zonsondergang (dat is al vroeg hier, even na 17.40) wandelen we terug naar de campsite, waar we alvast wat voorbereidingen treffen voor de maaltijd, we hebben spinazie gekocht, die verdacht veel lijkt op en smaakt naar snijbiet. We maken er een lekker potje van met piepers ei en gesmolten kaas.

Na het maal treffen we alvast zoveel mogelijk voorbereidingen voor morgenochtend. We willen zo vroeg mogelijk op pad. Tot slot genieten we nog wat na met een glas wijn.





Donderdag 04-05-2017 10e vakantiedag



We worden om 05.00 wakker en zetten een bakkie koffie en beginnen dan eerst de tent op te klappen en de rest van de spullen op te ruimen, we gaan even zitten met de koffie, maken verder toilet en als de laatste spullen dan klaar zijn is het zes uur en wordt het langzaam licht.

We rijden terug naar de veterinary fence, waar we even moeten wachten tot we geholpen worden. De doos eieren die we in de auto hebben staan mag niet mee, daar maken we iemand anders dan maar blij mee. (Er zitten steeds dames en kinderen onder een gevlochten afdakje, met kippen, kinderen enz.)

Dan kunnen we echt op weg eerst zo’n 115 kilometer naar Kamanjab. We rijden weer door een mooi landschap, wat nu in de tijd vlak voor en tijdens zonsopgang extra mooi gekleurd is. We moeten nu eerst een stuk omhoog naar de Grootbergpas (1360 m) Het laatste stukje zien we bijna niets, doordat de net opgekomen zon pal in ons gezicht schijnt.



Na de pas gaan we afdalen richting van het stadje, hier willen we tanken en boodschappen doen en wat geld pinnen. Het eerste lukt, al duurt het wel weer lang voor de tank vol zit. Boodschappen doen en het pinnen gaat niet door, er is vandaag alweer een feestdag en dus zijn de winkels dicht en de pinautomaat staat in de winkel.......

Dan maar verder op weg, we rijden nu na al de gravelwegen eindelijk weer eens een stukje asfalt, best even lekker na al het gehobbel. Na 65 kilometer bereiken we de Galton gate hier gaan we Etosha NP binnen. Eerst naar een kantoortje waar we papieren in moeten vullen, dan aan de overkant van de weg waar we moeten betalen en dan bij de geparkeerde auto nog een controle door iemand anders op wapens enz.

Ik vergeet door die controles bijna dat ik nog een sanitaire stop moet maken: voorlopig mogen we de auto niet meer uit: toch maar even terug.



Etosha NP is net zo groot als Nederland, we moeten hier dus ook afstanden rijden. We rijden van west naar oost door het park. Het kamp waar we heen gaan (Okaukuejo) is ongeveer 195 kilometer ver, maar er zijn allerlei zijweggetjes naar waterputten, waar, als er water staat, beesten kunnen zitten. We zien al snel een stel giraffen en wat olifanten. Sommige waterputten staan inderdaad droog, maar al snel vinden we er één waar wel water is en waar veel dieren te zien zijn, springbokkies, zebra’s, gnoe’s en nog een olifant. We zien 3x een secretarisvogel: dat is een roofvogel, maar dan met hele lange poten. Nummer 3 vliegt trouwens bijna tegen de auto aan.



Het ene moment is de omgeving dichtbegroeid, het andere zijn er open vlaktes. Vooral op de open vlaktes zien we veel wild, waarbij de zebra’s en springbokkies in de meerderheid zijn.

Het is een heerlijke rit zo, speurend naar van alles en nog wat. We waren lekker vroeg in het NP, dus we hebben alle tijd om veel plekjes te bezoeken, maar uiteindelijk is het toch tijd om het kamp te gaan opzoeken. Na het inschrijven gaan we even boodschappen doen, hier is het gelukkig wel open, al is de keus wat minder en hebben we intussen besloten uit eten te gaan.

We gaan snel de tent uitklappen en zoeken dan de waterhole bij de camping op, hier zien weer zebra’s en gnoe’s en een koppeltje impala’s. Verder zijn er veel wevervogels, er hangen een paar enorme nesten.

Als het schemert zien we ook een stel boomratjes in de boom vlak naast ons, grappig. We zien een mooie zonsondergang en blijven nog even kijken of er nog wat bijzonders gebeurt. De waterhole wordt hier de hele nacht verlicht.

We gaan eerst maar eten, we hebben gereserveerd in het restaurant, het ziet er gezellig uit en het eten is prima. Alleen je moet dus niet zoals wij voor een wat later tijdstip kiezen: het is een buffet, maar wat op is wordt schijnbaar niet meer aangevuld. Zo is de soep op, heb ik nog zowel een stukje lamsvlees en later een stukje oryxvlees. Bert start met oryx en grijpt naast het lamsvlees.



Maar hoe dan ook. We eten goed en alles smaakt. Na het eten zoeken we nogmaals de waterhole op en zitten daar weer een poosje te kijken. We hebben geluk, er verschijnt een witte neushoorn, die rustig naar het water kuiert en later rond de waterput wandelt. Leuk dit!

Verder leuks blijft uit en dan zoeken we toch maar ons daktentje op. We zien nog net een paar jakhalzen door het kamp wandelen.





Vrijdag 05-05-2017 11e vakantiedag



We horen in de nacht leeuwen brullen en het lachen van hyena’s. We staan extra vroeg op om nog eens bij de waterhole te krijgen, maar hier laat zich niets zien. We horen de leeuwen en hyena’s aan de andere kant van de tent.

Dan maar snel inpakken, een snelle douche en een bak koffie. Om 6.10 uur gaat de gate open: er staat al een rijtje auto’s te wachten: iedereen wil de leeuwen gaan spotten. En ja een kleine kilometer buiten het kamp zitten er 2 mannetjesleeuwen. Grappig: op de weg staan een hele rij auto’s met mensen die naar de leeuwen kijken: de leeuwen zitten samen naar de mensen te kijken! Even later komen er ook nog 3 jakhalzen bij, die dicht in de buurt van de leeuwen blijven.



Als we genoeg genoten hebben, gaan we een rondje rijden. Ook nu weer langs een aantal waterholes, maar behalve veel zebra’s en springbokkies komen we geen bijzondere dieren tegen. Wel zien we een Kori Buzzard, een vrij grote vogel, die veel in het hoge gras te vinden is. (Ik weet geen Nederlandse naam).

We keren terug naar het kamp voor een sanitaire stop en gaan dan op weg naar het volgende kamp in Etosha: Namutoni.

Ook nu nemen we weer heel veel zijweggetjes en détours. We hebben vaak uitzicht op de Etosha pan: een hele grote vlakte, wat in heel vroegere tijd waarschijnlijk een groot meer is geweest. Er zijn nu wat natte stukken, maar de rest is een geel-grijze leemlaag.

We wandelen een stukje op de leemvlakte en zijn daar dan echt in het grote niets!



We komen onderweg niet veel bijzondere dieren tegen: nog wat kori buzzards en een soort korhoenen. Verder oryxen, impala’s springbokkies zebra’s en giraffen. Ineens spotten we ook een kudde hartebeesten, ook een gazelle soort.

We maken een mooie rit van ongeveer 200 kilometer en bereiken dan Namutoni. We hebben gehoord dat de dik-dik route de moeite waard is. Die gaan we dan eerst maar rijden, na een paar kilometer is er een afslag naar een uitzichtpunt, hier staan veel auto’s dus die slaan we nog maar even over. We rijden verder over een zandpad tot we bij een eenrichtingsafslag komen, hier gaan we een rondje rijden.

Na misschien enkele honderden meters zien we toch ineens een Luipaard de weg over steken! Hij (of zij) rent echter meteen het struikgewas in en laat zich niet meer zien. We kijken even, maar nee: niets meer. We rijden het rondje af en besluiten we nog een rondje te maken. De luipaard laat zich niet zien, maar we zien in een boom wel zijn prooi hangen, het een of andere bokje!

Dan moeten we ook dit 2e rondje afmaken, nu zien we ook een koedoe gaan en wat mooie hoornvogels. Als we terug rijden naar de afslag naar het uitzichtpunt zien we dik-dik’s een heel klein hertensoortje.

Bij het uitkijkpunt is het nog steeds heel druk, maar we snappen waarom: er is hier een waterhole en er liggen wel een stuk of 9 leeuwen lui te wezen!

We hebben echt geluk vandaag!



We gaan nu maar naar het kamp, dat er echt heel anders uit ziet dan de vorige, veel gras en wat opener en ruimer.

We klappen het tentje maar weer uit en gaan dan wat boodschappen halen: vlees voor op de braai.

We zien dat hier ook een waterhole is, daar gaan we even kijken. Er is een bosje van riet/ hoge grashalmen, hier zitten wel tienduizenden vogeltjes, die af en toe met hele zwermen de lucht in gaan. Je hoort gewoon lawaai als er zo’n koppel vertrekt of weer in de halmen land. Een bijzonder schouwspel!

Behalve wat giraffen is er verder niets te zien! We gaan dan maar terug naar de campsite waar we de braai aansteken om wat “gamevlees” te grillen en wat pieperpakketjes, met een komkommersalade en wat rode wijn een koninklijk maaltje.





Zaterdag 06-05-2017 12e vakantiedag



We doen vandaag wat rustig aan ? we staan om 05.30 uur pas op in plaats van om 5 uur. Bakkie koffie, tent inklappen, toilet maken, alles weer in de laadruimte en dan zijn we klaar voor vertrek. We gaan meteen richting uitgang van Etosha NP 12 kilometer hiervandaan. Onderweg moeten we her en der wat koppeltjes guineafowls ontwijken die met hele families over de weg zwalken. De gate uitrijden kost wat tijd: controle hier, controle daar, maar dan kunnen we op weg voor een lange rit. We gaan op weg naar de Caprivistrip zo’n dikke 400 kilometer verder.

Het is vandaag behoorlijk bewolkt, maar de temperatuur is voor ons heerlijk! Voorlopig lekker doorrijden over asfalt wegen, die we voor Grootfontein onderbroken om via wat gravelwegen op zoek te gaan naar de Hobameteoriet. We vinden een mooi aangelegd plekje waar we kunnen wandelen naar de Hoba, een meteoriet van zeker 3 x 1 meter grootte, de grootste gevonden op aarde, die zo’n 80000 jaar geleden op aarde terecht kwam, het voornaamste bestanddeel is ijzer wat dan ook wel te zien is.



In Grootfontein gaan we tanken en doen boodschappen, daarna is het nog 200 kilometer naar Rundu. Vandaag is echt een route om van de ene regio naar de andere te komen. Behoorlijk kaarsrechte wegen. Wel met veel inheemse dorpjes langs de route. Opmerkelijk: het zijn simpele hutjes, meestal met stro, soms wat golfplaat, maar her en der is dan wel een schotelantenne te zien en er lopen veel mensen gewoon met mobieltje!

We zien vandaag dus veel asfalt. In Rundu duiken we nog even een supermarkt in voor wat vergeten zaken en gaan dan via wat gravel en forestwegen naar N’Kwazilodge waar we een mooi campingplekje krijgen, We zitten hier langs de Okavanga rivier en nadat we de auto hebben neergezet en de tent uitgeklapt enzo, gaan we langs de oever van een rivier zitten op een mooi uitzichtplekje waar heerlijke luie stoelen klaarstaan. Ik blog maar weer eens wat en we drinken een biertje, ondertussen kijkend naar de mensen aan de overkant van de rivier die bezig zijn met koeien drijven, badderen in de rivier en veel lawaai maken! De overkant is trouwens Angola, de grens loopt hier door de rivier.

We zien allerlei vogels vliegen, reigers en ook een ijsvogel (Great Kingfisher)



Na een mooie zonsondergang zoeken we ons kampeerplekje weer op, waar we de braai aansteken om Boerewors en groente te grillen + ons broodje voor het ontbijt. Verder genieten we van het leven met een glaasje rode wijn.





Zondag 07-05-2017 13e vakantiedag



Na een ontbijtje met zelfgebakken brood met ei en kaas en een bak koffie, gaan we de tent weer inklappen, de rest in de auto laden en dan gaan we op weg naar de volgende stop. We rijden nu door de Caprivistrip, weer een lange asfaltweg, wel met een behoorlijk groene omgeving. De rivier die we min of meer volgen zien we niet, wel heel veel inheemse dorpjes.

We hebben zo’n 200 kilometer te gaan en volgens de hoogtemeter rijden we steeds op zo’n 1100 meter hoogte. We zitten al dagen op een hoogvlakte. Over het grootste deel van de route is verder niets bijzonders te melden. In Divunda gaan we tanken, het volgende tankstation, waar we morgen langs zullen rijden is ruim 300 kilometer verderop. Nu hebben we 2 tanks van 70 liter, dus dat gaan we wel halen, maar dit is Afrika!



Er wordt een bon uitgeschreven, met naam en mobielnummer erop, dan kan ik gaan betalen met creditcard, wel weer even wachten tot er iemand komt om het creditcard apparaat te bedienen. (En betalen met creditcard noemen ze hier Swappen, klinkt sneller dan het is)

Na het tanken zijn we al meteen bij de afslag naar de lodge, maar we gaan eerst op zoek naar de Popa Falls. Op de diverse navigatiesystemen is niets te vinden, we rijden een aantal kanten uit, maar ook de richting die de Dominicus reisgids aangeeft klopt niet.



Waarschijnlijk moeten we dan richting een resort rijden.. We hebben daar geen zin meer in en rijden nu naar de Nunda River Lodge, waar we vannacht kamperen. We worden hartelijk welkom geheten bij de poort, maar de man vindt dat 1 nachtje eigenlijk niet kan, omdat we met z’n tweetjes zijn, hij moet hard lachen om zijn eigen grapje.

We checken in en worden naar een mooi plekje aan de rivier gewezen, hier zetten we de auto neer en zitten even te relaxen.

We zijn erachter gekomen dat we hier Caprivi-tijd hebben, dat is 1 uur later dan in de rest van Namibië (en hetzelfde als in Botswana) Het is dus ineens al middag. We vragen naar onze dorpswandeling die geboekt is en horen dan dat dat wel kan, maar het is zondag, de meeste mensen zijn dan naar de kerk, naar families enzovoort. We zeggen er dan maar van af te zien en krijgen dan in plaats daarvan, een boottochtje op de rivier aangeboden.

Dat vinden we eigenlijk nog veel leuker! We zullen klaarstaan om 16.20 uur!

We zoeken dan een mooi plekje op een platform boven de rivier, nemen een biertje en kijken intussen uit over het water, we zien aan de overkant een koppel nijlpaarden, die zich af en toe laten horen. In het riet onder ons zien we regelmatig otters opduiken. We zien 2 Afrikaanse visarenden vliegen en her en der kleinere vogels.



Na wat bloggen en het biertje wandelen we terug naar onze campsite, waar we de tent uitklappen en de bedjes in orde maken. Bert gaat vast wat piepers koken en ik maak een deeg voor het brood klaar.

Even na 16.00 uur lopen we terug naar het platform over de rivier waar we wachten tot we gaan varen. Het is een kleine boot op 2 drijvers een platform waar losse stoeltjes op staan en een zitje voor de “kapitein” waar hij de boot kan besturen. Redelijk primitief dus.



We varen eerst naar de overkant en dan verder stroomafwaarts op deze Okavango rivier. We zien krokodillen, een varaan en allerlei mooie vogels. Zoals een ijsvogel, bijenetertjes die hun holletjes in de hoge rivieroever uitgraven. Het is heerlijk stil en vredig zo varend op de rivier, ik zit te genieten!

Na ongeveer 3 kwartier draaien we om, op dit punt had de gids wat hippo’s verwacht, maar ze zijn hier niet. We varen nu om een klein eilandje heen en daar blijken de hippo’s heen verhuist. We blijven een poosje naar ze kijken.



Hierna varen we verder stroomopwaarts in de richting van de Popa Falls, we horen nu al het gedonder ervan. We krijgen een “sundowner" aangeboden, in de vorm van cider of bier. De rivier is hier heel breed en er zijn diverse stroomversnellingen naast elkaar. (het zijn niet echt watervallen maar stroomversnellingen met een verval van ongeveer 3 meter.

Indrukwekkend om te zien! De gids legt de boot aan op een eilandje tussen 2 van die stroomversnellingen en we mogen hier een poosje rondwandelen. Het eerste wat opvalt hier is het hele fijne zand, wat een vreemd piepend geluid maakt als je er over heen loopt, heel bijzonder!

Op het eilandje zien we veel sporen van vogels, varanen en zo meer. Intussen begint de zon onder te gaan, het is vandaag best behoorlijk bewolkt, dus echt een zonsondergang is er niet, de kleuren worden wel mooi! We moeten weer terug naar de boot en na nog wat rondjes langs de diverse stroomversnellingen varen we terug naar de lodge. Een heerlijke tocht en wat ons betreft een perfect alternatief voor de dorpswandeling!

Terug op onze campsite gaan we ons bezighouden met een lekker maaltje klaarmaken en zitten nog na te genieten van deze dag,

Morgen gaan we Namibië verlaten: Op naar Botswana!


Additional photos below
Photos: 78, Displayed: 38


Advertisement



Tot: 0.389s; Tpl: 0.019s; cc: 10; qc: 65; dbt: 0.0995s; 1; m:domysql w:travelblog (10.17.0.13); sld: 1; ; mem: 1.4mb