Eg spasserte over den trafikkerte vegen, myste litt mot sola og rusla vidare på fortauet. Ein mann kom op til meg haldt meg roleg rundt handleddet, og peikte på skoen. Eg kjende så ei hand på brystlomma mi, og instinktivt slo eg den hardt vekk. Eg sett auga i dei begge, dei så olmt på meg og trakk seg unna. Ikkje brått, ikkje som om dei flykta, men sakte medand dei såg på meg. Eg kokte. Eg raste. Eg freste. Eg prøvde å ta dei av dage med blikket mitt. Rundt gjekk folk forbi som vanleg. Dei to mennen forsvann utanfor synsrekkjevidda mi. Eg såg føre meg fleire scenarier, ein der eg kaldkvelde mannen, ein annan der eg spende han ned og ein tredje der eg vrei armen hans og haldt han i ro. Men eg ... read more

Mørkre har lagt seg, ute regnar det. Gårdsplassen vert glimtvis opplyst av lyn, og i det fjerne høyrer eg tordenskrall. Eg befinn meg i Bukavu, i den austre delen av Den demokratiske republikken Kongo. Her er eg for å gjere intervjuer i samband med hovuoppgåva eg skal skrive neste vår. Omalg nokså nøyaktig midt i Afrika har eg vore i snart to veker. Reisa ned hit gjekk finfint, utan store utfordingar. Eg landa i Kigali, Rwanda tidleg på morgonen, og i møtet med stive prisar på taxi inn til sentrum, gjekk eg ut på motorvegen i søkjen etter ein buss. Etter mindre enn ti minutt stoppa ein sivil pickup og spurte om nokon ville vere med inn til byen. Klart det. Og vips så hadde eg fått ein stråklande start påopphaldet mitt på dette fascinerande kontinentet. ... read more

I vekene eg gjekk på språkskule budde eg hjå ein vertsfamilie. Det var finfint det og alt det der; alt i alt ikkje så grenselaust interessant. Likevel vil eg berette ei lita hending, som fekk meg til å trekkje på smilebanda. Eg hadde eige rom, og fine greier. På rommet var det eg trengde; seng, pult, stol og skap. Då familien hadde ein katt som tok (og framleis tar) seg til rette, hadde far i huset festa ein liten lås type krok på utsida av døra mi slik at eg kunne låse dersom eg gjekk ut. Denne nytta eg ofte, og det med stort hell. Eg såg aldri katten på rommet mitt. Familien eg budde hjå har to døttre, ei på to og ei på fire. Begge er tillitsfulle og likte å leike med meg medan ... read more

Kanotur, det var eg jo på i helga som var. Eg vart plukka opp etter skulen, og vi sette nasen mot ein campingpalsse ved Liemeuil, som ligg ved elva Dordogne (som for øvrig renn ut i elva som munnar ut ved Bordeaux; Garonne.). Landskapet var nydeleg, været betre, og folka kanon. Faktisk framstid det meste eg såg som eit psot kort, nærmare ein karikatur av den berømte sørfranske landsbygda. Smale gater, små mursteinhus, mange upraktiske løysingar og ikkje minst eit lass med koselege spisestader! Eg fekk verkeleg nytta høve til å praktisere fransken. Eg registrerar at dersom det er ein temabasert samtale kan eg være med, er det berre preik om alt og ingenting har eg lite å fare med. Eg sov ute, det var kjempe, og fekk straks hardhaus stempelet. Dei skulle berre visst kva ... read more

Hei hallan, då var tida gått fort og lite skrive her. For å kome fram til dagen i dag må ei lita oppsummering til. Det vil skje kort og konsist, utan for mange friske detaljar. Etter Voi tok Aleksander og eg turen til Mombasa, hang der i to dagar, åt enorme mengder indisk mat, for så å ta oss til Zanzibar. Der skjedde det ingenting uventa. Vi bada, lo, vart solbrende, åt dyr mat og hadde det fint. Slaraffen er ok i nokre dagar. Reiseruta heimover var enorm. Ikkje til å tru at vi hadde valt reiseruta sjølv. Avreise frå hotellet på Zanzibar klokka 1500. Flyet framme i Dar 1730. Avreise Dar 05.30 dagen etter. Ei natt på flyplassen i Dar er ikkje mykje å samle på. Etter mykje venting i flyet i Dar landa vi ... read more