In het holst van de nacht stopt de bus in een donker steegje en de buschauffeur verzoekt ons uit te stappen. We kunnen eerst niet geloven dat dit boerengat onze volgende bestemming is. Weinige opbeurende gedachten flitsen door ons hoofd. Zijn we in handen gevallen van wrede mensenhandelaars die ons zonder scrupules zullen verkopen om als slaven in de locale zoutindustrie te werken?? Dekt onze reisverzekering losgeld? Zal ik mijn mama nog ooit terugzien? We zijn echter wel degelijk aangekomen in San Pedro de Atacama. We wandelen op onverharde wegen en tussen adobe laagbouw naar Casa de Norm [View Full Entry]

---

---

We staan vroeg op in La Paz om de bus naar Iquique (Chili - met overstap in Arica) te nemen. Dit is buiten kijf de mooiste busrit in ons Zuid-Amerikaans avontuur. (allé dan, tot nu toe...) Niet alleen krijgen we ontbijt (een simpel broodje) en almuerzo (hamburgertje, slaatje en rijst met daarbij een wijntje!) maar ook onze ogen worden hier volop verwend! De bus moet een afdaling van +/- 4000 meter overbruggen! We rijden eerst een stukje zuidwaarts over de Altiplano om dan onze afdaling in te zetten in westelijke richting naar de Chileense kust. Dit is een zeer drukke route: [View Full Entry]

---

---

Een nachtrit van 12 uur op een cama bus (= bedbus met zetels die bijna volledig horizontaal kunnen gelegd worden) brengt ons van Sucre tot La Paz. Het dekentje dat we krijgen red ons leven tijdens de ijskoude nacht. In het hostel blijven Eva en Vanessa (een mede-vrijwilligster bij het GMF) eventjes stomverbaasd staan als ze merken dat hun reiswegen hier kruisen, onwetend van elkaar: de wereld is toch klein... We starten ons stadsbezoek met een traditionele almuerzo (= een viergangen lunch-dagschotel, iets heel erg Boliviaans om te doen) in de prachtige entourage van Hotel Torino [View Full Entry]

---

---

Een gemakkelijke busrit brengt ons in Sucre. De weg is zo vlak dat we bijna vergeten dat we in de Andes zijn. Na aankomst verkennen we onmiddellijk de stad en zijn aangenaam verrast. Men noemt Sucre ook wel La Ciudad Blanca (dat is De Witte Stad in ‘t Nederlands) vanwege de traditie alle gebouwen in het centrum in het originele koloniaal wit te verven. Het resultaat is een streling voor het oog. Vermoedelijk is het centrum letterlijk schitterend als het zonnetje schijnt! De jure is Sucre de hoofdstad van Bolivia, t.t.z. zo staat het in de grondwet. Na een burgeroorlog in [View Full Entry]

---

---

Tarija en Potosí liggen op ocharm acht uren bussen van elkaar. We komen in een heel ander klimaat terecht, het is in Potosí stukken frisser en natter. Potosí is een mijnstad te midden de Andes. De omringende bergen zitten propvol goud, zilver, zink en andere mineralen. Hierdoor was Potosí in koloniale tijd één van de schitterendste parels aan de Spaanse kroon. De stad was in die tijd groter dan Parijs en Londen. Het schijnt nogal hard labeur te zijn in slechte omstandigheden om al deze minerale rijkdom te ontginnen (shifts van 24 uren zijn er de rigueur - mijnwerkers overleven zo’n [View Full Entry]

---

---

Na de twee slopende busritten stappen we groggy van de bus in Tarija. Om vijf uur ’s morgens lopen we door het doodse centrum naar Hostel Carmen, in de hoop op dit uur te kunnen inchecken. Oef, een bed na twee nachten! Een dutje van 6 uur en een douche later voelen we ons fit genoeg om een wandelingetje te maken. We lunchen op het gezellige terras van Gattopardo. Dit wordt ons stamcafé voor de komende dagen! We verwennen onszelf met een slaatje en een Lomito Gattopardo (een dun stuk vlees met ei en kaas en groentjes) met frietjes. We drinken [View Full Entry]

---

---

We verlaten het vlakke Paraguay en vertrekken met de nachtbus richting Bolivia: we zijn bijna in de bergen! De bus wordt volgeladen met taksvrije goederen uit Ciudad del Este, waarmee de busmaatschappij waarschijnlijk meer winst opstrijkt dan met het vervoer van personen. Onze bagage wordt dan maar in de passagiersruimte opgestapeld. We dachten dat dit nooit zou lukken maar toch... Het is de eerste busrit waar we een warme maaltijd voorgeschoteld krijgen: een kippenbilletje met wat rijst en een droog broodje en een cakeje als dessert. We rijden door de Chaco, een prachtig ongerept gebied in We [View Full Entry]

---

---

Als je in Foz de Iguaçu de Vriendschapsbrug oversteekt kom je in Ciudad del Este (CdE), en dus Paraguay, terecht. Meteen bevinden we ons in de drukte van het (de) grootste shoppingparadijs (of-hel) in Zuid-Amerika. CdE is een grote taksvrije zone, waar mensen van heinde en verre op afkomen om goedkoop sigaretten, alcohol, elektronica en dies meer in te slaan. Het is er een drukte van jewelste. De straten lopen vol mannen die er louche uitzien en het waarschijnlijk ook zijn. We vereren dit stadje maar met een kort bezoekje aangezien we direct een bus nemen naar Encarnación. Wel gaan de [View Full Entry]

---

---

Na twee dagen verlaten we Rio en nemen we de bus (26 uur) naar Foz de Iguaçu. Hier logeren we in het sympathieke Pousada da Laura, een klein hostel met een gezellig binnentuintje. Het ontbijt is hier heerlijk: vers fruit, vers geperst watermeloensap (hmmmm!). ’s Avonds maakt de eigenaar lekkere Sangria met aardbeien (we eten hier genoeg fruit)! Een echte aanrader. Tijdens de zwoele avonden genieten we van een boekje en een pintje = het goeie leven! We zijn naar Foz gekomen om de Iguaçu-watervallen, één van ’s werelds grootste natuurfenomenen, te bezoeken. De watervallen liggen op [View Full Entry]

---

---

Ons avontuur begint ‘s morgens vroeg op nieuwjaarsdag. Drieëndertig uur en twee lange vluchten later arriveren we in het drukkend hete Rio de Janeiro. Ondertussen is het al 2 januari in de namiddag, maar op het strand van de Copacabana is de plaatselijke IVAGO nog druk doende met de opruiming na de oud-naar-nieuw-beachparty. De tropische hitte overvalt ons een beetje en we zijn moe van de reis en van de drukke weken die aan ons vertrek voorafgegaan zijn. Ons logement is het Copa Hostel. Het is wat men noemt een partyhotel, dat op een paar straten van het strand ligt. De [View Full Entry]

---

---