Pieterziyou

Begin oktober hadden we een weekje verlof omwille van de Chinese nationale feestdag. Samen met enkele medestudenten ben ik toen naar het desolate Gansu getrokken. Ik heb op deze blog uitgebreid verslag gebracht van die reis. Wat ik niet vermeld heb, is dat ik ook een reisverslag in het Engels doorgestuurd heb naar een Chinees tijdschrift. Eind september had ik aan Franse klasgenoot verteld over mijn reisplannen. Hij kende de redactrice van een tijdschrift in Beijing en zei me dat ze altijd wel geïnteresseerd is in de reisverhalen van westerlingen in China. Het feit dat ik naar het iewat onbekende Gansu ging, maakte het nog interessanter. Ze stelde me voor om een artikel te schrijven en dan zou ze zien wat ermee te doen. Het artikel moest geschreven zijn in het Engels of Frans en drieduizend ... read more

Vorig weekend vond in Wuhan Daxue ( één van de vele universiteiten in Wuhan) het jaarlijkse Internationaal Cultureel Festival plaats. Op deze wereldexpo in het klein kreeg elk land een eigen kraampje om zichzelf voor te stellen aan de bezoekers. Eva ( een Belgische studente, niet in Gent maar aan dat gehucht nabij de Dijle) had twee vriendinnen in "Wuda"en we besloten de handen uit de mouwen te steken voor België en mede het kraampje te bemannnen. Op een atletiepiste rond een voetbalveld waren een tachtigtal landen vertegenwoordigd. België deelde een standje van een zestiental vierkante meter met de Duitsland. De twee Belgische studentes hadden op voorhand een vijftigtal foto's van ons land moeten doorsturen, waar de Chinese organisatie dan een selectie uit gemaakt had. België in een tien foto's: het stadhuis van Brussel, Justine Henin, ... read more

Hallo trouwe lezers Dit maal schotel ik u geen spannende of sappige reisverhalen voor. Mijn reisbudget kent grenzen en er wordt van ons, buitenlande studenten, verwacht dat we toch af en toe eens een lesje meepikken. De laatste weken bleef ik in Wuhan en wat volgt, is een kort relaas van het dagelijkse leven in de vervuilende metropool die ik voor een jaartje mijn thuisstad noem. Ongeveer een maand geleden kwam ik op een zondagmiddag moe maar tevreden terug van een reis naar Shanghai en Hangzhou. Mijn klasgenootjes bezorgden me meteen een koude douche met de mededeling dat we de komende drie dagen examens hadden. Toen ik mijn rugzak aan het leegmaken was, kwam ik tot de constantatie dat ik mijn boeken op de trein vergeten was. Bij het loket voor verloren goederen had ik keuze ... read more

Na twee maanden in Wuhan ben ik hier al goed geïnstalleerd. Tijd voor een jobje dus, dacht ik bij mezelf. George, een Bulgaarse vriend, had me het adres bezorgd van een bedrijf dat leerkrachten aanwerft om Engelse les te geven aan Chinese kinderen. Dinsdag ben ik langsgeweest op het kantoor om te solliciteren. Ik had geen afspraak maar dat was geen enkel probleem, de manager wou mij meteen te woord staan. Het 'sollicitatiegesprek' begon vreemd genoeg met het overlopen van het contract. "Do not hit the children, arrive ten minutes before your classes start,..." Allemaal zeer evidente zaken en ik zette mijn poot onderaan op het papier. NA het ondertekenen van het contract volgden een paar losse vraagjes over mijn kennis van de Engelse taal. Het feit dat ik geen "native English speaker" ben, geen relevante ... read more

Op zondag 19 oktober werd om acht uur 's ochtends in het stadium van de Universiteit van Centraal China de aftrap gegeven van de Hubei cup. Het team van de 'Professoren van de Universiteit van Centraal China' en het 'Bloementeam van Hubei' gaven elkaar partij. Beide ploegen kwamen met hun basiselftal uit de kleerkamer en de trainers hadden gekozen voor een klassieke 4-4-2 opstelling. Het 'Bloementeam' begon gretig aan de partij en had overwegend balbezit. Beheerst tikten ze de bal rond over gans het speelveld en ze bouwden geleidelijk de druk op. De eerste grote kans van de wedstrijd was echter voor het 'Professorenteam'. Yishihao (Nummer elf) kwam na slecht uitverdedigen alleen voor doel, maar was te verrast om zijn schot binnen het kader te mikken. De spelers van het 'Bloementeam' waren wakker geschud en voerden ... read more

1) Wat eet je daar? Het eten valt hier goed mee. Mijn ontbijt bestaat meestal uit yoghurt met muesli. Middagmaal is meestal gebakken noedels met kip en rundsvlees of noedels met tomaat en ei. Ze makern die gerechten vlak bij onze dormitory en voor de volle vijftig eurocent heb je echt zeer lekker gegeten. 's Avonds gaan we altijd uitgebreid eten. Alle gerechten worden dan in het midden van de tafel gezet en je kan van alles proeven. Mijn favorieten zijn kip in zoetzure saus, gepeperd rundsvlees met aardappelen en aubergines met rijst. 2) Vallen de lessen mee? Per week heb ik veertien uur. Ik heb vier verschillende soorten les: algemeen, luisteren, spreken en lezen. De leraars zijn zeer bekwaam en gedreven. Ik heb twinig klasgenootjes van over gans de wereld. Vanaf het tweede semester mogen ... read more

Omdat mijn Chinese vriendenkring voor het moment nogal beperkt is, had ik met Bo Li afgesproken om samen naar English corner te gaan. Het plan was om wat Chinezen te vinden om samen mee te studeren: zij leren me Chinees en Chinese gebruiken, ik leer hen Engels. Elke donderdag-en vrijdagavond spreken voor gebouw nummer negen een horde mensen af om allemaal samen hun (gebroken) Engels te oefenen. Ik kwam iets na acht aan en tot mijn grote verbazing waren er meer dan tweehonderd Chinezen en een slechts een paar westerlingen. Wat volgde was hilarisch. Een meisje stelde me een paar basisvragen en ik antwoordde netjes. Toen ik na twee minuten rond me keek, zag ik dat plots in het middel van een cirkel stond en ik omringd was door meer dan veertig Chinezen. En dan begon ... read more

Na twee weken radiostilte is hoogtijd om blogsgewijs nog iets van me te laten horen en dus hier volgt een korte update van mijn belevenissen in de Volksrepubliek. Omwille van de nationale feestdag op 1 okotober hadden we een week vrijaf (eind september begin oktober). Overijvige klasgenootjes wendden die week aan om Chinese karakters in te studeren, maar ik besloot om samen met enkele medestudenten China te gaan verkennen. Het desolate, noordwestelijke deel van China stond al langer op mijn verlanglijstje van reisbestemmingen en we kozen de provincie Gansu uit. Gansu is grofweg tien maal groter dan België en telt 22 miljoen inwoners met een groot aandeel van etnische minderheden als Tibetanen en moslims. De politie die in het bezit was van onze paspoorten om onze verblijfsvergunning te regelen, had ons verzekerd dat we onze documenten ... read more