De Bale Mountains en de weg naar het Zuiden


Advertisement
Ethiopia's flag
Africa » Ethiopia
February 12th 2010
Published: March 7th 2010
Edit Blog Post

Portret 1Portret 1Portret 1

Tuti Fella
Voor alle duidelijkheid: de vermelde data zijn volgens het Ethiopische kalender (tussen haakjes vind je de datum volgens onze telling).

Zondag 30/05/2002 (07/02/2010)


Aankomst in Addis.

Onderweg naar de stad zie ik massa’s mensen in witte gewaden, waarvan veel vrouwen gesluierd lijken. Hiermee word je wel even op de verkeerde voet gezet: het is vandaag zondag en gelovigen trekken naar de kerk! De Zondagmis bij het starten van de Vasten!

Het is vandaag 30/05/2002 volgens het Ethiopische kalender.

In de hemel boven Addis cirkelen statig (geelsnavel)wouwen


Ik was haast vergeten dat ik naar Afrika kwam!

Alles leek zo goed uitgekiend. De eerste dag geen te lange afstand. We hadden onze bestemming makkelijk voor de middag kunnen halen. Het werd 7 uur ’s avonds.

Er moesten nog enkele boodschappen worden gedaan. Even naar de supermarkt.
“Sorry that everything is not ready yet, but it’s not very far. We have plenty of time!”. Hij vergat me enkel te vertellen dat onze wagen zich nog enkele honderden kilometers in het oosten was!

Dus, in plaats van, na een slapeloze nacht in het vliegtuig, een namiddag te kunnen relaxen in een groene omgeving, zijn we een eindje onze wagen tegemoet gereden, ze hebben een leuke plekje uitgezocht, een populaire tent aan de rand van een kratermeer, en dan maar wat staan schilderen... En ik viel om van de slaap!

Maar, zoals meestal in Afrika, is alles in zijn plooi gevallen.

Onze voorlopig voertuig geruild voor een stoere ‘Defender’. Onze chauffeur heet Iyasu, en, omdat we onderweg een aantal dagen zullen moeten kamperen, krijgen we meteen ook nog een kok mee: Ahmed.

Wondo Genet.
Hier zit ik nu rustig in een woud, nabij een warm waterbron, omringd door oerwoudgeluiden... enkel rond achten verstoord door het gezang van de muezzin in de verte...

Ik val als een blok in slaap...


Maandag 01/06/2002 (08/02/2010)


Wondo Genet - Bale Goba (Bale Mountain NP)

Redelijk goed geslapen, en om 6 uur op, om meteen in mijn vakantieritme te raken. Ik leg de laatste hand aan mijn herschikte bagage en om 6:30 ben ik aan het ontbijt: roereieren met chilipepers! De koffie heel sterk en gekruid.

Nog een wandelingetje door de tuin dat gonst van het leven: vervetaapjes, enkele fraaie exemplaren franjeapen (black & white colobus), dikbekraven, tokken en neushoornvogels (hornbills)...
KamelenbusKamelenbusKamelenbus

Onderweg

Om 8 uur zijn we de baan op.

De eerste 30 km lopen voortreffelijk. De volgende 150 zijn echter ‘off road’. De Chinezen zijn wel bezig een nieuwe baan te trekken, maar daar kan je maar af en toe over, en op sommige plaatsen zijn nog nauwelijks de krijtlijnen uitgezet. Hier en daar zijn enkele kilometers reeds genivelleerd of zelfs voorverhard, op ander plaatsen zijn enkel tientallen mannen rotsenblokken aan het verbrijzelen met voorhamers met veel te korte stelen...

Mijn kompanen blijken vanochtend zonder ontbijt vertrokken, en onderweg is weinig te vinden. Tot er langs de weg een meisje aardappelen verkoopt. Deze zijn reeds in de pel gekookt en zelfs nog warm ook. Veel is het niet, maar ze smaken heerlijk en zorgen toch voor enige maagvulling.

Rond 14:00 u bereiken we Dinsho, toegang tot de Bale Mountains NP.
Gids wordt geregeld, maar voor we de benen strekken en een voetsafari maken, even iets tussen de kiezen steken. Ahmed heeft brood kunnen vinden en met een blikje sardientjes wordt in een no-time een smakelijke sandwich ineen getoverd.

Doel van de wandeling is het spotten van o.a. de Bergnyala of Mountain nyala (Tragelaphus buxtoni) en de Menelik Bushbuck (Tragelaphus scriptus
BergnyalaBergnyalaBergnyala

Bale NP
meneliki), 2 endemische (en bedreigde) diersoorten. En ver hoef je echt niet te gaan. We zijn nauwelijks vertrokken of we ontmoeten reeds een prachtig mannetje Bergnyala, met zijn fraaie gedraaide horens. Iets verder maken enkele Abyssinian Bohor Reedbucks (Redunca redunca bohor) hun opwachtingen. De Menelik Bushbucks waren ook op het appel. Alsook onze vrienden de wrattenzwijnen. De dieren lijken helemaal niet zo schuw. Zelden op een uurtje wandelen zoveel wild gezien. Als toemaatje wordt ons nog een blik gegund op de, in Afrika, zeer zeldzame Steenarend of Golden Eagle (Aquila chrysaetos).

Verder naar Goba om te overnachten.




Dinsdag 02/06/2002 (09/02/2010)


Bale Moutain NP

Het uur van de wolf
Sanetti Plateau. Meer dan 4.000 m. Het hoogste Afrikaanse veenland.

De wolken verscheuren zich aan de omliggende bergtoppen en mistfarden vervagen de scherpe contouren van de rotsen. Een spookachtige sfeer.

Ethiopische hooglandhazen (lepus starcki) schieten voor ons weg.

Onze voetstappen worden gedempt door de mossen, en weelderige heidekruid legt een subtiele laag kopergroen over het plateau, tot zover het zicht reikt. Enkele solitaire reuzenlobelia’s rechten hun ranke gestalten her en der in het landschap, als 5 meters hoge schildwachten die waken over
Ethiopische wolf 4Ethiopische wolf 4Ethiopische wolf 4

Sanetti-plateau
dit bijzondere rijk.

Het rijk van de Ethiopische- of Abessijnse wolf (Canensis simensis). De meest bedreigde van alle hondachtigen (37), ook gekend als de ‘Simien fox’ of nog de ‘Red jackal’, omwille van zijn opvallende kleur die meer aan een vos doet denken. Maar het is wel degelijk een wolf. (*)

Voor hem zijn we hier. En ja, heel in de verte ontdekken we er een, die, de snuit in de grond, te druk bezig is zijn favoriet ontbijt - de reuze molrat - te zoeken om ons enig aandacht te schenken. Maar, als we trachten dichterbij te komen, wordt hij alert en gaat zijn heil elders zoeken.

Iets verder horen we een ganse horde huilen, maar we slagen er niet in ze te spotten.

Terug bij de wagen lacht het geluk ons toe: op slechts 10 m van ons kijkt hij argwanend toe. Ons gezelschap blijkt niet zo erg op prijs gesteld, en hij loopt rustig de baan over om zich tussen de rotsen te verstoppen. Rustig genoeg om zich gewillig te laten fotograferen. Toch een greintje ijdelheid?...

Een Augur-buizerd (Buteo augur) houdt de scene zorgvuldig in het oog…

(*) n.v.d.r.: National Geographic (NL-BE) publiceerde in zijn nummer
Augur-buizerdAugur-buizerdAugur-buizerd

Saneti-plateau
van Maart 2006 een heel mooi artikel over deze wolven.




In de vroege namiddag terug in Goba. Proberen wat op de blog te zetten, maar de inbelverbinding is dermate onstabiel dat het nauwelijks lukt om een mailtje te sturen. Foto’s uploaden uitgesloten!


Woensdag 03/06/2002 (10/02/2010)


Van Bale-Goba naar Yirga’alem

Om 5:30 uur op en ondanks het vroege uur, kan ik toch iets nuttigen dat op een ontbijt lijkt. Een uur later zijn we vertrekkensklaar.

Onze gids, die we naar Dinsho moeten terugvoeren, is geweldig opgetogen wanneer ik hem vertel dat ik hem, gisteren avond op TV heb gezien. De reportage over de bergnyala’s blijkt enkele weken terug opgenomen, en onze gids vertelt in geuren en kleuren aan Iyasu en Ahmed hoe het allemaal in zijn werk is gegaan. Ik begrijp er geen snars van, maar aan de toon te horen is hij door het dolle heen!

Het weer is vandaag beter, zodat ik meer van het erg afwisselend landschap kan genieten dan op de heenweg. De zon die verstoppertje speelt achter de dikke wolken zorgt voor een heel bijzonder licht. Soms wat surrealistisch wanneer de aarde meer straalt dan de
Portret 3Portret 3Portret 3

Onderweg
dreigende hemel... Bij wijlen lijkt het kleurrijke vakwerk van de velden in het zacht glooiend landschap zelfs op onze eigen Brabant... maar dan met strooien hutjes!

Net als eergisteren hebben mijn reisgezellen weer niet ontbeten. Op dezelfde plek als twee dagen geleden, vinden we gelukkig weer een portie gekookte aardappelen (in de pel), wat enig soelaas brengt. Hiermee kunnen we het volhouden tot in Dodola, waar we eindelijk kunnen lunchen.

Ik wordt daar door mijn metgezellen ingewijd in de “injera”, HET traditioneel lokale gerecht: een grote, grijze, slappe pannenkoek (de eigenlijke injera), vervaardigd uit 'tef', een lokale graansoort, dat 3 dagen wordt gefermenteerd voor het wordt gekookt, wat resulteert in een schuimrubberachtige substantie met een zurig smaakje. Hierop wordt een vlees- of groentebereiding uitgegoten. Je eet het met de handen - of beter gezegd met de rechter hand - , iedereen vanuit hetzelfde bord (lees: dienblad). Je scheurt een stuk injera en daarmee grijp je wat vlees, dep je het eventueel in kruiden, om het vervolgen binnen te werken. Dit gezegd zijnde, Ethiopiërs eten in een ijltempo, alsof men op ieder ogenblik hun bord gaat wegnemen.

Eerlijk gezegd, het ziet er niet uit en, spijts het enthousiasme van mijn Ethiopische vrienden, lekker vond ik het ook niet. Kortom: ik ben geen fan! We proberen het later wel nog eens.

Vanaf Dodola wisselt de piste af met geasfalteerde stukken, en eens in Shashemene zijn we weer op de grote baan en we bereiken vlotjes Yirga’alem via Awasa.


Koffieceremonie met de gieren
Yirga’alem. Centrum van de beroemdste Ethiopische koffie.

We worden uitgenodigd op een heuse traditionele koffieceremonie. Terwijl er wierrook wordt gebrand, bereid de koffiedame de drank vanaf de groene koffieboon. Roosteren, grof malen, langzaam koken, enkele mysterieuze ingrediënten toevoegen...

We zitten ondertussen lekker buiten onder een grote boom met een prachtig uitzicht op de omliggende koffie- en andere plantages... onder het toeziende oog van een twintigtal gieren in een nabijgelegen kale boom. Ze voelen zich hier duidelijk thuis. Nogal wiedes gezien ze hier blijkbaar worden gevoed!

De toeschouwers worden even onrustig wanneer de hele bende neerstrijkt op een paar meter van ons. Ze zijn zo groot als flinke kalkoenen en al even elegant. Ze lijken duidelijk tam, maar die kromme bek waarmee ze krengen verscheuren ziet er wel gevaarlijk uit. Wanneer ze rond onze oren beginnen rond te fladderen en ik een slag van een vleugel tegen mijn hoofd krijg, vind ik ze toch wel iets te familiair worden!

Ondertussen heeft de koffiedame onverstoord haar brouwsel verder geprepareerd. De koffie is voortreffelijk: een Italiaanse espresso met een heel eigen subtiele touche. Naar verluid de fijnste koffie van Ethiopië. Ik zal het jullie weten te zeggen.

Tussen het gezelschap zijn er 4 Engelsen, 2 broers en 2 zussen, die allen in Ethiopië zijn geboren, waarvan 3 in Yirga’alem zelf. Vader was destijds politie officier in deze stad. Zij zijn zowat op bedevaart en trachten nog dingen te herkennen en mensen te vinden die zij, of hun ouders, hebben gekend.

Zij zijn rond 1960 terug naar Addis vertrokken. Toen duurde de trip 3 dagen en moest je 2 nachten onderweg kamperen. Vandaag leg je de afstand af op 5 à 6 uren.


Donderdag 04/06/2002 (11/02/2010)


Van Yirga’alem naar Yabello

Hyena’s voor het ontbijt
Ik had ze ’s nachts gehoord. Wie dat ‘lachen’ genoemd heeft, had m.i. wel enkele kronkels in zijn hersens of een grenzenloze fantasie! Velen zullen eerder kippenvel krijgen bij het aanhoren van het typisch gierend geluid van de hyena.

Ik was nieuwsgierig en toch enigszins verwonderd deze dieren aan te treffen in zulk dichtbevolkt gebied. Eten genoeg uiteraard, maar ik kan mij zo voorstellen dat de geiten- en andere veehouders niet zo zijn opgezet met hun gezelschap…

Om 05:30 op om bij het krieken van de dag naar hen op zoek te gaan. Op nog geen 100m van de ‘tukuls’ (ronde hutjes) waar de hotelgasten slapen, vinden we de holtes in de rotsen, waar de dieren tijdens de dag verblijven. Maar nu zijn ze nog op strooptocht. Niet ver weg nochtans…

We zien beweging in de struiken en in de lichtbundel van de zaklantaarn verschijnt een paar starende ogen, als gloeiende kolen in de duisternis. Ze blijft wel op veilige afstand. Maar ze is lang niet alleen! Als we goed rondkijken spotten we nog een tiental van die gevlekte gedaantes…

Tijd om ons uit de voeten te maken… Het ontbijt wacht.


Om 07:30 zijn we gepakt en gezakt. Er staat ons een lange transitdag te wachten. Het gros van de weg is echter verhard, en loopt door een van de vruchtbaarste gebieden van het land.

Langs de weg wordt allerhande lokaal gekweekte fruit en groenten verkocht. Kinderen
Portret 2Portret 2Portret 2

Tututi
staan soms tot in het midden van de weg om hun koopwaar aan te bieden. Allerlei lekkers voor een zacht prijsje. De prijzen zijn trouwens bespreekbaar en Iyasu is een harde onderhandelaar: zo kopen we 5 ananassen (ETB10 = ± € 0,54 voor de 5!), mango’s, … Genoeg fruit voor de komende dagen.

Ook ‘tchat’ (qat), een licht stimulerende drug, wordt er aangeboden. Het kauwen van de jonge blaadjes van de Catha edulis zou je in een lichte roes brengen. Dit is hier legaal, en heel wat vrachtwagen- en autobusbestuurders blijken dit te gebruiken om wakker te blijven tijdens hun (overdreven) rijtijden. Op het eerste gezicht lijkt het erop dat het hier (voorlopig) een minder groot sociaal probleem vormt dan in Jemen bijvoorbeeld, waar het leven na de middag tot stilstand komt, omdat alle mannen gaan zitten kauwen. Toch moet je bedenken dat voor de teelt ervan belangrijke landbouwgronden wordt aangewend (ten nadele van de voedselbevoorrading).

Onderweg maken we een kleine omweg om de stèles van de archeologische sites van Tuti Fella en Tututi, in de buurt van Dilla, te gaan bekijken. Deze opgravingen worden zelden door toeristen bezocht, en noch Iyasu, noch Ahmed zijn hier ooit geweest.

De gids die we in Dilla hebben opgepikt, leidt ons door kleine, dichtbevolkte dorpjes en de joelende kinderen (you! you! you! you!…) proberen soms van de trage gang van de wagen gebruik te maken om zich vast te klampen een de ladder om zo een stukje mee te rijden. Dit is echter niet risicoloos, en Iyasu en Ahmed moeten meermaals uit hun krammen schieten om ze te ontmoedigen.

De Tuti Fella-site is eerder klein van omvang en helemaal ingesloten door woonhuizen. Een aantal van de stèles werden zelfs door de mensen gebruikt om er hun huizen mee te bouwen. Gelukkig is het terrein omheind, en kunnen de kinderen ons hier niet volgen, zodat het wat rustiger is.

De meeste stèles zijn ‘andromorf’ (beelden mensen uit), op enkele fallische exemplaren na, en fungeren allen als grafmonumenten. Er werden namelijk menselijke resten in foetushouding onder deze ‘menhirs’ gevonden. Ze dateren vermoedelijk uit de 10de of 11de eeuw A.D. Wel blijven ze een raadsel voor de archeologen, want de herkomst van de stenen is niet achterhaald. Nergens in tientallen kilometers in de omtrek wordt dat materiaal teruggevonden!

De overheid heeft een herkenning van de UNESCO aangevraagd, maar hiervoor zullen tal van huizen rondom de site dienen afgebroken en de mensen elders worden gehuisvest. Dit zal weer de nodige spanningen veroorzaken…


“All the families around here have 5 to 10 children” stelt Iyasu.
“That’s because they don’t have televisions: they have a lot of spare time!” antwoord ik.
Iyasu barst in het lachen uit! Hij vindt het een geweldige mop! Een half uur nadien zit hij nog na te grinniken…


Tututi. De site is iets meer uitgestrekt dan de voorgaande, en de stèles hoger. Hier zijn alle stèles fallisch, en het lijkt hier geen begraafplaats te zijn (in tegenstelling met wat vermeld staat in sommige gidsen!). De herkomst van de stenen is al even mysterieus als die van Tuti Fella.

We rijden verder langs de weg naar Kenya en stoppen voor de nacht in Yabello.




Vrijdag 05/06/2002 (12/02/2010)


Van Yabello naar Konso

Voor we westwaarts trekken, rijden we nog even 85 km verder naar het zuiden tot Ili Sod (of El Sod). Daar ligt een inktzwarte meer onderaan een 200m-diepe krater, waaruit zout wordt gewonnen.

Om het zout te delven, dient men 7m diep te duiken, uiteraard zonder enige uitrusting, zij het een koevoet om de brokken los te wrikken. Daarna, dienen de ruwe klompen, per muilezel, uit de krater te gehesen.

Er was gepland dat we, op de terugweg, even zouden stoppen in Dublock, om er naar de ‘singging wells’ te kijken. In het droge seizoen dient het water uit diepe putten gehaald, en de Borena’s hebben er een heel eigen systeem op gevonden: de put wordt uitgegraven met trappen, en de emmers worden doorgegeven via een menselijke ketting. Om het werk lichter te maken, wordt er gezongen, waardoor een zeer bijzondere sfeer ontstaat.

Het is theoretisch het droge seizoen, maar er is al alle dagen een beetje regen gevallen. Hierdoor is er op dit moment nog geen nood aan (diepe)putwater, en dus ook geen menselijke ketting, noch gezang.

Toch kunnen toeristen dit meemaken als ze wensen. Mits betaling, trommelen ze wel wat volk bijeen voor een folkloristische vertoning…

Dit is niet echt aan mij besteed. Dus geen ‘singging wells’.

Wat we wel doen is onderweg een bezoek brengen aan een Borena-dorp.

In de late namiddag komen we aan in Konso, waar we onderdak vinden in de Strawberry Fields Eco Lodge. De eenvoudige hutjes
Borena 2Borena 2Borena 2

Borena-dorp
zij hier opgesteld op een heuvelrug, midden in een (groenten)tuin waar ‘permacultuur’ wordt toegepast. Spijtig genoeg zijn er geen aardbeien…







Additional photos below
Photos: 25, Displayed: 25


Advertisement

Borena 3Borena 3
Borena 3

Borena-dorp
SteenarendSteenarend
Steenarend

Bale NP
Ethiopische wolf 3Ethiopische wolf 3
Ethiopische wolf 3

Sanetti-plateau
Borena 4Borena 4
Borena 4

Onderweg
Borena-meisjeBorena-meisje
Borena-meisje

Borena-dorp


Tot: 0.305s; Tpl: 0.074s; cc: 7; qc: 24; dbt: 0.0165s; 1; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.3mb