mrwwitteveen

Het stadje in de oase is nog overtuigend Chinees: eettentjes, hotels, rammelende bussen en heel veel schoonmakers. Ik kom aan om 6 uur in de ochtend en het wordt net licht. Terwijl ik naar mn hostel zoek, wordt de omgeving langzaam wakker: het lijkt zo gewoon. Maar daarbuiten begint abrupt een andere werkelijkheid: grote zandduinen, uitgestrekte vlaktes van zand, stenen en niets. De volgende dag rijden we naar een natuurpark in de woestijn: 2 uur door de uitgestrekte nietsheid. Het park bestaat uit bijzonder gevormde zandsteen rosten die allemaal dezelfde kant op staan, en nog meer niets. Maar het bijzonderste is nog wel de stilte. Zodra je uit het toeristenbusje stapt, overvalt het je. 10 passen van iedereen vandaan is de stilte luider dan haar bezoekers. Ik loop nog verder, waar niemand is behalve ik en ... read more

Hij is best lang, die weg. En als je er bent, ben je in een heel andere wereld. Andere mensen, andere geuren, ander eten, een andere taal, en vooral, een heel andere hoogte. Maar dan moet je er wel eerst heen. Je steekt de grens over, een groot bolwerk van checkpoints, security mensen en en enorme hallen. Alles gaat gesmeerd, en voor je het weet sta je te zweten in de avondhitte aan de andere kant. Ik pak de metro, die vlekkeloos door de jungle naar de stad snelt, op weg naar mn eerste adresje.De volgende dag bij het visumloket (want dat is de enige reden waarom ik uberhaupt hier ben) staat er natuurlijk een lange rij Chinezen voor me te wachten. Ik zit me al te bedenken hoe ik me ooit verstaanbaar ga maken bij ... read more

Het epicentrum van mijn studenten ligt hier. Dit grote stuk heuvelachtig land, met schoolgebouwen, dormitories (kamerflats) en groene parken in overvloed, is voor vier jaar hun thuis. Zo nu en dan ga ik naar de stad voor een gezellige avond met die en die, maar nooit met mijn studenten. Morgenochtend weer les. Hier is waar het allemaal gebeurt. ’s Ochtends lange rijen in de kantines voor het ontbijt, met honderden tegelijk, vóór de bel om half 9 gaat voor de eerste les. Lunch gaat op dezelfde manier. Na de les moeten velen gewoon doorblokken in de bibliotheek. Voor veel anderen is het sport wat de klok tikt: Basketbalteams, voetbalteams , atletiekteams, tafeltennisteams spelen voor de lol, maar vooral competetief: klas tegen klas, faculteit tegen faculteit, school tegen school. Verreweg het meest populair is ‘stukjes oefenen’. ... read more

Met m'n slaperige hoofd in een heen-en-weer schuddende bus, gingen we op een koude zaterdag ochtend op weg naar het centrum. Geen tijd gehad om te ontbijten, maar geen nood, we zijn in China. Zodra we het metrostation instapten, hadden we de keuze uit minstens drie eettentjes. Ik ging veilig voor baozi, maar Sharon en Hawaii lustten wel noodles met eend. Ze drongen aan dat ik het ook moest proeven. En o ja, die rooie plakjes vooral niet vergeten. “Wat is dat dan?” “Duck blood.” Ik kijk op m’n horloge. Half 9. Oeff... Een maand later begreep ik hoe de vork in de steel zat. We reden ’s avonds terug van een conferentie naar Nanjing. Ik zat al te peinzen over waar we zouden eten, en óf we wel zouden eten, maar dat had ik natuurlijk ... read more

Vrijdag de 20eapril. 8:00 oeff, wat wilde ik deze nacht graag bijslapen, en er vroeg uit vandaag om dingen te doen. Maar de Indonesiërs van de tweede verdieping moesten gisteravond weer zo nodig gezellig doen, een verjaardag vieren en me honderduit vragen over Nederland. Wat best leuk was overigens... een goed gesprek is nooit verspilde tijd. 10:00 hmmwmfmwmwfmmikwilniethmmmwfmwmwf...ok, nou moet ik er echt uit. 11:00 twee baozi achter de kiezen, aan het werk maar. Ik moet nog steeds de puntjes op de i zetten voor de English Corner van vanmiddag. De English Corner is een relaxt praatgroepje, waarin Chinese studenten die extra geinteresseerd zijn en wat meer engels met me willen praten, de ruimte krijgen om zich te uiten. Dus nog even mn gespreksonderwerp van vandaag, de voedselkwaliteit (of liever het gebrek hieraan) in China, ondersteunen ... read more

Enjoy :)... read more

Alleen de reis zelf was het al waard. Een enorme horde die de klaarstaande trein probeert in te komen. Niemand die er ook maar aan denkt om kaartjes te controleren. Als ik eindelijk mn plek heb gevonden is die natuurlijk al bezet, maar voor een waiguo ren(buitenlander) wordt meteen opgestaan. Als de trein eindelijk vertrekt heeft een kwart geen zitplek gevonden. Een hoop gedoe in het begin, maar als alle ‘regels’ zijn afgesproken, verloopt de reis zonder enig probleem. Chinezen zijn gewend aan permanente drukte; frustraties worden niet publiekelijk geuit. Een schattig dertiger stel (jep, zelfs dertigers zijn hier schattig) en een oud mannetje zitten bij mij in de stoelen. Ik probeer wat Chinees te praten, maar veel wordt het niet: mijn Chinees en hun Engels is gebrekkig, en eigenlijk zijn we beiden te verlegen om ... read more

Foto's bij de tweede blog: enjoy! PS: suggesties of wensen voor foto's? Laat maar horen.... read more