Kampot ligt aan een rivier tussen het Bokor National park en Kep (de zee). Het is nu laagseizoen en de meeste resorts in Kep staan leeg. De prijzen dalen maar blijven nog behoorlijk duur. Niet voor onze portemonee. Ook is het niet alleen laagseizoen maar ook regenseizoen. Je mag dus een goede stortbui verwachten in de late namiddag dat kan de ganse nacht duren. De bus ging er 3 uur over doen om er te geraken, maar zoals gewoonlijk werd het iets meer dan 5 uur bus. Pompaf bereikten we een hostel: cozy elephant op 100 meter van het busstation. Één van de personeelsleden bleek een Belg te zijn. Wim uit Antwerpen. Hij woonde er al 8 maanden in Kampot en was er toevallig verliefd geworden op een Khmer meisje uit Phnom Penh. Sofia was er ... read more

We bezochten het S-21 museum in de namiddag. Oftewel het Tuong sleng museum. Dit museum was ooit een schoolgebouw en tijdens de jaren 70 werd het een folter en martel plaats voor zogezegde vijanden van Pol Pot. Generaties na generaties werden hier gemarteld en gefolterd. Te gruwelijk voor woorden wat er hier gebeurd is! 70.000 mensen hebben in deze scholen hun leven verloren. Het eerste jaar waren vooral de mannen aan de beurt (mensen die intelectueel te goed waren voor Pol Pot zijn regime) met gruwelijke mishandelingen. Het 2e jaar begon men hun vrouwen aan te pakken en niet veel later ook de kinderen. Veel kinderen en vrouwen zijn daar gestorven. Ook babies werden door elkaar geschud, gefolterd, uitgehongerd of gewoon koelbloedig afgemaakt. Als je het museum begint dan zie je in het 1e schoolgebouw een ... read more

De bus op naar Phnom Penh. Via onze guesthouse hadden we terug de Sorya bus. Een correcte busmaatschappij. We werden eerst opgehaald met een soort minibus – een hele oude wel hoor- en zaten allemaal als sardientjes gepropt in de bus. Ons gerief werd daar ergens gesmeten. Gelukkig duurde het allemaal niet te lang en zaten we snel genoeg op de andere bus richting de hoofdstad. In Phnom Penh aangekomen krioelde het opnieuw van de opdringerige tuktukchauffeurs. Dit is echt heel onaangenaam! Je moet de mensen echt zeggen waar het op staat en dat ze niet zomaar aan je gerief mogen komen. Toen we goed en wel de bus verlieten zagen we een tuktukchauffeur met mijn rugzak rondwandelen. Even was er toch paniek want er stond een ganse rij mensen voor me. Ze stonden te wachten ... read more

Tijdens het regenseizoen lopen er enorm veel bedelende kinderen rondom de tempels. In het regenseizoen hebben de kinderen geen school want dan hebben ze 2 maanden schoolvakantie. Een kindje vroeg aan mij geld toen we een tempel bezochten. Hij smeekte en zaagde de oren van mijn lijf 'Sir (een miss dat kennen ze hier niet, man of vrouw iedereen is Sir) give me $1 please' 'Only $1 for my school'. De kinderen zijn verplicht het geld aan hun ouders te geven en worden terug de straat op gestuurd. Dit gebeurd ook tijdens het hoogseizoen hier. De kinderen niks geven is de oplossing WANT dan gaan ze tijdens het hoogseizoen helemaal niet naar school. Een school kost 1000 riel per kind voor een halve dag school (hangt af van school tot school voor of namiddag). In de ... read more

We waren terug helemaal de oude en besloten naar Siem Reap te gaan. Sorya is een goede busmaatschappij. We kregen de normale localprijs van USD$5. Soms probeert men je meer aan te rekenen. Het eerste wat ze vroegen was 'waar verblijf je'? We zeiden Battambang my homestay en onmiddellijk kregen we het juiste bedrag! Raar hé? In Siem Reap werden we opgehaald door de tuktukchauffeur van onze guesthouse. Deze keer niet zo'n warm onthaal als bij de homestay in Battambang. We beseften dat we daar echt met ons gat in de boter waren gevallen. Na een wakkere nacht vroegen we of we van kamer mochten verwisselen. Het is niet leuk om reclamerende mensen te horen om 6 uur 'smorgens aan de receptie. Ook konden we de receptionist horen snurken tot in onze kamer. Jawel, de oordopjes ... read more

Meneer Kunn vroeg wat we heel graag deden tijdens onze reis. Ik zei direct: koffie drinken. Ergens op't gemakske genieten van een heerlijk dampend kopje koffie of als het te warm is ice coffee (koude koffie met ijsblokjes). Ah, dan neem ik jullie mee naar mijn stamcafé in de stad zei Kunn. Inderdaad een uurtje later zaten we in zijn auto en reed hij met ons naar zijn stamcafé. Een café zonder bier, maar waar de mannen gezellig keuvelen met een kopje koffie. Na de koffie is het hier heel gewoon dat ze gratis koude groene thee drinken. Het café ziet niet veel toeristen, buiten diegene die meneer Kunn af en toe es meeneemt. Kunn gaat er elke midddag vooral om te onderhandelen en afspraken te maken met zijn tuktukchauffeurs. Hij staat ook in voor de ... read more

OK...terug naar onze namiddag met Suka. Eerst nam hij ons mee naar een cactustuin van lokale mensen. De mensen staarden ons aan alsof we Aliens waren! Wij genoten volop van de belangstelling, we voelden ons als de Paus in een pausmobiel. We zijn de starende blikken en de openvallende monden al lang gewoon. Een vrouw dat groter is dan een man en Jan met zijn speciaal kapsel. Én dan nog het feit dat blanken in hun tuin naar de cactussen komen kijken hihi. Ze zullen wel het klappeke van de dag gehad hebben. Uiteraard waren de cactussen niet zomaar saaie planten. Integendeel! Ze waren de dragers van het populairste fruit hier: dragonfruit! Er bestaan 2 soorten dragonfuit. Bleekroze vanbuiten en wit met zwarte pitjes vanbinnen en donkerroze vanbuiten en donkerroze vanbinnen met de zwarte pitjes. Het ... read more

Het werd een heel leuke namiddag. We kregen een heel vriendelijk chauffeur. Suka was zijn naam (betekend: Happy of Gelukkig). Ideaal toch? Hij wist ook dat we ziek waren geweest. Gek dat bijna iedere tuktukchauffeur die we tegenkwamen wist dat we 'ziek' waren geweest of nog altijd ziek waren. Toen we meer uitleg vroegen hoe het kwam dat ze het wisten zeiden de chauffeurs 'Meneer Kunn is onze leraar'. Huh, leraar? We vroegen wat uitleg en inderdaad Mr.Kunn was voordat hij zijn homestay had tientallen jaren leraar geweest in de Universiteit van Battambang. Hij gaf er pol & soc (politiek en sociaal recht). De link met de tuktukchauffeurs, hij leert de chauffeurs Engelse les maar ook hoe ze een goede 'toeristengids' kunnen zijn en hoe ze toeristen moeten behandelen. Hij geeft ze ook wat aardrijkskunde want ... read more

Het stadje zelf is op zich niet groot en er is ook niet zoveel te zien buiten wat tempels zoals Banan tempel en The Killing Caves en de Batcave (de vleermuizengrot). De ingang voor deze tempels bedraagt $2 per persoon. Je geraakt er het best met een tuktuk. De prijzen variëren tussen de 15 en 18$ voor een ganse dag vervoer. In de stad zijn er diverse gezellige restaurants maar je moet wel opletten WAT je eet! Jan is 3 dagen serieus ziek geweest. De eerste avond toen we er toekwamen kwam de Amerikaanse Elisabeth vragen of we met haar wilden meefietsen naar een restaurantje. Ze woonde al 7 maanden in China en had 15 jaar voor een IT bedrijf gewerkt in Colorado en Los Angeles. Ze was net gescheiden en was het leven in Amerika ... read more

Vanuit Ko Chang besloten we een busrit te boeken naar Cambodia – Batambang. De verkoopster van het busticket verzekerde ons dat we naar de grens Pailin gingen in Cambodia, dit is de enige niet corrupte grens! Hier betaal je een eerlijke prijs om in het land te geraken en geraak je er vlotjes door. We werden om 7u30 opgehaald door de buschauffeur (minivan). Hij gaf geen uitleg en kon alweer geen woord Engels spreken laat staan verstaan. We zijn het ondertussen al gewend dat er wordt 'beloofd' dat de chauffeur Engels spreekt en dat het uiteindelijk niet zo is. Toen we door het eiland werden geslingerd (heuvels en een chauffeur die heel snel reed) werd het ons snel duidelijk dat we de enige toeristen waren in een ganse minibus. Amai, zoveel beenruimte en bagageruimte hadden we ... read more