In onze reisgids staat er bitter weinig uitleg over Ko Chang. We wisten dat het het grooste eiland was en dat het in 2005 zeg maar 'ontdekt werd door de toeristen'. Er zijn veel stranden waar er enorm veel te doen is, veel uitgaansbuurten en veel zonnekloppers. Er zijn slechts 2 of 3 stranden die nog haalbaar zijn met de taxi en waar er minder mensen zijn MAAR dan betaal je ook veel meer voor die 'luxe'. Wij sliepen 2 nachten op Lonely Beach. Het strand is helemaal niet 'eenzaam' en is volgebouwd met bungalows! Het kleine stuk dat nog overschiet loopt vol met zonnekloppers en witte toeristen. Het was niet echt ons ding. We gingen erop uit om een dag aan een ander strand door te brengen en hadden nog even het idee om ons ... read more

Anderhalf uur later stonden we vanuit Chiang Rai terug in Bangkok. We gingen terug naar dezelfde hostel als toen we de eerste keer Karla gingen halen op het vliegveld. De andere hostels in Bangkok waren niet meer beschikbaar toen we wilden boeken. Weekend!! Dan slaan de prijzen op! En nog geen beetje! Ook was het personeel in Siam hostel te vroeg vertrokken op weekend want ze hadden onze kamers niet deftig gekuist. Er lag een hoop haar van andere personen op onze vloer en de kamer stonk keihard. Ook de karaoke man was 's avonds terug van de partij. Hij verstond geen Engels toen ik verschillende keren naar beneden ging om te vragen of hij zijn stereo zachter kon zetten. Het rare eraan was dat hij wél al zijn Elvissongs perfect in het Engels kon zingen.... ... read more

Vanuit Mae Salong namen we opnieuw een songtaeow die we per toeval deelden met een architect uit Leopoldsburg in België. Onze eerste Belg in Thailand! De architect heette Albino en woonde in Parijs. Niet zomaar in Parijs maar de sjiekste buurt op Centre Pompidou. Het was fijn om nog es Nederlands te spreken. In Chiang Rai gingen we terug naar hetzelfde hotel als de vorige keer. De mensen vonden het fijn om ons terug te zien. Alweer werden we heel hartelijk verwelkomd en in de watten gelegd. Ook de andere kamer had helaas dezelfde 'vernisgeur' en dus werden de verniste lampekappen in de badkamer gezwierd. We gingen in de namiddag nog naar What Ron Khun. Dé bekendste tempel van Chiang Rai. Het is een moderne tempel, slechts 10 jaar oud en het is een wittte tempel. ... read more

Goed uitgerust sprongen we opnieuw de Songtaeow op (de gekleurde open jeep – die ze hier taxi noemen) naar het busstation. Daar namen we een lokale bus, een heel gek ding met tal van kleurtjes en luide toeters. Na een uur verkrampt te zitten kwamen we toe in een klein dorpje waar we tenmidden op de snelweg 'afgezet' werden. Langsdaar is het zei de vrouw en daar moesten we het mee doen. We zagen alleen een klein restaurant en vroegen of ze ons konden helpen. Niet hier, het is hierachter. Gelukkig moesten we niet te ver zeulen met de bagage want de taxichauffeurs sprongen recht om ons te helpen. We vertrekken euh...als de taxi vol zit zei hij. Ok, we waren nog maar met 3!! Er kunnen wel 8 of 10 mensen in die taxi! Een ... read more

Mae Sai is echt het laastste stadje van Thailand! Hoger dan deze stad kan je niet gaan...of...je zit in Myanmar/Burma! Mae Sai is alweer een toeristische trekpleister , maa de meeste mensen komen slechts voor 1 dag. Waarom? Omdat bijna iedereen wel es Myanmar wil zien en in Mae Sai kan je over de brug wandelen om even naar een ander land te wandelen. We waren nog maar net aangekomen en deden zoals gebruikelijk onze manier van 'hostels' zoeken. We lieten Karla op de bagage passen en wij (Jan en ik) liepen in de buurt van de brug en de rivier de guesthouses af. Veel guesthouses zijn er niet, de meeste heel primitief en vuil. Ook met Jan's moeder moeten we rekening houden dat er geen trappen zijn tussen de slaap en badkamer. Bij de meeste ... read more

We waren op weg om de 'Golden Triangle' te bezoeken. Één van de vele toeristische attracties hier maar een must om te doen in Noord-Thailand! We deden de laatste ochtend nog eerst een wandeling doorheen de ruïnes in Chiang Saen. We liepen de verkeerde richting uit en kwamen een uur later dan gepland terug in ons hotelletje. We weten de naam niet meer van het hotel in Chiang Saen want het was een Thais hotel. De eigenaars (die van het kapperssalon) vonden het heel speciaal dat er Westerse toeristen de weg naar hun spiksplinternieuw hotel gevonden hadden en daar nog es wilden verblijven ook. De meeste Thai verblijven er langer dan een maand (ze doen hier dan seizoenswerk). Het hotel is basic en goedkoop. Een rustige straat en geen ontbijt, maar best ook, want het ontbijt ... read more

Een groot uur busrit vanuit Chiang Rai busstation naar Chiang Saen. Chiang Saen is vooral bekend vanwege de kleine dorpjes rondom zoals de Hilltribe Karen people. De Longneck people dus (de vrouwen met de Lange Nekken). We besloten wijselijk deze stam niet op te zoeken. Waarom? Omdat op deze toeristische manier de gruwelijke foltering van de vrouw in stand gehouden wordt. Het is niet de nek die langer word (wat veel mensen denken) maar het is de borst en de rug die platter gedrukt worden. Je ziet dan ook in diverse museums en foto's rondom de stad dat de vrouw bijna geen borst heeft. Ook hebben ze een erg misvormde rug want ze staan naar voren gebogen en drukken hun longen heel erg tegen hun ingewanden. Ze hebben minder ribben dan een gewoon mens. Deze gruwelijke ... read more

Vanuit Pai waren we van plan om naar Mae Hot Sot te gaan. Een grensgebied met Myanmar. 1 nadeel, er was maar 1 bus per dag. We stonden al snel klaar om te vertrekken en toen de lokale bus kwam zagen we opeens dat het niet ging lukken. Er moesten wel 10 soldaten mee en daarbij nog es een hoop lokale mensen met kinderen en hun dozen en 25 kg zakken rijst en groenten. De bus had geen koffer dus alles moest in de bus geraken. Er kwamen dan nog es een hoop backpackers vlak voor ons neus staan met hun grote zakken. Enkele mensen werden uit de bus gezet door onvriendelijke chauffeurs zodat de backpackers erop konden. Wij gingen niet mee omdat Karla het helemaal niet zag zitten. De rit naar Mae Hot Sot ging ... read more

We besloten onze allerlaatste avond in Chiang Mai nog es op de beroemde avondmarkt door te brengen. Karla had er 130 baht voor over om 15 minuten haar voeten en tenen te laten afknabbelen door visjes. Dit is dan ook één van de attracties op de avondmarkt. Je gaat met je voeten in een aquarium zitten, er staan 3 camera's op je gericht en ondertussen passeren honderden mensen rondom je. Je bent een attractie op zich! Natuurlijk vond ze het heel plezant! De volgende ochtend verlieten we Baan Pim. Ondertussen had Karla al een band opgebouwd met de zoon van Baan en met Miss Thailand (Mevr.Pim). Ze waren allebei even oud: 61 jaar, kwik en jong van geest. We zagen de familie Pim rondom een monnik zitten bij hen thuis! Zoals er in België vaak een ... read more

Vanuit Chiang Mai kan je heel gemakkelijk daguitsappen doen naar de lokale hill tribe villages (dorpjes). Wij besloten om eerst naar de Hmong Village te gaan, een hill tribe waar de locals vooral veel borduurwerk doen. Ze maken prachtige tapijten, quilt dekens, handgeweven tasjes, rugzakjes, t-shirts, en traditionele kledij. Dit alles kan je uiteraard daar goedkoper kopen dan op de avondbazaar in Chiang Mai! In Chiang Mai worden de prijzen vaak verdubbeld! We zagen het de vrouwen letterlijk met de hand maken, heel mooi om te zien. Uit respect hebben we geen foto's genomen van de mensen die aan het naaien en borduren waren. Mensen, vooral de personen van de Hill Tribes (traditionele dorpsbewoners) houden niet van foto's waar ze zelf op staan. Vooralleer we naar de Hmong Village gingen besloten we zelf de bus (welja ... read more