Maartenvandoorn

Mijn motoriek is, om het zacht te zeggen, nooit mijn sterkte punt geweest. Mijn motorisch vermogen is zo slecht, (hier kan je je eigen grap invullen). Ook fijne motoriek kan ik werkelijk helemaal niks van. Met stokjes leren eten was dan ook geen sinecure voor mij. Hoe vaak ik die lieve Chineesjes ook heb uitgelegd dat met stokjes eten toch echt onhandig is, moest ik er toch aan geloven. Op de 'night market' van Pnom Penh staan aan de kant van de rivier een aantal etenskraampjes in een ruim vierkant opgesteld. In het midden van dit vierkant ligt behoorlijk veel tapijt. De bedoeling is dat je wat eten koopt bij een, of meerdere stalletje(s), en dit vervolgens nuttigt al zittend op het tapijt. De nachtmarkt, die alleen in het weekend gehouden wordt, is een van mijn ... read more

Donderdagmiddag vertrokken we met de hele groep richting een gasthuis in Siem Reap (de provincie van Angkor). ‘De hele groep’ is inmiddels flink uitgebreid trouwens. Toen ik hier aankwam, waren er acht Exchange Participants (EPs). Ik heb eigenlijk geen idee hoeveel er tegenwoordig in het huis verblijven, maar het zijn er meer dan twintig. In de week nadat ik aankwam arriveerde er slechts één nieuweling, en zij arriveerde meteen de dag na mij. Na haar arriveerde dus voor een week niemand. Terugkijkend denk ik dat ik hier baat bij heb gehad; het integreert toch makkelijker in een groep (van acht) als er twee nieuwe mensen zijn en er daarna voor een week niemand arriveert, dan als er elke dag nieuwe mensen arriveren (wat afgelopen week het geval was). Je zag in Siem Reap dus inderdaad, zoals ... read more

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Eigenlijk waren het slechts enkele dagen. Ik heb het over afgelopen vrijdag. De dag begon voor mij met twee uur ABC-class, wat het laagste niveau van de school is. De gemiddelde leeftijd in een dergelijke klas ligt rond de 5 jaar oud. Zoals ik in mijn eerste blog ook vermeld heb, heb ik een aantal bezwaren tegen het feit dat kinderen van dergelijke leeftijd al een uniform dragen en op behoorlijk strenge wijze les krijgen, waarbij het niet ongewoon is om een kind op de vingers te tikken met een liniaal. Het geven van ABC-class pas ik dan ook voor en laat ik over aan Cambodjaanse leraressen. De dag begon voor mij dus met twee uur extra slaap: niks mis mee. De afternoon class was, zo mogelijk, nog mooier. Het ... read more

Bij een broodje bakpao (eigenlijk gewoon "bapao") moet ik altijd denken aan die geniale scene uit 'Dit was het nieuws' met Maarten van Rossem. Als blijkt dat Maarten niet weet wat bakpao is, neemt Raoul Heertje (cabaratier) hem in de maling. "Een broodje bapao, dat is deeg met vlees in het midden. Maar als je het koopt, weet je niet hoe veel vlees je hebt. Je moet zoeken, zoeken, zoeken. Het kan ook zijn dat je helemaal geen vlees hebt." Maarten van Rossem weet genoeg en trekt op typerende manier zijn conclusie: "Dan ben je toch wel een halve zool als je zo'n broodje koopt." Wie had gedacht dat bapao het eerste tastbare was dat Cambodja en Nederland gemeen hebben. Bapao is hier alleen veel lekkerder. In plaats van zoeken naar het vlees moet je, bij ... read more

Vandaag eerste dag lesgeven gehad. Echt superaardige mensen daar, zoals ik volgensmij ook al in de eerste blog verteld had. Gaat er daar wel strak aan toe zeg, super gedisciplineerd. De kinderen durven de leraren niet eens altijd aan te kijken. Ze moeten altijd netjes in rijen gaan staan, en zelfs de kinderen van 8 jaar dragen al een uniform. Ze moeten alles vragen en doen dat ook, echt super irritant vind ik dat. Ze zeggen altijd super netjes 'bye teacher' met een buiging. Verder gaan ze aan het begin van de dag altijd liedjes zingen en dergelijke, zoals ze dat wel in meer landen doen. Zelf vind ik dat maar belachelijk, ik zou mijn kinderen vanwege alle bovengenoemde redenen nooit naar deze school sturen. Zodoende kwam het bij de situatie dat ik op een gegeven ... read more

Na mijn vliegreis van Frankfurt naar Hanoi (het laatste stukje moet op het moment van schrijven nog afgelegd worden), heb ik een van de grootste mysteries opgelost die mij de afgelopen jaren bezig hebben gehouden. Namelijk, ‘Waarom begroet Bram zijn familie altijd alsof hij door hun aanzicht zeer tijdelijk verstandelijk beperkt wordt?’ (Hij trekt dan een mongolenkop waar Lennart jaloers op is en zegt met een nog ergere en kinderlijkere stem, “Hoooiiiiiiiiiiiii”. En dat is slechts een van de varianten.). Voordat ik verderga wil ik graag even melden dat ik niks heb tegen Nederlanders die vrachtwagenchauffeur worden. Bram kan er ook niks aan doen dat hij geen Pool is. Ik zat vandaag in het vliegtuig namelijk naast de Spaanse variant Bram’s gezin. Laten we, voor het effect, de man Enrico en de vroeg Maria noemen. We ... read more