Sneeuwpret en watervallen

---

---

De auto stond er gelukkig nog de volgende dag en na een tank-stop zijn we richting het Atlasgebergtegereden. Zoals iedere dag was het strak blauw en de besneeuwde toppen staken mooi tegen de luchtaf. Aanvankelijk reden we nog door de vlakke vallei, maar na een half uur begon de weg omhoog te
gaan en flink te kronkelen. Langs de kant van de weg stonden kinderen allerlei kruiden te verkopen.Nog hoger reden we door canyons en kwamen we tussen de sneeuw en op onze bestemmingOukaïmeden. Dit dorp is gelegen op een plateau, in de winter is het een skioord en ’s zomers kanje er bergtochten maken. We zijn eerst bij het bergmeer gestopt om wat foto’s te maken en daarnahebben we de toegang tot het dorp betaald. Oukaïmeden bestaat uit een aantal hotels die eruit zienalsof ze aan een flinke opknapbeurt toe zijn en wat restaurants. Aan de voet van de hogere toppenwas het erg druk met verkopers en kon je ski’s en sleeën huren.

Ons doel was de stoeltjeslift die je naar een hoogte brengt van 3.273 meter. Dit was ooit de hoogsteter wereld. Voor 2.5 euro wordt je naar de top van de Jbel Oukaïmeden gebracht, een mooieervaring. Er stond gelukkig niet veel wind. Eenmaal boven staat er een theehuis en kan je nog eenpaar latten huren. En je hebt natuurlijk een prachtig uitzicht over het Atlasgebergte en de vallei waar
Marrakech ligt. Veel geskied werd er niet, wel werden skischoenen gehuurd door de Marokkanenom meer grip in de sneeuw te hebben, want op winterse omstandigheden waren de meesten nietgekleed. Eenmaal terug in het dorp hebben we gepicknickt en de meute sleeënde Marokkanenaanschouwd.

De rit naar de Cascades van Setti Fatma door de Ourika Vallei was erg interessant. Langs de rivierstonden tientallen cafés, die allemaal bestonden uit enorm veel plastic stoelen die op rijen langshet water stonden. Op een enkele na waren alle stoelen onbezet…… In de plaats erop warenveel restaurants, waarvan de patron op de weg druk stond te gebaren dat je er moest komeneten. Ook hier was bijna niemand te bekennen. ’s Zomers is deze vallei een uitvalsbasis voorMarokkanen om aan de warmte te ontsnappen. Aan het eind van de vallei ligt Setti Fatma, tussende besneeuwde toppen, een prachtige locatie op zich. Echter is het dorp zelf een aaneenschakelingvan restaurants en souvenirstallen. Om de watervallen te bereiken moet je eerst de rivier overstekenover zelfgemaakte bruggetjes, ieder jaar komt er zoveel water de berg af dat de bruggen weerwegspoelen. Daarna moet je zelf je weg omhoog zien te vinden tussen wederom de vele restaurants
en souvenirstalletjes. De eerste watervallen, nou ja, -tjes, verschenen na een minuut of 20 lopen.Nadat we over veel rotsen verder omhoog waren geklommen zijn we gestopt, omdat we nietecht een veilige weg omhoog konden vinden en de zolen van onze wandelschoenen te gladwaren. Ook beloofde wat we zagen niet veel spectaculairs. We zijn daarom omgekeerd en de wegteruggereden naar onze Riad aan het begin van de vallei. Hier werden we hartelijk ontvangen door
de toezichthouder die ons muntthee aanbood. We kwamen erachter dat de kamer, en dat is heelgewoon in Marokko, geen verwarming heeft en met een nachttemperatuur van rond het vriespuntwas het erg koud. Gelukkig zijn er wel veel dekens om ons warm te houden.

---