skoruch

W Paryzu zatrzymalem sie na 5 dni, z powodow rodzinnych, bynajmniej nie dla zwiedzania. Wybralem sie tylko do nowego muzeum pierwszej wojny swiatowej, zlokalizowanego w Meaux, czyli w miejscu pierwszej bitwy nad Marna. Moze i byla to najbardziej brzemienna w skutki bitwa w dziejach swiata? Z pewnoscia w te oplakane w kazym razie. Muzeum bardzo pomyslowo zrobione, spedzilem tam ladnych kilka godzin. Co sie jeszcze w tym miescie rzucilo w oczy – czarnych na ulicach jest juz wiecej niz bialych. To jeszcze nie szokuje, ale widok zaczatkow slumsow jak z filmow o Rio juz zdecydowanie tak. Dalej autobusem do Bochum. Po Chinach i Laosie, gdzie najwieksza mozliwa komplikacja byla koniecznosc kupna biletu w godzinach porannych dnia poprzedzajacego (w malych miasteczkach Tybetu) i po Nowej Zelandii, gdzie kierowcy pokazywalo sie kod otrzymany w emailu – to wystarczalo ... read more

Ladowanie w Australii przebieglo dla odmiany milo. Pogranicznik spojrzal na polski paszport, powiedzial "yakshiemash", podstemplowal i wpuscil. Podejrzewam, ze to z Borata kojarzyl. Miedzy Nowa Zelandia a Australia musi istniec cos w rodzaju Shengen, ale tez i Australijczycy, o ile mniej dystyngowani od Kiwich, bardziej otwarci, przyjazni i wyluzowani sa. Wypozyczylem auto – tym razem byl to Nissan Tilda, cokolwiek maly i plastikowy w porownaniu z dostojnym staruszkiem Bluebirdem z poludniowej wyspy, ale w koncu dalo sie przyzwyczaic. Na poczatek udalem sie do starej dzielnicy Sydney, przyjemne zaskoczenie- bo jest tam zupelnie ladnie, domy z rzezbionymi barierkami, ulice niekoniecznie krzyzujace sie pod katem prostym. Opere sobie odpuscilem, bo widzialem ja na moment przed ladowaniem samolotu, a przez korki nie chcialo mi sie przepychac. Potem juz uderzylem na zachod, kierujac sie ... read more

Ladowanie w Auckland nie bylo zbyt miekkie- spozniony bagaz, podwojna rozmowa z imigracyjnymi, kontrola biologiczna (znalezli ogryzek od jablka wcisniety w bieznik moich trepow). Potem zderzenie z niemila niespodzianka: w zadnej z 5 wypozyczalni obecnych na lotnisku nie dalo sie wynajac samochodu, to samo w dwoch internetowych. Autobus do miasta. Szok cenowy po Chinach... irytujace zakazy picia na ulicy, palenia we wnetrzach. Przy zakupie karty SIM legitymuja. W koncu hostel w najgorszym typie – tuziny „podroznikow” z plecakami, znow fejsus dominujacy na ekranach macow. Jak sie pozniej okazalo, znalazl sie tez wsrod nich ktos o lepkich lapach- zza moich plecow gwizdnieto mi ladowarke do komorki i kabelek usb- nie mam teraz jak przerzucac zdjec z aparatu, szczesciem mam jeszcze kabelek do ladowania telefonu poprzez laptok. Base hostel sie to zwalo- serdecznie odradzam. 85 zl za noc ... read more

W Shangrila spedzilem ostatecznie 8 dni, choc mialo byc 7. Rzecz w tym, ze 7. dnia dowiedzialem sie o tym, ze Gestapo neka moje warszawskie mieszkanie, znaczy sie listy z Jagiellonskiej, doglebnie totalitarne w swojej tresci... Przejalem sie do tego stopnia, ze zasnalem dopiero nad ranem i przespalem jedyny w ciagu dnia autobus do Xiangcheng. Towarszystwo w hostelu w Shangrila robilo zdecydowanie lepsze wrazenie od tych makowych fejsusiow, zawidzianych w Taipei. Znakomita wiekszosc bialych potrafila porozumiewac sie jako-tako po chinsku, co swiadczy o nich jak najlepiej, chocby byli wedrownymi lewakami, jak pewien Argentynczyk, na sile szukajacy dowodow ucisku Tybetanczykow (zeby bylo to jasne: pisze ze „na sile”, nie dlatego ze represji ze strony okupanta nie ma, ale dlatego ze argumenty tego goscia byly bardzo kiepskiej jakosci, facet po prostu zbyt malo widzial i slyszal, zeby m ... read more

Siedze w kafejce internetowej na dworcu kolejowym Wuchang, dookola jakas setka mlodziezy, wiekszosc rznie w sieciowki albo nawija przez QQ. A ja czekam na pociag do Guilin, gdzie mam sie juz spotkac z chlopakami. Ciekawe, ile tez przywioza z mojej "listy marzen", obejmujacej twarog ze szczypiorkiem, razowy chleb, kielbache czosnkowa, kiszone ogorki, kozi ser, dobry browar... Widzialem sie wczoraj z Hanka. ( Dla niewtajemniczonych, to mieszkanka Wuhanu, czyli Wuhanka => Hanka W. , przyjaciolka z naszego wyjazdu na zacmienie w 2009r., uratowala nam wtedy tylki od ujgurskich nozy i kijow bejzbolowych.) Siedzielismy najpierw nad sporym jeziorkiem w srodku blokowiska, gapiac sie na male dzieci zasuwajace na szybkich rowerkach (smieszny wynalazek, takie trzykolowce, ale maly kierowca bardziej lezy niz siedzi. Przednie kolko jest nieproporcjonalnie duze, to ono wlasnie daje kopa). Potem prz... read more