Holy … fire!

---

Vanochtend verslapen. Essentials first, dus na een snelle slok koffie de deur uit. Hek op slot, pad af. Struikelen over Mr. Cat.

Halverwege het pad word ik begroet door donkergrijze wolken. Het ruikt alsof er een mega-braai gaande is. Wacht even…Rechts van me staat het halve ziekenhuisterrein in de fik! Knetterende vlammen reiken meters hoog.

Geen idee wat er aan de hand is maar niemand is in paniek. De gloednieuwe brandweerwagen van Opuwo is in elk geval nog niet uitgerukt. De brandweerlui zijn - zoals bij elk transport - misschien nog bezig met het zoeken naar een chauffeur, invullen van de trip-authority, zoeken naar de tankkaarten, regelen van de onkostenvergoedingen voor zichzelf, inkopen van spullen voor onderweg bij OK Groceries of eerst nog wat familieleden en bekenden thuis af te zetten.

’t Is in elk geval even lekker warm in de buurt van de vlammen. Niet verkeerd met de winterse temperaturen van afgelopen tijd. Er staan dan ook veel patienten gezellig keuvelend dicht bij de vlammen. Dat men dat vaker doet blijkt wel uit het hoge aantal mensen met brandwonden dat ik hier behandel. Het is opvallend hoe veel kinderen hier komen met ernstig verbrande voeten en handen. Ouders letten niet altijd goed op als de pot met eten op het vuur staat.

Het afbranden van stukken land hoort bij de tijd van het jaar. Het hoge en droge gras wordt niet gegeten door het vee, maar is wel een goede schuilplaats voor ongedierte. Na het afbranden zou het land weer vruchtbaar zijn. Tegelijk is Namibia het droogste land van zuidelijk Afrika en er staat een stevige bries naar het zuiden. Eén vlammetje en het brandt van hier tot Kaapstad zou je denken.

Nu gelukkig niet. Het vuur stopt netjes op tijd zodat ik door het smeulende veld naar de afdeling kan lopen met een perfecte smoes mocht iemand me vragen waarom ik wat later was. Mijn straf is dat ik straks waarschijnlijk eerst alle slangen en schorpioenen die nu in mijn slaapkamer toevlucht hebben gezocht zal moeten verjagen.

---