---

Donderdag 24/02/2011

Goede dingen laten vaak op zich wachten.

Dat was duidelijk de boodschap. Het begon meteen in Brussel : meer dan een uur vertraging voor vertrek, en een extra halfuurtje rondjes draaien boven Schiphol... en een landing in de potdichte mist! Vreemd de piste te ontdekken een fractie van een seconde voor het landingstel de tarmac raakt...

Toch nog net op tijd voor de verbinding. Om, eens in het vliegtuig, opnieuw handerhalfuur vertraging te moeten uitzitten omwille van de beperkte zichtbaarheid... En, by the way, “zoals u zult merken zal de linker motor manueel gestart worden omwille van een technisch probleempje... U hoeft niet ongerust te zijn, dit is een routineprocedure...” Leuk bericht voor je begint aan een 11-uur lange vlucht...

Tijdens de taxirit kunnen we de skyline van Panama City bewonderen. Onze guesthouse, wat hoger gelegen op de Cerro Ancon, tussen het centrum van Panama City en het Kanaal. Met zicht op de brug ‘de las Americas’, en toch in het bos, met agoeti’s (ñeque), flink uit de kluiten gewassen eekhoorns, en vele vogeltjes, om maar meteen een beetje in de sfeer te komen...

Een snuifje paradijs...

Vrijdag 25 en zaterdag 26/02/2011

Het zachte geronk van de motoren van onze de Havilland Twinn Otter 300 zou ons in slaap hebben gewiegd, maar het grandioos spektakel houdt ons klaarwakker. De schijnbaar oneindigende ‘broccoli’ van het regenwoud is inmiddels gestrand bij de kustlijn van de Kuna Yala en zijn myriade met palmen begroeide eilandjes...

Er zouden er 365 zijn: een eiland voor elke dag...

Hier ook heeft het paradijs op zich laten wachten, maar we zijn de 4 uren vertraging reeds vergeten bij deze feeërieke beelden...

Een landingstrip in het regenwoud... Een korte boottrip...

Het onthaal op onze 'Robinson-eiland' (Uaguinega) is hartelijk, de omgeving idyllisch: zon, witte stranden, groene palmen, een pittige zee en een azuurblauwe hemel... wat moet je meer hebben?


De branding is wel wat sterk, en onze poging om op een koraalbank te snorkelen, is op een paar (erg) zoute borrels uitgedraaid. Maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.

Enkele nabijgelegen eilanden bezoeken.
- Achutupu, waar de volledige oppervlakte is volgebouwd met het dorp. De Kuna-vrouwen zijn zeer kleurrijk uitgedost, maar ze lijken wat cameraschuw... tot we later vernemen dat mits betaling van 1$ per persoon, dit euvel meestal is opgelost! Waar halen ze overal die slechte gewoontes vandaan? Op onze weg, in het dorp, vinden we een pad met een doormeter van minstens 30cm!

- en Mamitupu (waar fotograferen helemaal verboden is!) waar je de grootste aanbod vindt van 'mola's' - neen, geen Sjiietische godgeleerden - maar een speciaal, kleurig textielontwerp, onderdeel van de traditionele klederdracht.

De dorst lessen met 'Agua de pipa' (coco)...

En 's avonds nog kreeft op het menu.

Iets beters in gedachte?...

---