Nog dieper in de bush

Sorry voor het kunst- en vliegwerk van de vorige bijdrage, maar de vrees onze netwerkverbinding te verliezen heeft ons genoopt halsoverkop de foto’s te uploaden, zodat de tekst onafgewerkt en in kladversie werd gepubliceerd. We hadden ook begrepen dat het even zou duren voor we nog een degelijke verbinding zouden vinden.
Maar niet getreurd: voor de geïnteresseerden wordt de tekst zo spoedig mogelijk bijgewerkt.

Woensdag 30 april 2008

Semuliki N.P.

Omdat de accommodatie in de buurt van het park inmiddels totaal onderkomen is zullen we vandaag nog naar Fort Portal terug moeten, d.w.z. 2 maal 3 uur piste... van het zwaarder niveau. Maar het landschap onderweg is adembenemend mooi: een schitterend beboste vallei geflankeerd door bergen bebouwd met veldjes en bananenplantages tegen de steile flanken...Langs de weg lopen pygmeeën naar de locale markten in de dorpen.

En de wandeling door het park is ook best genietbaar. Het nationale park voor ons alleen! “Olive baboon’s”, “Blue Monkey’s”, “Black & white Colobus”, “Red Tailed Monkey’s”, "Black-Casqued Wattled Hornbills" (of waren het toch "Black-and-White-Casqued Hornbills" ?)

Om de luidruchtige (en slaaparme) ervaring van vorige nacht niet te herhalen, brengt Tony ons naar de Ataco Country Resort, enkele kilometers buiten de stad, waar we geweldig warm onthaald worden. Hier blijken we de enige gasten te zijn, en het is een ware oase van rust!

Donderdag 1 mei 2008

Queen Elisabeth N.P.

Voor de afwisseling is de weg naar QENP voor het grootste gedeelte in prima staat.
Enkele kilometers voor de gate van het park passeren we de Evenaar.

Mweya Safari Lodge is schitterend gelegen bovenop een heuvel op het schiereiland tussen Lake Edward en het Kazinga Channel, zal onze stek zijn voor de komende 2 dagen. Van op onze kamer genieten we van een grandioos panorama.

’s Namiddags maken we een bootcruise over het Kazinga Channel. Het spektakel mag er wezen: in het water stoeiende olifanten, buffels die wat koelte zoeken, nijlpaarden, en duizenden vogels groot en klein...
’s Avonds een korte stortbui met onweer, maar het is zo weer over, en de temperatuur is nauwelijks afgekoeld.

Diner is super lekker en decadent overvloedig!

Wanneer we terug naar ons kamer trekken staat een hippo te grazen naast de receptie!

Vrijdag 2 mei 2008

Queen Elisabeth N.P.

Game Drive: Om 06:30 uur, na een lekker kopje thee met cake, vertrekken we op verkenning door het park. Buiten talrijke “Uganda Kobs”, kunnen we maar relatief weinig dieren spotten: een paar “water bucks”, enkele buffels in de verte en, om toch wat goed te maken, een kleine familie leeuwen die zich schuilhoudt in de struiken. Ook daar is de jacht in de nacht succesvol geweest en zijn de buikjes rond gegeten, zodat antilopen nu rustig op enkele meters afstand kunnen voorbij wandelen.
Terug in de lodge, delen we de ontbijttafel met tientallen vogeltjes (vooral wevers) die het brood bijna uit je bord komen pikken!

Na het ontbijt een duikje nemen in het zwembad... en de rest van de dag chillen.

Zaterdag 3 mei 2008

Naar de Ishasha-sector

Vandaag trekken we verder door het park, naar de zuidelijk gelegen Ishasha Sector. Onderweg doorkruisen we de Maramagambo Forest, waar we een korte wandeling maken naar een ‘Bat Cave’, een spelonk waar duizenden Egyptische fruitvleermuizen zich verdringen. Een ongewoon schouwspel en... een niet te harden stank! Helaas zijn de pythons, die hier gewoonlijk verblijven, niet op de afspraak!

Nu we toch de pistes een rating geven, kan zonder meer worden gesteld dat deze van Mweya naar Ishasha de kroon spant in Uganda. Op mijn internationale ranking ongetwijfeld nr. 2 (na Cambodja). Deze piste moest worden afgesloten voor het vrachtvervoer naar Congo, gezien de vrachtwagens continu vastliepen. Ondanks het regenseizoen is, er relatief weinig neerslag gevallen, zodat onze 4x4 het, kreunend en zuchtend, kon halen.

Op onze bestemming aangekomen eerste tegenslag: er is geen koud bier!
Het Ishasha Camp (UWA) waar we verblijven, telt 2 prachtige kampeer sites langs de Ishasharivier die de natuurlijke grens met de DRC vormt en 2 banda’s verder landinwaarts, op een plateau die de savanne domineert. De kampeerplaatsen moesten helaas worden gesloten wegens problemen met strooptochten/invallen uit Congo. Een nieuwe kampeer site is in aanbouw, enkele kilometers verder in de brousse.

Onze banda is +/- 500 m verwijderd van de kantine. Nergens stromend water of elektriciteit. We zullen het moeten stellen met een ‘pit toilet’, een waterpomp en een stormlamp! Het contrast met gisteren is wel enorm, maar we zijn niet aan ons proefstuk toe.

Er duikt echter een nieuw probleem op: wegens een managementwissel in het park heeft de uitbaatster van de kantine haar biezen gepakt en is met de volledige voorraad en uitrusting met de noorderzon verdwenen! Gaan we wel eten krijgen? Weinig alternatieven, want het dichtstbij gelegen dorp ligt op ongeveer 2 uur verwijderd!

Terwijl Tony een oplossing zoekt, komt een zestal Zuid-Afrikaanse expats (werken in de kobaltmijnen ten Noorden van QENP) hun tenten neerzetten nabij onze banda. Later wordt de 2de banda ook bezet door een andere 3-tal. We zullen dus niet moederziel alleen zijn.

Rond 16:00 uur komt Tony, samen met een vrouwelijke ranger - Betty -, ons halen voor een game drive langs het ‘zuidelijk circuit’. Tony laat ons weten dat we vanavond waarschijnlijk wat spaghetti zouden kunnen krijgen, maar dat het voor het ontbijt morgen vroeg iets benarder uitziet. Dat is dan zorg voor later. Eerst gaan we op zoek naar de locale attractie: de boomklimmende leeuwen! En we hebben ze gevonden! Wat een zicht. Dit maakt alles weer goed: de weg, het eten...

We zullen niet verder uitwijden over de culinaire ervaring van deze avond, maar wij hebben gegeten. Honger is immers de beste saus...

Zondag 4 mei 2008

Ishasha

Ontbijt: er is geen brood, misschien een ei. Maar gezien de enkele kopjes die nog resten reeds worden bestemd voor andere gasten, zullen we moeten wachten tot deze klaar zijn voor we een kopje thee kunnen krijgen. Gelukkig worden we door onze Zuid-Afrikaanse buren uit de nood geholpen, en krijgen we beschikking over hun super uitgeruste veldkeuken!

Ochtend game drive: topi’s, kobs, buffels,... Ook schitterende vogels zoals de “Red-Collared Widowbird” (Roodkeel widavink) en de “Pin-Tailed Whydah” (Dominikaner wida).

Voor de lunch zijn ze erin geslaagd wat voor mekaar te krijgen zodat we niet verder hoeven te verhongeren (maar er is nog steeds geen koud bier!).
Vanuit het kamp ontdekken we een kudde olifanten in de verte. We trachten er met de wagen dichterbij te komen, maar ze lijken wel van de aardbodem verdwenen. Later in de namiddag, tijdens onze siësta... lopen er 5 dikhuiden voorbij, op enkele tientallen meters van onze banda! Zo zie je maar: geduld wordt (wel eens) beloond!

Op onze avond-game drive lukt het ons een nieuwe groep boomklimmende leeuwen te spotten.

Diner is een herhaling van de lunch: het vult je maag, maar daar is alles mee gezegd.
Maar wat zouden we klagen. Olifanten voor je deur en leeuwen in een boom: een enorme beloning voor pietluttig kleine ontberingen.

Maandag

Maak wat plaats...
Bat Cave

5 mei 2008

Naar Bwindi.

Ontbijt is naar de maat van de overige maaltijden: enkele droge toastjes, een hardgekookt ei en een kopje thee.

De weg naar Bwindi Impenetrable Forest N.P. is van het zelfde allooi als voorgaande. No further comments.

De accommodatie in het park is, hoewel erg sober, van beduidend betere kwaliteit dan de vorige dagen. En het eten zeker. En…hier is er wel koud bier!

We lopen even langs de 'gorilla clinic', een onderzoekslaboratorium, waar Alex ons uitvoerig uiteenzet hoe de dieren worden opgevolgd en over hun gezondheid wordt gewaakt. Een kleine gift is dan ook welkom.

Dinsdag 6 mei 2008

Bwindi NP - Gorilla Tracking

Vandaag is een grote dag: we gaan op zoek naar de berggorilla’s.
Rekeninghoudend met de topografie belooft het een erg zware oefening te worden. Tijdens de briefing wordt ons aangekondigd dat, afhankelijk van de verplaatsing van de 3 bereikbare groepen, een tracking tussen een half uur tot...10 à 11 uur kan duren! En het is klimwerk!

Een van de groepen - de Rushegura groep, bestaande uit 15 dieren - heeft de reputatie iets makkelijker te bereiken te zijn dan de overige, al is dit absoluut geen garantie. Tony heeft dan ook gelobbyd bij de parkwachters om ons in te delen bij de ploeg die hiernaar op zoek zal trekken.
Na nog geen 10 minuten wandelen langs makkelijke paden, treffen we reeds “droppings” van gorilla’s. Maar deze zijn van gisteren, wat helemaal niet betekent dat ze in de buurt zijn.

En heel snel verlaten we de begane paden en beginnen we aan het echte werk: een tracker baant ons een weg door het oerwoud, haast recht de helling op. Loodzwaar. Ondanks onze wandelstokken is het moeilijk je evenwicht te houden tegen de steile flank, je voeten raken verstrikt in takken en bramen...

Na ongeveer anderhalf uur zwoegen, krijgen we het verlossende bericht:”They are nearby!”. Een laatste briefing met de do’s en don’ts. We moeten alle overtollige lasten achterlaten bij een van de trackers, en enkel gewapend met onze fototoestellen en verrekijkers trekken we verder. En ver hoeven we echt niet:...ze komen naar ons toe! We bevinden ons namelijk op hun doorgang.

We zijn verondersteld van minstens 7 meter afstand te houden van de dieren, maar dat weten de dieren niet! En, zoals gezegd, komen zij naar ons toe. Een jong mannetje komt zelfs op armlengte van Ingrid zitten. Daar krijg je op zich al een adrenalinestoot van, maar je moet die silverback - Mwizima - recht op je zien afkomen! Tot op 2 a 3 meter. Even een blik naar de ranger die me aanmaant te blijven staan en zeker niet achteruit te wijken...Een Australische toeriste deed haast in haar broek van de schrik.

We kregen 1 uur om deze machtige dieren te bewonderen, en de tijd was zo voorbij... maar de indrukken zullen voor de rest van onze dagen blijven nazinderen...

---

---