Cuba: kikkerjacht, cocotaxi's en de Treinreis van Hel

En met stipt op 1 in de top 10 'Wat wil je niet horen als je op het punt staat in te checken voor je vlucht naar Cuba': ''Uw vliegtuig is zojuist uit elkaar gevallen''. Toch was dit letterlijk de bizarre zin die voorafging aan onze dito reis van ruim drie weken door Cuba. En goed, we hadden dan wel zo'n 13 uur vertraging, maar wat zijn een paar uurtjes als je al acht jaar lang wacht om je droomland te bezoeken. We hebben eindeloos veel verhalen te vertellen, maar daar heb ik nu geen tijd/zin voor, dus die komen terzijnertijd in NL wel. Al met al zijn er na 23 dagen reizen door dit bizarre eiland drie conclusies te trekken:
1. Cuba is een waanzinnig land. Havana is in een geweldige stad, in potentie zelfs een van de mooiste steden ter wereld, zij het dat de meerderheid van de gebouwen al in geen vijftig jaar meer een lik verf heeft gezien en er elk jaar ruim 300 huizen instorten door gebrekkig onderhoud. De wegen zijn er vol van cocotaxi's (brommertaxi's in de vorm van kokosnoten) en Nederlandse donatiebussen uit de jaren '80 met de bestemmingen er nog steeds op. Je kan in hartje Havana gewoon de bus nemen naar Krimpen aan de Lek, Zierikzee, Gorkum of Amsterdam Centraal Station. Ons hoogtepunt in Havana was waarschijnlijk wel de viering van de Dag van de Arbeid op 1 mei, midden in een parade van ruim een miljoen uitzinnige Cubanen. Voor de rest biedt het land waanzinnig mooie natuurlandschappen (waar we oa drie dagen hebben gekampeerd tussen de bergen en we elke avond werden belaagd door hordes enorme boomkikkers) maar ook een hele hoop stadjes die toch net iets minder de moeite waard zijn dan in alle reisgidsen wordt beloofd. Toch was het ook daar prima uit te houden want...
2 ...de mensen zijn geweldig (nouja, het merendeel dan, maar daarover later meer). Op onze kampeertrip na hebben we elke dag geslapen in huizen bij de mensen thuis. Het is DE manier om het land echt te leren kennen. Het ene moment zit je bij het ene gezin aan de verjaardagstaart en dan zit je opeens voor de tv Braziliaanse soaps te kijken met twee lieve omaatjes in krulspelden. Het is zo fascinerend om te zien hoe de mensen weten te overleven en een manier vinden om alle idiote regeltjes van de broertjes Castro te omzeilen. De duidelijkste conclusie die we kunnen trekken na onze Cuba-reis is namelijk...
3...het communisme is echt KUT! En dan niet 'goh-konden-we-maar-op-vakantie-kut', nee echt 'hadden-we-maar-weer-eens-wat-te-eten-kut'! De mensen staan hier elke ochtend massaal met hun neuzen tegen de ruiten van de supermarkt aangedrukt om te kijken of er nog wat nieuws is binnengekomen (hoewel het woord ieniminie-markt hier trouwens meer op zn plaats is). Vervolgens staan ze 40 minuten lang in de brandende zon te wachten om naar binnen te komen om daarna naar buiten te komen met slechts een reteduur zeepje uit 1978. Het is ons nu zoooo duidelijk dat je in NL een veeeel te romantisch beeld krijgt van het leven in Cuba. Veel mensen krijgen hier betaald in pesos (die geen kont waard zijn), maar moeten vervolgens hun levensmiddelen wel betalen in CUC (een andere, veel duurdere munteenheid) en kunnen daardoor elke maand nog niet eens hun standaardboodschappen betalen (als die uberhaubt al beschikbaar zijn in de winkels). En zo kan ik wel uren doorgaan.

Voor een beschrijving van een doorsnee dagje Cuba zal ik nu even onze laatste dag beschrijven waarop we 867 km hebben afgelegd van Santiago naar Havana...
Aangezien we al onze reizen op Cuba per bus hadden gedaan, leek het ons leuk om de terugreis naar Havana met de trein te doen. De vrouw van het ticketbureau keek ons aan alsof we zojuist hadden gevraagd om niks minder dan een lapdance van Raul Castro, maar goed, geld is geld, dus we mochten mee. En zo zaten we de volgende dag als twee blanke toeristjes tussen een meute van 600 zwarte Cubanen te wachten op het treinstation. Precies 2 uur na geplande aankomsttijd (ik zal noooooit meer zeiken op de NS) werd ons meegedeeld dat de trein 18 uur geleden niet uit Havana was vertrokken ('goh hadden jullie dat niet eerder kunnen vertellen???') en dat onze luxe trein zou worden vervangen door een tweedeklas trein. Maar geen nood, we hadden nog steeds recht op onze on-board-maaltijdservice (lees: een klef broodje met een kaasactige derrie wat de tijd van voor de Castro's nog had meegemaakt). En zo zaten we een uur later in onze veredelde veekar. Het ding maakte zo'n gigantische bak herrie dat je het idee had dat je onder de trein lag in plaats van erin. Bovendien hadden we een mindervalide machinist met een grote voorliefde voor het constant gebruiken van zijn stoomtoeter (in Alphen heb je elk jaar een optocht waarin de mongolide kinderen van een lokaal opvangcentrum een dag mogen meerijden in een vrachtwagen en zo de hele dag fulltime toeterend door de stad rijden, nou deze machinist was de koning geweest van die optocht). Verder waren de stoelen (ja, die hadden we dan nog wel) van een soort leer, dat al na drie seconden compleet aan je huid was gehecht, hadden we geen airco en hing er pal boven je hoofd een lichtbak die niet zou misstaan in de Amsterdam ArenA met daarop zo'n beetje de voltallige insektenpopulatie van het omliggende regenwoud. Oja, en het was een trein vol Cubanen, wat betekende dat je 18 uur lang overal om je heen niets anders zag dan bekertjes rum, sigaren en vooral veel te dikke vrouwen in veel te strakke roze tijgerprintleggings (het steriotiep Cubaan is absoluut op de waarheid gebaseerd!). Maargoed, de treinjuffrouw beloofde dat we de vertraging van twee uur wel makkelijk zouden kunnen inhalen als we een beetje doorreden.
In de volgende twee uur rijden (voor zover we dat hebben gedaan) hebben we onze vertraging echter uitgebouwd met nog anderhalf uur, oa omdat onze mindervalide machinist het nodig vond om midden in de nacht een man op een fiets aan te rijden. Even voor de duidelijkheid: er reedt dus MIDDEN IN DE NACHT een man met een fiets MIDDEN OP HET SPOOR in het PIKKEDONKER in het oerwoud in THE MIDDLE OF FREAKIN' NOWHERE!!! (een gebeurtenis die de machinist vervolgens, nadat de ongelukkige ziel was afgevoerd naar het ziekenhuis, sterkte in de gedachte om nu helemaal constant aan zijn stoomtoeter te hangen en elke poging tot slapen dus totaal onmogelijk maakte).
Als je dan uiteindelijk in een stikdonkere trein door pure vermoeidheid toch in slaap doezelt (de ArenA-lampen waren inmiddels uit) wordt je even later wakker met een gehemelte volgeplamuurd met 1897-kaas, een keiharde piep in je oren en heb je in de Turkse-stoombad-temperatuur geen flauw idee meer waar je huid eindigt en het leer van de stoel begint. En het is precies op dat moment dat je zonder je -5lenzen nog net vaag kan zien dat er een enorme gestalte in het pikkedonker met de tas van je vriendin vandoor gaat. De eindconclusie was een uur later: ik was voor Jan-Lul in het donker door trein gerend achter de dief aan, de klojo werd nooit meer gevonden en hetzelfde gold voor Maryse dr tas die hoogstwaarschijnlijk meteen naar een handlanger langs het spoor was gegooid en dus niet meer terug te halen is en waardoor Maryse al haar kleren ed. kwijt is (we danken Allah op onze blote kleren dat we zelf sliepen op onze paspoorten, portomonnees, camera's etc.). Aangezien de spoorwegpolitie vervolgens de behulpzaamheid toonde van een stel Oost-Duitse kampbewakers, zijn we zelf maar aangifte gaan doen van onze diefstal. Het was daar op het politiebureau dat we een mooie presentatie kregen van de Cubaanse communisten-bureaucratie. Niet alleen moest onze vriend de politiestagiair van ELK ITEM in de tas precies de maat, het, merk, de beschrijving, de waarde en het liefst zelfs de geur weten (iets waar hij na 8 van Maryse dr rokjes en dr volledige toilettas uiteindelijk maar mee stopte), hij typte het ipv het twee keer uit te printen op zijn Flinstones-printer ook nog eens twee keer uit! Uiteindelijk gingen we helemaal kapot, hongerig en vooral zonder tas 's middags naar bed voor onze laatste nacht in Cuba (maar denk trouwens niet dat wij de meest ongelukkige waren op de trein, een uur na onze diefstal viel er een Cubaanse vrouw dood neer door een hartaanval...).

GODDANK zitten we inmiddels weer in ons eigen vertrouwde Mexico!!! Ik kon de eerste Mexicaan die ik na de rampzalige turbulentievlucht met ons Cubaanse Yakoblev-vliegtuigje zag wel kussen (zij het dat het een besnorde douanebeambte was een kaasgeur uit zijn mond)! We hebben besloten om ons een paar dagen te settelen in Cancun, een plek waarin Maris en ik voorheen altijd refereerde als het Sodom en Gomorra van Mexico. In de jaren 70 zocht de Mexicaanse regering met een speciaal ontwikkeld computerprogramma naar de beste plek om een toeristentrekker te bouwde en ze vonden de geweldige parelwitte stranden rondom een pitoresk vissersstadje genaamd Cancun. Veertig jaar later is Cancun uitgebouwd tot een enorme betonjungle (zij het nog steeds met geweldige stranden) vol torenhoge hotels waar touristen (lees: veel te dikke, zwetende Amerikanen met veel te korte kakikbroeken en Jezussandalen) zich overgeven aan casino's, nachtclubs, golfbanen en vooral heel veel van hun eigen winkelketens (het stikt hier van de Wall Marts, de McDonalds, de Sears'' etc.). Het is dit laatste punt waarom we ons hier nu voor even gevestigd hebben. Terwijl ik hier zit te typen is Maris in de vele supermalls van deze stad zichzelf een nieuwe bagpack en garderobe aant aanmeten. Maar onze spirit is ondanks alles nog steeds torenhoog en we kunnen niet wachten om door te reizen door het ECHTE MEXICO!

Matthijs.

Afgelegde route: Cancun - Havana - Viñales - Havana - Santa Clara - Trinidad - Camaguey - Holguin - Santiago de Cuba - Havana - Cancun

PS: sorry voor de lange radiostilte op deze site. Internet in Cuba is ruk, zeldzaam, vreselijk duur en vooral zo traag als dikke stront.

---

---

---