From hell to heaven: Zwaveldampen en paradijselijk Bali

---

---

Vanaf vulkaan Bromo reden we een goede 5 uur bergop richting de Ijen-hoogvlakte.

De omgeving veranderde, en we kwamen in een koude jungle terecht met waanzinnige uitzichten over de omliggende hoge pieken van Java: de Gunung Merapi en de Gunung Raung. Misschien nog wel het bijzonderst waren de kleine dorpjes waar we in dit verlaten gebied doorheen reden. Ze bestonden uit een lange weg, met aan weerszijden keurige, kleine oerhollands aandoende huisjes met kneuterige voortuintjes. We waren in Oost-Java, op ca. 2000 m hoogte in een onherbergzaam gebied in Klein-Nederland beland. Dit bizarre beeld werd alleen verstoord door het islamitische gezang dat ons bij tijd en wijle vanuit de moskeeën tegemoet schalde.

Ons hotel had een geweldig extraatje, waar we samen met onze hilarische, nieuwe vriend en grappenmaker, Gabor uit Boedapest (die zowel in het Engels, Frans, Duits als Hongaars kwebbelt en grapt) dankbaar gebruik van maakten: een jacuzzi vanuit een natuurlijke hot spring. Dus binnen 5 minuten na aankomst sprongen wij - gillend en piepend - eerst in het koudwaterbad, om ons vervolgens tintelend in het hete water te laten glijden en er een hele tijd niet meer uit te komen, uitkijkend over de bergen om ons heen. Helaas hing ons ook deze avond de wektijd weer als een zwaard van Damocles boven het hoofd. Een uur later weliswaar, maar nog steeds weerzinwekkend vroeg: om 4.00 uur begon het feest, dat zijn hoogtepunt zou vinden boven op vulkaan Kawah Ijen.

We werden met de bus over onmogelijke hobbelwegen een stuk naar boven gereden, van waar we 3 km naar de top moesten lopen. Eitje, dachten wij, 3 km, daar halen wij onze neus niet voor op. Echter had niemand ons verteld dat die 3 km in een constante hoek van ca. 40 graden afgelegd moesten worden... Terwijl we naar boven zwoegden, huppelden af en toe kleine Indonesische zwaveldragers voorbij; Kawah Ijen is met zijn zwavelmeer een belangrijke zwavelbron, en nog steeds wordt er hier actief zwavel ontgonnen. Puur en alleen mensenwerk, van begin tot eind.

Doodop, zwetend en hijgend van de ijle lucht en zwaveldampen die ons tegemoet zweefden, kwamen we een uur later op de kraterrand aan. Daar bood zich ons een surreëel uitzicht over de witte kraterwand met diepe richels, de daarachterliggende strakblauwe lucht en in de diepte het dampende blauwgroene zwavelmeer met aan de rand de gele vloeibare zwavel.

Nadat we ons uitgebreid aan dit uitzicht - dat de klim meer dan waard was geweest - hadden vergaapt, bood zich ons de tweede uitdaging: de afdaling naar de rand van het meer, waar het ontginningsproces zelf plaatsvond. Springend en als echte berggeiten klauterend over het rotspad, baanden we ons een weg naar beneden. De grootste barrière was de steeds intenser wordende geur van zwavel, die ons de adem benam. Met sjaals voor ons gezicht bikkelden we ons door de laatste meters, om uiteindelijk het warme water met onze blote handen te kunnen aanraken (we hadden ons er van tevoren van verzekerd dat onze handen er niet zouden afsmelten, zoals in Dante's Peak - die film met Pierce Brosnan). De overwaaiende zwavelwolken gaven ons soms het gevoel dat we zouden stikken, dus binnen enkele minuten klommen we weer omhoog naar de kraterkam om daarna weer de 3 km naar de bus te lopen, tussen de zwaveldragers die elk 70 kilo zwavel op hun schouders droegen...

Een 'korte' bus-boot-bustocht verder kwamen we aan in Lovina, Bali aka Paradijs. Er waren cocktails, lekker eten, goed gezelschap, muziek en vooral: slaap zonder wekker. Vandaag hebben we niet veel meer gezien dan het zwembad, het strand en de zee (20 m van onze kamer verwijderd), hetgeen ons uitstekend beviel!

Morgenochtend beginnen we weer aan nieuwe avonturen, maar daar horen jullie later weer over :)



Liefs van ons

---