The Peak with friends, Scotland for a short visit and The Roaches as ending, to enjoy the beautiful tradclimbing....


Advertisement
United Kingdom's flag
Europe » United Kingdom » England » Derbyshire » Hathersage
August 4th 2013
Published: August 6th 2013
Edit Blog Post

De eerste week van ons verlof; The Peak with friends!!!

Kris en Dieter besloten mee op avontuur te gaan en dat werd het zeker. Dieter was in The Peak met ons geweest in April, dus hij had al een idee wat hem te wachten stond. Voor Kris was het een compleet nieuwe ervaring. Wij waren zeer blij om dit met hen te kunnen delen. Jerina kon helaas niet mee.

Hier enkele hoogtepunten van onze trip!

We arriveerden tegen de namiddag op de camping Laneside in het nabijgelegen dorpje Hope. De winkels; The Outside, The Square en The hitch and hike werden meermaals gedurende deze week bezocht. Al dan niet met het excuus van een regenbui of een ware zondvloed. Ik wist niet dat mannen zo konden shoppen!!



De volgende dagen trokken we naar Stanage, Grant Theft, Baslow Edge, Higgar Tor, Burbage North, Dovestone en Bamford. Elk massiefje had zijn eigen juweeltjes.



Stanage is altijd de ideale starter om kennis te maken met tradclimbing. De prachtige heide doet me elke keer weer versteld staan. Zoveel lucht en ademruimte, ook de wind niet vergeten. De zon was elke dag overdadig aanwezig, maar op zijn Engels, dus ook mist, af en toe een sterkere wind en/of regen. Gelukkig maar enkele keren een ware zondvloed waardoor verschillende kampeerders serieuse overlast hadden. En één enkele keer sprongen we allen bijna tegen het tentzeil van de donder en bliksem recht boven ons hoofd. Was wel een grappig zicht!

Klimmen lukte ons gelukkig elke dag. De midgets, de kleine lastige muggetjes waren maar enkele keren agressief en dan stond ik ook ineens vol boebelen. Maar meestal viel het goed mee. We zijn nooit echt moeten vluchten.



De eerste dag was wennen voor ons allemaal, de tweede dag in Grand Theft begon het betere werk. Ik begon aan een overhangende traverse die ik al verschillende keren was gepasseerd, Apparent North. Ik klaarde mezelf voor zot en begon. Het bleek een HVS 5b, ik had mezelf bespaard om te kijken in de topo om dan gewoon geen moed meer te hebben om te starten, vandaar. Wat werd het werken... Eén ding had ik precies gemist, de overhangende factor. Maar zoals gewoonlijk werd me dit al snel duidelijk. Het gerief plaatsen terwijl je armen leeg lopen... De verzuring was er compleet! De uitklim werd pas de echte harde dobber; een vage greep om de overhang over te komen. Toen riep ik op Erik, mijn reddend engeltje. Hij installeerde een touw om me te beveiligen, dit enkele om die laatste sequentie over te geraken zonder kleerscheuren. Oef..

Maar ik was niet de enige die heeft afgezien. Dieter klom met mij, dus hij volgde. Erik wou hem dan toch ook op kop doen, dus Kris volgde hem. We klommen hem allemaal op een gelijkaardige manier. Waar was ik aan begonnen...? Toch een juweeltje, ik kom er nog voor terug...



In Baslow Edge deden we het rustiger aan. Iedereen klom op kop. De zon was overdadig aanwezig, waardoor we eindigden of eerder vluchten onder de bomen. We deden onze eerste valtraining. Hier heb ik mezelf weer tegengekomen. Wat ben ik toch een watje, jaja, een make-up-watteke!!! Ik mag echter trots zijn, want ik heb toch meermaals gesprongen. Bij Erik, Kris en Dieter ging het vlot. Was ook belangrijk om dat extra vertrouwen in elkaar op te bouwen, voor als het extra spannend werd in een route.



Dinsdagmorgen en voormiddag werd een alternatief programma. Het regende pijpestelen, waardoor een spek en eitje heerlijk werd ontvangen. We zaten met z'n allen in onze grote tent. Erik en ik sliepen wel in onze auto, maar voorzien voor regen in UK zijn we altijd. Een gezellige voormiddag!

In de namiddag trokken we tussen de regenbuien door naar Stanage. Just easy climbing!



Het bezoekje aan Higgar Tor was fenomenaal! Hier moesten Erik en ik klaar voor zijn, want we hadden er een uitdaging liggen; Surform E1 5B (met het begin van The Rasp E2 5b). Hij wachtte op mij. De vorige bezoekjes zei ik elke keer weer; 'als ik later groot en sterk ben'! Ahwel, dat tijdstip was aangebroken. Geen opwarming, ikke toch niet. Gewoon recht in de route. The Leaning Block wordt deze rotsblok genoemd, raad maar waarom!

De route is lang, overhangend en vooral 'overweldigend'. Ik deelde het op in overzichtelijke, haalbare stukken en werkte me erdoor. De eindpassage was nog pittig. Erik klom hem ook op kop. Kris en Dieter klommen hem na. Voor ons allen was het een magnifieke overwinning en echt niet gemakkelijk!

Daarna was het meeste vet van de soep, dus easy climbing... Enjoying!



De verschillende bezoekjes aan Burbage North hadden meestal een tussendoortje voor koffie en cake omwille van de regen. Colemans delight is een echte aanrader!

Zowel Erik als Kris klommen The last great problem HVS 5C op kop. Dit is een loodrechte wand met enkele verre overlangse banden. Alleen klein gerief in weg te steken. Dieter en ik klommen hem na, een juweeltje met verre rijkwijdte. Prachtige prestaties!

Vele routjes volgden. Knight's Move onder andere was nog een mooie route. De eerste friend kreeg ik op hoofdhoogte gestoken en de eerst volgende deftige friend was 7m verder. Het werd zowiezo een grounder als ik eruit kwam. Maar ik bleef 'Cool and Collect' en zette door.

Elke dag hadden we voor iedereen wel een grensverleggertje, soms grote en soms wat kleinere. Maar we mochten allen trots zijn!



Bij het parkeren op de parking van Burbage North zagen we een schaap zich schuren tegen een dure auto. Wat een grappig zicht! Gelukkig ging het auto-alarm niet af. Dus moest je er ooit wol aan je auto hangen, niet vragen hoe dat komt...

We klommen verder waar we de vorige dag waren gebleven. Voor mij geldde vandaag de uitdrukking; 'na elke berg komt een dal'. Ik vond het niet zo erg, voor alles een tijd.

Dieter had een juweeltje gezien en probeerde hem op kop. Crystal Tips E3 6A! De eindsectie is de crux en de protectie 2 kleine friends en een klemblokje. Hij koos ervoor om toch eerst uit te werken en dat ging zeer vlot. Naderhand op kop was hij precies zijn swung kwijt. Spijtig!

Erik klom hem ook op kop op aanraden van Dieter. Ik stond boven in geval van back-up. Hij klom het echter in grote grandeur. Mooi om te zien!

Kris besloot hem ook op kop te proberen en klom het vlot tot de crux. Hij haperde even en met zijn hand op weg naar de eindrand schoof hij uit en eindigde vrijwel op Erik, juist boven de grond. 1 van de 3 zekeringen, Jackie, hield het! Amai, een kleine rode C3! (Vanaf toen stond die op het nog-te-kopen-lijstje van Kris.)

De adrenaline jaagde door mijn lijf. De verbaasde blik in zijn ogen op weg naar beneden zal me nog lang bijblijven. Maar buiten een harde klemblok tegen Eriks borst was er niks aan de hand. Kris besloot er terug in te gaan, en maar goed ook. Nu met meer focus en meer adrenaline klom hij hem uit. Chapeau!

Dit was een rijk leermoment voor ons allemaal. 'Weet altijd waar je aan begint, wat de consequenties zijn en ze dan toch aanvaarden en doorgaan!'.



Onze uitstap naar Dovestone was prachtig. We parkeerden aan de Ladybower Inn. Niet echt de juiste parking, wel een leuke wandeling van 1,5u door de bossen en de heide. Een prachtige omgeving in The High Peak. Dovestone is compleet in de turfgrond gelegen. De rotsen zijn er bijna nooit droog, met uitzondering van nu! Het was er best wel warm in de volle zon. Gelukkig waaide het af en toe.

We klommen verschillende routjes. In eerste instantie had ik niet veel zin, om zelfs maar te klimmen. Toch klom ik er een stuk of vijf op kop, samen met Erik. En een voor een prachtig! Dieter was sterk en klom enkele stevige routes. Kris had het iets moeilijker na gisteren, wat heel normaal was.

Om 17u30 begonnen we aan de terugtocht. Een frisse pint op het terras van de ladybower Inn en naar de winkel. Een uitgebreide pasta met olijfjes smaakte met als afsluiter koekjes. Het dreigende onweer barstte in al zijn hevigheid los tijdens het koken. Alle voorbereidingen waren gelukkig getroffen. Al na enkele minuten stond heel de camping blank. Megazondvloed en wij stonden gelukkig op een hoog stukje.

De knopen werden opnieuw bekeken en het was een gezellige avond. Iedereen heeft op deze week enorme vooruitgang geboekt.



Onze laatste gezamelijke klimdag reed ik naar Bamford. Voor Kris en Dieter zat de vakantie er bijna op.

Erik begon direct met de boulderroute, Green Parrot VS 5B. Dieter klom hem ook op kop en Kris klom hem na. Te stevig voor mij om mee te beginnen. Ik klom eerst een makkelijke en daarna een van de eerste routes, waar ik al meer in heb geflipt. Daarna volgde Gunpowder Crack VS 5B op kop. Het verliep allemaal stukken beter dan ooit. Goede vooruitgang geboekt deze dagen. Erik klom nog juist Trango 2 E3 5c, met een side-clip. Mooi om te zien! Was wel heel gelukkig met side-clip, anders werd het voor ons beiden gevaarlijk!

Daarna zette de regenwolken er een punt achter. Erik en ik zette snel een sprintje in naar de auto. Kris en Dieter volgde trager en duidelijk nat!

Afdroogtijd in de de Outside en Colemans, koffie en blt! Het smaakte...

Na verschillende plensbuien reden we naar Burbage North. Valtraining tussen de hozen door.... Voor ons allemaal een dikke must om deze week goed af te sluiten. Voor mij was het een echte opdracht, maar het lukte verrassend beter dan ik had verwacht. Deze keer verkrampte ik niet. Compleet kleddernat vertrokken we naar de Fox House Inn. Een warme omgeving met echt Engels eten.... Leuke afsluiter met een Belgian chocolate brownie!

Op de camping werd nog volop verder getoost en gezellig afgesloten, zoals wel elke avond; ofwel Litlle John Inn, of bbq of andere lekkere maaltijden met dessert...



De volgende morgen trakteerden Kris en Dieter op een ontbijt met spek en eieren. Een laatste lekkere maaltijd! Merci voor de leuke company en de mooie ervaringen. We hebben allen enorme vooruitgang geboekt.



Na het afbreken en opruimen reden zij richting Folkstone en wij richting Oban. De volgende drie dagen waren de weersvoorspellingen van die aard, dat klimmen moeilijk werd. We besloten eindelijk Schotland te gaan verkennen.





Scotland for a short visit.



Schotland stond al jaren op ons te-doen-lijstje. Dus maakten we er een heuse trip van met de auto.

We reden tot in Oban, waar we een camping zochten. Onderweg werden we al reuse getrakteerd op de typische ronde, steile heide-bergen, vol met schaapjes. We keken onze ogen uit.

De regen vergezelde ons de hele weg, maar in de auto maakt dat toch niet uit.



De volgende dag bezochten we het stadje Oban met de whisky-distilleerderij. Daar begon onze eerste bar-uitbreiding. Oban is een schattig stadje gelegen aan de kust. Het is een grote verbindingsstad met de omringende eilanden: Mull, Jura en andere kleinere. Even hadden we het gekke idee om de dure ferry te nemen. Maar als we toch niet konden klimmen, is er niet veel te beleven. We komen zeker terug voor Jura en Mull. Dus reden we de verder richting Fort William via kleine glooiende baantjes. De Ben Nevis zat compleet in de wolken en de regen.

Vandaaruit reden we verder naar Dalwhinnie, de distilleerderij. Dit volgde een zeer pitoresk baantje door the Highlands. Echt genoten....



De Dalwhinnie-distileerderij was zeker een bezoekje waard. Het is de koudst gelegen distilleerderij van Schotland. Er lag zelfs hier en daar sneeuw op de heuvelflanken. Voor mij is dit tot nu toe de beste whisky, vooral omwille van zijn zachte smaken en perfect bij chocolade. Hij is ook het meest zacht gerookte. Het gehele proces van whisky maken werd duidelijk uit de doeken gedaan. En als laatste een proevertje van de 15year old Dalwhinnie met chocolade. Lekker zacht! We kregen zelfs een klein doosje om het kleine glaasje in mee te nemen. Dus nog een fles 15y Dalwhinnie om de collectie te vervolledigen.



Onze tocht zette zich voort richting Stirling Castle. Juist voor Stirling vonden we een camping waar we crashten onder het genot van een lekkere degustief na het eten...



De volgende morgen arriveerden we al vroeg in het eeuwen oude stadje Stirling. Het kasteel prijkt er boven als een allegaartje van verschillende bouwperioden. Hoewel sommige stukken dringend aan restauratie toe zijn, waren andere stukken goed in orde. Het liep er compleet vol toeristen. Ik zou een andere periode aanraden! Alle nationaliteiten liepen er rond en sommige kun je er zo uitpikken. Blijft grappig!

De oudste gedeelten waren het mooiste vond ik. Overal op de buitenkanten stonden beelden van drakenspuwers, grifoenen en andere vervormde wezens. De kleine binnentuintjes voor de paleisbewoners waren oases van rust en stilte met oude bomen en rozen.

De koninklijke vertrekken waren sober, en te druk bevolkt om lang te verblijven. Eigenlijk waren de ruitmtes vrij klein voor het aantal mensen dat er verbleven.

We deden er 3u over om bijna alle hoekjes en kantjes te bezoeken en nog hadden we niet alles gezien. Het was echter goed geweest. Een lekkere kop koffie en een stuk cake en hup...



We reden het prachtige stadje rond en kwamen uit bij het William Wallace Monument. Een prachtige toren opgericht ter eren van William Wallace. Het vrijheidsbeeld voor de bevolking van Schotland! De toren is pas jaren later opgericht door middel van een wedstrijd voor het beste ontwerp. Een 10min boswandeling bracht ons naar de top van de heuvel, waar het prachtige bouwwerk stond.

De gehele gevel bevatte een touw met knopen, als teken van verbondenheid. Een smalle doorgang met veel trappen bracht ons van de ene kamer boven de andere. Het zwaard van William Wallace of de copy hangt er ook. Best wel groot en nog steeds onbekend waar het vandaan kwam. Mysterie? Misschien weet Mel Gibson wat meer?

Helemaal boven kreeg je een gigantisch uitzicht over de gehele vallei en een goed zicht op Stirling Castle.



Na dit bezoek reden we terug naar het zuiden. Genoeg cultuur gesnoven!!!

De planning was te stoppen in Yorkshire om te klimmen, maar de regen besliste anders. We reden helemaal door tot Leek, The Roaches in The Peak. Dit klimgebied stond ook op het te-doen-lijstje.





The Roaches as ending, to enjoy the beautiful tradclimbing....







Onze laatste dagen bezochten we de massieven Ramshaw, Hen Cloud en The Roaches Upper. De weersomstandigheden waren zeer wisselend. S' Morgens alles compleet in de mist gehuld. Tegen de middag trok het open met in de vallei wel ergers een regenbui te zien. En s' avonds standaard een kletterend onweer met de nacht regen. En zo begonnen we elke dag opnieuw.

Op zich waren deze weersomstandigheden geen probleem, want klimmen kon. De hardere wind zorgde voor droge rotsen.







De Ramshaw rotsen waren schitterend van structuren, rond en overhangend. In praktijk moeilijker af te zekeren en geen gemakkelijke handen. Kortom een nieuwe stijl van routes die duidelijk gewenning vereisten. Voor mij geen gemakkelijke boodschap. Erik was al snel op weg naar zijn bevestigde E1 graad. Ik had soms zelfs problemen om te volgen.

Degene die ik op kop deed, waren enkele groentjes die wel de moeite waard waren. 3 sterren of zelfs tot de top 50 van deze regio behorend.

Tegen de vroege namiddag trokken de mistbanken op en de volle zon kreeg ons in het oog. Het werd puffen. Erik en ik hielden een korte siesta in het gras op de bergflank in een zacht briesje. Het deed ons beiden goed. Allebei hadden we last van de uitputtende trip van de laatste dagen. Weer wat kilometers achter onze kiezen. Toch klopte onze planning lijk een bus. Alle dagen waren de moeite. En er was nog heel wat te klimmen....







In Hen Cloud wachtte Great chimney op mij. Amai, al een leuke starter. Pittig hoewel laag in graad. Maar wel zeer mooi. Erik volgde met een bang hartje en veel plezier. Daarna klom hij een route er juist rechts van. Daar hing nog een hexentrix los in een spleet. Er hing een vibe van iemand die goed gevallen was en hij ging er mee aan het werk. Ik heb hem deze voorbije week heel wat engere dingen zien doen, zonder stress. Amai, het werd puffen, hijgen en blazen tot de top. Ik volgde en inderdaad bewegingen die niet zo evident zijn op kop, dulferen met weinig in de handen en de voeten op wrijving. Allebei verzuurd en mentaal leeg boven. We besloten echter toch nog enkele routjes te doen om de sfeer te verlichten. Met een gemakkelijk routje cava, maar met het volgende juweeltje was het echt te veel voor mij.... Goesting oep!!!

Hoogste tijd om naar een grote winkel te gaan en lekker eten aan te schaffen. De voorraden moesten dringend aangevuld. Met honger naar de winkel in Leek, het lukte ons gelukkig om beschaafd te blijven.

We genoten rustig aan de tent in het zonnetje. Erik in zijn nieuwe boek en ik gewoon genietend....

Deed deugd. Dit gebied heeft een compleet andere vibe over zich dan regio Hathersage. Donkere groene rotsen die minder hard zijn, enorme schuurplaatsen van alle klimmers. Vele losse structuren waarvan onbekend of het blijft hangen....



Het avondeten was met een lekker stukje Hereford Sirloin en als dessert, profiterolekes... Mmm.... Echt vakantie!



Onze laatste klimdag trokken we richting the Roaches. Een prachtig massief! We begonnen in Upper met verschillende juweeltjes. Erik klom er enkele voor. Ik slechts twee, maar ik heb er echt van genoten. Aangezien deze omgeving nogal op mijn systeem werkte, was het toch leuk. De formaties zijn op die manier gevormd dat je weer een totaal nieuw gamma aan bewegingen nodig hebt. Ik heb ze duidelijk nog niet allemaal.

De grote koeien die je nogal dicht vergezellen, zijn ook wel leuk.



We sloten af met een lekkere maaltijd en klonken op weer een geslaagde vakantie...


Additional photos below
Photos: 40, Displayed: 33


Advertisement



Tot: 2.365s; Tpl: 0.09s; cc: 13; qc: 28; dbt: 0.0301s; 2; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.4mb