Trollenjacht in het Noorden


Advertisement
Sweden's flag
Europe » Sweden » Stockholm County » Stockholm
May 24th 2019
Published: July 8th 2019
Edit Blog Post

Het was Erik en mij gelukt om 5 weken verlof te krijgen om onze dromen in het Noorden te verwezenlijken. Buiten het weer gerekend natuurlijk….



Op 24 mei 2019 vertrokken we richting Duitsland, na een koffietje samen met Enya en Rob die ons uitzwaaiden. De files werkten niet erg mee, zowel in Nederland als Duitsland. Toch bereikten we onze eerste ferry van Puttgarden naar Rodby, Denemarken, nog dezelfde avond. Met een groene Nele als gevolg. Duidelijk nog wat oefening nodig met boten…

We sliepen op een kleine parking 20min van Rodby vandaan. Op sommige camperplaatsen is inbraak en diefstal veel voorkomend, dus oppassen voor degene die deze tocht aanvangen.

We kozen voor de snelste tocht naar Lofoten (Noorwegen) via Zweden. Dus de volgende dag passeerden we de mooie stad Stockholm met geen enkele file. Zalig! Op anderhalve dag reden we ongeveer 1800km, doorkarren dus.

Onze derde dag reden we door Lapland tegen gemiddeld 80km/u. Geen wegrestaurants meer, alleen veel desolate landschappen met veel rechte wegen en onze eerste rendieren en elanden.

We volgden blindelings de GPS van onze GSM’s, dat kan voor avontuur zorgen. Ergens midden in Lapland reed ik 80km op een onverharde weg waar auto’s elkaar moeilijk kunnen passeren. Niet dat we ook maar iemand tegenkwamen, buiten enorm veel rendieren en elanden. We hadden ze nog nooit met zovele gezien. Elke keer ze op de foto krijgen was een uitdaging.

Die avond sliepen we op de Poolcirkel ergens in Zweden met zelfs verwarmde toiletten!

Ons busje zat vol met eten en benodigdheden die we met veel zorg hadden voorbereid. Alles stak mooi weg, weinig verhuis voor en na het slapen. Alles berekend in welke hoeveelheden. Er stak wel wat werk in. Die voorbereidingen zijn dan ook al een beetje verlof. Dus waar we ook waren, alles hadden we bij, en vrijwel op alles voorbereid. Heel de reis door waren er mensen die verbaasd naar ons busje keken; ‘Slapen jullie daar in?’ was de vraag die wij vaak te horen kregen. De meeste mobilhomes die hier rijden, zijn de grotere versies, vandaar…

De bergen in Lapland groeiden gestaag, de sneeuw erop ook. Ganse meren bedekt met ijsschotsen. De sneeuwscooters stonden overal nog langs de huizen klaar. Waren we toch nog te vroeg op het seizoen zoals onze eerste keer in Lofoten? De twijfel groeide… Maar we genoten van alle wisselende landschappen. De natuur is hier nog vrij ongerept, vooral onaangetast door mensen.

Ook de Polar-haas gezien, maar die op foto krijgen, is voor de hele snelle mensen.

De nachten werden verlicht met de zon hoog aan de hemel. Het slapen was echter geen probleem met onze donkere gordijnen in ons busje. Toch keek ik elke nacht even naar dit onwezenlijke schouwspel.

Zodra we meer naar het Westen reden, richting Noorwegen werd het aanzienlijk drukker in verkeer en vooral ook toerisme. De rendieren en elanden werden schaarser en schaarser om te zien.

Op onze vierde dag stonden we aan de ferry van Skutvik. Bleek het ferry-seizoen hier pas over 6 dagen te starten. Dus het kleine bochtige 38km lange weggetje terug en naar Bognes. Daar namen we de ferry naar Lodingen. Dit is wel één van de prachtigste overzetten die ik ken. De fjord is compleet omringd door hoge bergen met sneeuwtoppen, grote granieten mastodonten, de groene graslanden ertussen en dit alles weerspiegeld in het water met de helder blauwe lucht reikend zover je kan zien.

Aangekomen in Lodingen reden we recht door naar Kalle (1u25), een tot nu gratis klimmers-camping-grasveld aan het strand. Na 4 dagen rijden, wou Erik een klimmeke doen. Dus dat deden we, ook al was ik stikop. Op het strand zijn enkele korte juweeltjes. En daar zagen we onze eerste vis-arend!

Nadien sloeg het noodlot toe, of eerder het slechte weer. De weersvoorspellingen voor de volgende week was niet goed, veel regen en zelfs sneeuw op de bergen. De volgende vijf dagen zeilden we wat tussen de buien door en klommen wanneer we konden, vooral kortere lengtes. De langere lengtes waren te ver aanlopen of nog te natte rots of onze window-zonder-regen was te klein. Temperaturen rond de 5°C tot soms een max van 10°C met koude wind. Toch konden we meer klimmen als eerst gedacht zo kijkend naar de weersvoorspellingen.

Tussendoor gingen we een keer shoppen in Svolvaer, een bad genomen met 5°C in een bergmeer, gelezen, gekaart, sudoku gespeeld, filmpje gekeken, een extra waslijntje gehangen van voor in ons busje, een camping bezocht voor een verwarmde douche, een mooi historisch vissersdorpje – Nusfjord- bezocht. Hier ook Caroline Restaurant bezocht en gesmuld. Een dikke aanrader omwille van de gezellige sfeer, het lekker eten en de zeer vriendelijke bediening.

Op diezelfde dag was de ‘Artic Triple’ bezig, een trailrunning-wedstrijd tot 100mijl in de volle regen en ijskoude wind. Erik en ik hadden zin om mee te doen…

Na 5 dagen werden de weersvoorspellingen alleen maar slechter, niks van hetgeen we gepland hadden om te klimmen, was van toepassing. Dus besloten we een kleine week-planning te doen en daarna misschien terug te keren met goed weer. Dus vertrokken we richting Noordkaap!



Op weg naar de Noordkaap wilden we eerst naar Tromso. Dit was een volle dag rijden langs fjorden met zee-arenden in de lucht. De Lyngen Alps zagen we vanuit de verte, compleet onder de sneeuw. Een tweede winter was begonnen, zo zeiden de mensen het hier. Stetind lag compleet bedekt, dus zeker geen optie meer om te klimmen. We zagen onze plannen in duigen vallen. Maar ja wat zijn plannen?

Onderweg kwamen we een eland tot op 7m afstand van ons tegen, dit was zeer indrukwekkend, zo plots uit het niets. We voelden ons vereerd.

Een sami-tenten-camp was ook een bezoekje waard. We kochten er gedroogd rendier-vlees en aten een kopje rendiersoep bij het open vuur waar de grote zwarte ketel op stond te pruttelen. En dit in een grote luva-tent.

Tromso zelf is een grote stad met een indrukwekkende brug om er te geraken. De grote kerk die er vlak voor staat is oud en modern tegelijkertijd. Hetgeen dat me zeker aansprak was de moderne look van de gebouwen. Er is zoveel ruimte en toch is het vol gebouwd. De haven die langs de gehele stad prijkt is indrukwekkend. Zeker met de besneeuwde bergen op de achtergrond.

Tromso is ook de eerste stad die ik ken met ronde punten in de tunnels, en verschillende achter elkaar. Vreemd!

Wij bezochten er een klein hamburger-restaurantje, lang leve google-maps om iets te vinden op zeer korte tijd. Met reviews en al. Zalig!

We sliepen op een parking buiten de stad, aan het water.



De volgende dag reden we helemaal tot aan de Noordkaap. Heel de dag werden we getrakteerd met rendieren in kleine kuddes langs en op de weg. In Alta aten we een geweldige rendiersteak. De beste en zachtste die ik ooit had gegeten. Veel geld kwijt, maar ja dat weet je als je aan dit soort reis begint.

Onze weg vervolgde via een 7km lange tunnel onder een fjord door.

Om op de Noordkaap te parkeren (24u) hing de prijs af van je nationaliteit. Ze hadden ons gewaarschuwd om niet Benelux te zeggen. Maar tja, onze nummerplaat op ons busje zegt genoeg. Dus braaf betaald en heel het complex bezocht, samen met het uitzichtpunt. Het was zeer koud, 4°C maar met een ijskoude schrale wind. We konden precies niet genoeg kleding aandoen. Een fotootje genomen terwijl Erik met Enya en Rob aan het whatsappen was, een familiefoto op de Noordkaap! De moderne luxe gebruikend.

Heel de nacht was het een komen en gaan van mobilhomes, motorijders en zelfs fietsers. Niet echt een rustige nacht.

We reden terug naar het zuiden, richting Karasjok. Dat is een sami-stadje waar dé messenmaker van de Sami zijn atelier heeft, ‘Knivsmed Stromeng’. Veel mooie messen en ook keukengerief in berkenhout. Zeker de moeite waard van een bezoek.

De weg ernaartoe was echter vol diepe en grote putten. Langs deze weg passeert veel zwaar transport wat logisch is omdat de transportmiddelen hier alleen boot en camion zijn.

Karasjok is een complete Sami-stad met museum, universiteit, officieel provinciaal Sami--kantoor, enz… Alles is Sami-geïnspireerd. Dus wij grepen de kans om er wat rond te lopen en van alles te bezoeken. In het Sami-park kocht Erik een prachtige zilveren armband voor mij. Merci liefste!

Ook de camping in Karasjok was een goede zet. Tijd voor een beetje recuperatie en even niet rijden. Dus een namiddagje ontspannen en uitkijkend op de grote rivier -Karasjohka - die Karasjok in 2 verdeeld. De omgeving is vooral bruin, honderden kilometers ver i.p.v. de witte bergen verder in het noorden. Zelfs het water was bruin gekleurd. Helemaal anders.

Op de camping stonden de vele sneeuwscooters nog buiten naast de luva-tent. Een gezellige luva vol banken bedekt met rendiervellen allemaal rond het vuurhaard.

Ook hier bleven we regen behouden. En we maakten de keuze om af te zien om terug naar Lofoten te rijden, aan de westkust. De weersvoorspellingen werden niet beter. Een droog alternatief was klimmassiefje zoeken in de regio rond Stockholm. De oostkust bleek opmerkelijk goed weer te hebben.

Dus de volgende dag reden we terug richting Stockholm. Dit wil zeggen recht door het meest noordwestelijke stukje van Finland. En ineens terug in Euro’s kunnen betalen, in Finland. Was verrassend! We stopten er ’s middags in een klein wegrestaurantje/winkeltje voor een rendiersteak. Mmmm…. We kochten er zelfs nog eentje voor onderweg, nog diepgevroren, vacuüm verpakt.

Later kregen we de kans om enkele Sami-winkels langs de kant van de weg te bezoeken. Als ontspanning zijn deze een perfecte keuzen. We kochten een berkenhouten bekertje voor Erik, enkele Sami-CD’s, … Het berkenhouten bekertje was grappig, want als je je drankje langer liet staan, sijpelde het door het hout. Dit is echter de bedoeling om een offer aan de natuur terug te geven. Sami’s zijn helemaal verbonden met de natuur vandaar. Het berkenhout gaf ook een zoute toets aan je drankje, want dan zouden je dromen zeker uitkomen. Eriks bekertje is opmerkelijk zouter dan het mijne, dus ik weet welk te kiezen…

De lokale dieren stonden hier opgemaakt ergens in de winkels, zoals veelvraat, beer, linx, wolf …. Maar enkele waren verwerkt zoals marter-sjaal, zeehond-muts, zeehond-handschoenen, rendierpelsen,… Er was veel te verkrijgen, ook van keuken-geriefjes… De gratis koffie en donut van het huis maakten het compleet.



Lange tijd volgden we een grote rivier die de scheiding bleek tussen Zweden en Finland. Nog 2 grote elanden ontmoet onderweg. Zalig, elke keer weer! Ik kreeg al de Finse namen niet eens uitgesproken op de borden onderweg en dan al die accentjes op de letters. Het werd een spelletje tussen Erik en mij dat ik bijna altijd verloor.

De sneeuwscooters en de Quads verdwenen meer en meer uit de landschappen. Deze hele reis zagen we een enorm aantal autowrakken overal gewoon liggend naast de huizen of ergens langs een schuur. Dit was ons nog nooit zo opgevallen. Per gezin kon je soms tellen aan de hoeveelste auto ze waren. Voor de natuur kan dit niet goed zijn, maar wat doen wij ermee, naar Afrika sturen?



We hadden geen topo’s van de omgeving Stockholm, dus op zoek naar ‘Naturkompaniet’, de sportwinkel-keten die ze verkopen en aankomen wanneer die open is. Online vonden we wel veel, maar een topo is ook gemakkelijk. Het vervolg van onze weg was aanzienlijk drukker langs de oostkust en moeilijker parkeren om gerust te slapen. Camperplaats.nl is hier een goede website voor.

In Umea vonden we onze eerste ‘Naturkompaniet’ wat een enorm grote winkel is, maar niet voor klimmers. Zij verwezen ons vriendelijk door naar die van Stockholm zelf, waar er 6 winkels zijn….

De topo van Malaren-regio is van dit jaar, dus logisch dat die nog niet erg verspreid
was. De meeste gebruikten de online-versie.

Uiteindelijk verder gereden en gestopt bij een wegrestaurantje en daar de tijd genomen om het internet af te zoeken op klimgebieden. Want doorrijden naar Stockholm voor de topo en al die klimgebieden in de tussentijd voorbij rijden, was wat zottekes. ‘The Crag’ en ‘Crag27’ zijn twee zeer goede websites om mee te vertrekken. Algauw hadden we de coördinaten van het dichtstbijzijnde klimmassiefje, ‘Brattberget’.

De parking van ‘Brattberget’ was compleet volzet met 6 auto’s, maar iets verder op de weg kon ook nog. Meestal lukt dat niet meer bij deze kleinere massiefjes, dus het geluk zat met ons mee.

Na 10min over de berg wandelen, kwamen we de ‘camping’ tegen. Dit was een overdekt hutje om te kunnen bivakkeren. Zalig bedacht. Op verschillende andere massiefjes kwamen we andere variaties ervan ook tegen. Het klimmassiefje lag aan de Botnische Zee, een prachtige omgeving met genoeg verkoelende wind en water. De wat gladdere structuur was minder welkom, toch klommen we verschillende mooie lijntjes.

Deze avond trakteerde Erik met de rendierfilet van 400g en veel peperbolletjes. Per ongeluk opende het nieuwe potje peper en al de peperbolletjes wisten te ontsnappen. Heel de vakantie door, vonden we de bolletjes in de auto. Was wel grappig!



De volgende ochtend reden we maar 8km naar het volgende rotsmassiefje, wat een verademing! Naar ‘Midskogsberget’, een pracht van een locatie in de bossen. Allemaal nog vrij nieuw geboorde lijntjes, met nog veel potentieel. Ook hier zo’n schattige ‘camping’. Indrukwekkende granieten rotswanden, bijna loodrecht.

Deze dag was zeer warm en de langpootslurfjes ( i.p.v. langpootmuggen) waren zeer actief. Toch klommen we de hele dag tot onze tenen niet meer wilden. Zeker een aanrader moest je passeren.

Die avond nog 1,5u gereden naar de camping in Vallvik. Een wat oude camping recht aan de zee met vriendelijke mensen en veel muggen. Het grootste plus was echter het onbeperkt douchen waar we zalig gebruik van maakten.

Die ochtend op de camping konden we voor de eerste keer buiten in het zonnetje ontbijten. Toen waren we 15 dagen onderweg…. We genoten dankbaar.

Daarna reden we 2,5u naar de ‘Naturkompaniet’ van Upsala. Een vriendelijke juffrouw verwees ons naar de juiste winkel in Stockholm. 15 min later waren we geparkeerd in centrum Stockholm. De ondergrondse parkings gaan daar tot 2m20. Wat een gemak! Waar we wel voor betaalden…. Parkeren in Stockholm is niet goedkoop. Dus shoppen maar…. We vonden de topo’s en anti-muggen-spray. Zelfs nog wat winkels gedaan zoals Haglofs en Norrona. Zeker de moeite.

Het koffietje achteraf was goddelijk. Om 9u was het al 25°C, dus puffen in de stad. Tegen de middag was het 29°C. Iedereen liep er zeer zomers bij. En de sfeer in Stockholm was veel rustiger dan sommige andere grote steden. Niet de gejaagdheid zoals wij dat kenden.

In de koffieshop bedachten we 123 een plan van attack. We reden terug een beetje naar het noorden (1u20) naar Aland met de airco volle bak.

Aland is een mooi gelegen klimmassiefje in de bossen, vol muggen. Dus het anti-muggen-spul was noodzakelijk en werkend. Allemaal korte lijntjes trad-klimmen. We genoten van enkele iets hardere dobbertjes ook.

Die 2 volgende nachtjes verbleven we op ‘Siggefora camping’ in Jarlasa. Een grotere oude camping aan het water met een leuke ambiance en een zeer beperkte kaart om te eten. Onze goedkoopste maaltijd van onze hele verlof.

‘Uvhallsklack’ was een ander zeer klein rotsmassiefje waar we beiden wel wat juweeltjes op kop klommen tussen de kleine regenvlagen door. Dit was gelegen in de buurt van Vittinge. Vooral bij Erik begon het te regenen. Maar een half uurtje later was het terug droog en konden we verder klimmen.

‘Karrbo’ was een wel zeer mossig massiefje. Een grote stijve keerborstel stond klaar aan het begin van de rotswand. Dit zei eigenlijk genoeg voor de gehele wand. Niet zo lang gebleven.

‘Tumbo’ was een groter massief, een veiligere gok? Gelukkig waren we al goed op de hoogte van alle mogelijke middelen om parkings en rotsen te vinden met de nodige websites. Anders hadden we het waarschijnlijk niet gevonden. Dit was een leukere stijl, cracks en regletten. We klommen er vrij veel.

Onze eerste adder kruiste er ons pad. We genoten! We eindigden die avond op ‘Malarbodens camping’ knal aan het meer. Ons eerste ijsje en de traditie van de dag werd geboren…

Op weg naar ‘Gaseborg’ bezochten we de tumulus en stenencirkels van ‘Anundshog ‘. Eén van de grootste stenenschepen (zoals zij het noemden) van Zweden. Eén zeer grote grafheuvel omringd door 5 stenenschepen, hersteld na verwoesting in vroegere tijden. Een ‘zekere’ uitleg is toch moeilijk te verkrijgen. Toch de moeite om dit en zeker de grotere menhir met tekeningen op, te bezoeken.

‘Gaseborg’ was de volgende keuze, ook een groter klimgebied. Het wandelpadje naar de rotsen aan het water was op zich al de moeite. We passeerden precies een eikenboom-kerkhof en een oude houten woning in restauratie. De eikenbomen waren allemaal zeer oude dikke bomen waarvan sommige omgevallen. Doordat dit natuurreservaat was mocht er niets aan de omgeving veranderen, dus alles blijft zoals het valt, hangt of staat. Prachtig zicht! We hadden de neiging om stil te wezen uit ontzag.

De rotswand zelf aan het water werden bewoond door bevers. Overal was de schade te zien, zowel aan de kleine maar ook de grote bomen. Wat een chaos! De routes aan het water waren over het algemeen vrij hard en overhangend. Na enkele routes begon het echter te regenen en konden we de rest alleen nog bekijken.

De beperkte mogelijkheid om ergens in deze toch wel druk bevolkte streek te verblijven, zorgde voor een vroegtijdig vertrek naar een andere regio. Dus eindigden we op een overvolle camperplaats in de stad ‘Nykoping’, op weg naar ‘Simonsberget’.

‘Simonsberget’ werd een groot succes! Wat een imponerende rotswanden en allemaal trad. We hadden nood aan wat minder rijden en dit was de regio om de tijd te nemen. We klommen hier 6 dagen lang zalige routes. Eén namiddagje doorgebracht onder de shelter van enkele Zweden, nadat Erik en ik uit de route geregend waren. Gezellige bende!

Ook veel beestjes gezien, het aantal rode edelherten groeiden gestaag op deze reis. Een poserende eekhoorn, een schattig veldmuisje, braakballen die wezen op uilen, veel slakken, ….

Twee enkele nachten brachten we door op de kleine ‘Navekvarns Skargardscamping’ aan de jachthaven. De camping is mooi gelegen, maar de toegewezen plekjes waren superklein en vol eenden-uitwerpselen. Gaf nogal snel een drukkere sfeer, maar toch goed voorzien van alle faciliteiten mooi en proper.

Maar het prachtig zwemplekje aan de andere kant van het kleine eilandje was idyllisch. Daar koelden we verschillende keren af na een warme klimdag. Zalig gewoon! Op weg naar het dorpje was ook een klein winkeltje met lekkere ijsjes…. Gewoon paradijs!

De andere nachten bleven we op de parking. Enya had mij een douche cadeau gedaan met mijn verjaardag, dus werd het tijd om die eens uit te proberen. Dus de waterzak op het dak van ons busje gelegd om op te warmen in de zon. Na 2u vertrok ik met alle gerief onder de armen de dichtbij gelegen bosjes in. Amai, dat duurde niet lang. Voor ik goed en wel was uitgekleed na alle voorbereidingen, werd ik het avondmaal van tientallen langpootslurfjes. Dat ging zeer snel! Met één hand mezelf geprobeerd te wassen en met de andere hand de muggen van me af meppend. Half gewassen en niet gedroogd, stond ik terug aan onze bus… waar Erik met een alwetende glimlach op me wachtte. Dat probeerde ik niet meer, maar had wel de slappe lach. Ging liever elke avond een duikje nemen in de zee.

Overal vonden we wel een badplaatsje (al dan niet voor honden toegelaten omwille van de zee-arenden).



Zondag 16 juni kwamen Kris, Dallya en Nika (hun nog jonge Zwitserse herdershond) ons vervoegen. Was een blij weerzien met vele verhalen natuurlijk! Eén dagje samen geklommen in Simonsberget en daarna een zwemmeke gaan doen. Wij waren duidelijk goed geacclimatiseerd aan de warmte en het koude water.

‘Bistaberget’ was een dichtbij gelegen massiefje aan de kant van de weg met enkele behaakte juweeltjes. Een leuk dagje ontsnappen aan de warme zon door de vele bomen onder aan de rotswand. Nika vond altijd wel het koelste plekje. En iedereen vond er zijn gading wel.

‘Vardberget’ was 1,5u rijden naar regio Fituna. Een klein massiefje op een lange berghelling naar het water. Boven op de helling staat een brandstapel om signalen te geven. Ook hier werd het zeer warm in de dag, met bijna geen schaduw, buiten het camping-hutje. Iedereen kon er wel wat klimmen op zijn eigen tempo.



We eindigden die avond op de ‘Ostnora Camping’, zo’n 30 min rijden. Een gezellige camping waar we gewoon op de parking bleven staan, dicht bij het water. Het zwemmen was er heerlijk. Het vissen was ook mogelijk, maar de volgende keer misschien. De visser op de pier had op 10min tijd 3 grote vissen aan de haak en allemaal verschillende soorten. Prachtig om te zien. Erik keek gefascineerd toe.

We bleven er uiteindelijk 2 nachten, want ik had een klimmassiefje op 1km afstand gevonden, ‘Ostnoraberget’. Kris zag er zelfs een das. Het maakte heel zijn dag goed.

De eerste routjes waren juweeltjes. Een andere route die Erik probeerde kon eerder ‘epic’ genoemd worden en nog minder goed voor zijn mentaal. Het had anders kunnen aflopen…



Op ‘Midzomernacht’ was het in heel Zweden feest, zoals wij Kerstmis vieren. Met als gevolg veel campings waren volzet. Dus uiteindelijk na veel moeite terecht op de ‘Nordic camping Stockholm’ juist buiten Stockholm, een camperplaats met automaat. (De camping ernaast was volzet, na 2u tijdverspilling…) We wilden in Tyreso-regio klimmen. Dan de hele namiddag besteed aan het zoeken van het klimmassief ‘Klovberget’. Gevonden maar niet gezien, want we geraakten er niet, overal privédomeinen. Frustratie was een vaste company die dag. De file ernaartoe alleen al. We reden terug naar de camping en gingen een zwemmeke doen, lekker eten en chillen! De hoogtepunten van de dag waren het zwemmeke en de bonte specht aan de receptie van de camping met zijn piepende kleintjes.

De dag erop besloten Erik en ik Stockholm te bezoeken, vooral het Vikingsmuseum en het Skansa-park. Aangezien honden niet toegelaten werden, gingen Kris, Dallya en Nika de stad op hun eigen verkennen. De weg door Stockholm op zich is al de moeite. Het parkeren bleef duur. Maar al snel stonden we aan het Vikingsmuseum wat zeker leuk was. Het dagelijkse leven van de Vikingen met alle cultuur- en natuurelementen, op een aangename manier gebracht. We kochten hier het leuke Vikingsspelletje, ‘Hnefatafl’. Sinds die avond speelden Erik en ik het elke dag. Het bleef spannend en geen enkel spel was hetzelfde. Onverwachts verrassend! Het spel was meermaals gevonden als artefact, maar nooit werden de spelregels duidelijk tot ze een gelijkaardig spel vonden bij de Sami. Zij hadden het al die tijd van de ene generatie op de andere doorgegeven.

Nadien het grote Skansa-park. Dit park was wel zeer groot met zoveel verschillende dieren; arctische dieren, uilen, vissen, een Afrikaanse sectie vol dieren,….. Het vulde de gehele rest van de dag. Een vermoeiende dag vol verrassingen. Erik en ik kregen de kans om een slang aan te raken!

Het zwemmeke ’s avonds aan het strand tussen de eendjes was zeer verfrissend. Ik wou er niet meer uitkomen.

Onze laatste week ging van start en eindelijk was het weerbeeld in Bohuslan verbeterd. Dus één hele dag werd er gereden met een kleine tussenstop om bij ‘Husmanskost’ a volenté te eten. Aangekomen op Nordens Ark nog even een klimmeke gaan doen, vooraleer slapen gaan.

De aanwezige klimmers hadden zowaar 2 adders in 1 route. Niet zo leuk klimmen zou ik zeggen.



De volgende dag klommen we in ‘Kleven’ vanaf de parking in het dorpje Smogen. De meest fotogenieke klimplaats ever! Met enkele mooie en minder goed af te zekeren routjes. Juist kiezen is de boodschap. Een mooie zonnige dag aan de rotsen met houten driemasters aan de horizon….

De rest van de week verbleven we in de ‘Johannisvik Camping’. Een zalige grote camping die goed verzorgd is en toch ook rustig.

‘Svaneberget’ werd bezocht voor vooral ‘Bergkristi Polska’. Erik klom het keigoed! Nog beter als de eerste keer. Ik klom het vrij vlot na, maar op kop bleef een mysterie…. Prachtige route, terecht beschreven als één van de mooiste in zijn graad.

Eén nachtje regen betekende een alternatief programma. Erik en ik trokken naar Grebbestad om te shoppen. Kris, Dallya en Nika gingen naar het ‘Vytlyncke Museum’ in Tatumshede. Op weg er naartoe kwamen we een mooi terrein tegen met grafheuvels en stenen. Dat bezochten we allemaal.

Tegen de namiddag konden we klimmen in ‘Avja’ na een lekker etentje in havenstadje Fjallbacka. ‘Avja’ was een grote dalle die snel droogde met de volle zon erop. Eenvoudige klimmekes om de mentaal terug op te krikken.

Die avond werd het restaurant van de
camping met ons allen getest. Gezellige avond!

‘Tuntop’ was een klein juweeltje verscholen in de dichte bossen die we de vorige keer niet vonden. Nu met alle moderne faciliteiten in de hand kon ik bijna alles vinden. Een prachtige dag klimmen van 10m hoge cracks. Dit was spelen. Zalig!

Kris, Dallya en Nika hadden besloten om vrijdags al terug af te zakken richting België. Erik en ik wilden genieten zolang het kon en bleven een dagje langer. Dus tegen 11u namen we met moeite afscheid. Merci Kris en Dallya, het was een leuke verlof samen. Een leuke aanpassing met schattige Nika erbij, die zich duidelijk amuseerde. Iedereen had goed geklommen en tijd om te chillen.



Wij reden toen richting ‘Fenjan’. Een klein massiefje waar we nogal eens geweest waren, maar niks geklommen hadden. Dat zei op zich al genoeg, toch startte Erik. Wat waren we blij om beiden heelhuids boven te staan.

De algemene reactie was naar Lysekil rijden en daar iets te gaan eten. Dus bij ‘Bengts Fisk’-restaurant aten we beiden een hele schaaldierenschotel met veel smaak. En daarna genoten we eens zo hard van het spelen in ‘Avja’. Een perfecte manier om ons verlof af te sluiten met veel hoogtes en weinig laagtes!

Zaterdagmorgen vatten we onze terugreis aan met veel vaart. Op 4u tijd stonden we op de eerste ferry worst te smullen met onder elke arm een fles sterke drank…. 2u later op de ferry van Denemarken naar Duitsland was hetzelfde verhaal zonder een grijnsje zeeziekte. Zalig! Dus tot slot, zeeziekte is te bestrijden met worst en een fles Valhalla onder elke oksel!

Om 23U30 zaterdagavond waren we samen met Enya aan het borrelen! Geen betere manier om thuis te komen…

Wat een reis, zoveel gebeurtenissen, zovele verrassingen, zoveel momenten alleen maar genieten. Voel me vereerd om dit alles te mogen delen met mijn liefste echtgenoot. Die super aan het klimmen was, compleet in zijn element. Zalig en dank je liefste!


Additional photos below
Photos: 49, Displayed: 39


Advertisement



Tot: 3.276s; Tpl: 0.08s; cc: 9; qc: 47; dbt: 0.0513s; 3; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.5mb