Gran Canaria, het eiland met de drakenbomen.


Advertisement
Spain's flag
Europe » Spain » Canary Islands » Gran Canaria
February 16th 2014
Published: February 21st 2014
Edit Blog Post

En toen waren we nog maar met z'n zes; Dieter, Jerina, Dennis, Kris, Erik en ik. Sepp, Kristof en An keerden huiswaarts. Wij vlogen een half uurtje verder naar Gran Canaria.



Dit eiland is duidelijk veel drukker bevolkt over bijna het gehele eiland. De kleine stadskernen lijken ook ouder. De Spaanse heersschappij duidelijk waarneembaar. In de buitenwijk van Santa Brigida hadden we een klein gezellig huisje. Het stof en het te weinig warm water namen we als lief. De openhaard werd aangestoken door alle schatten van de dag. Oude cactussen en dennenappels waren de voornaamste vondsten.



Erik en ik kregen de kans om ervaring op te doen met een VW Caddy Maxi. Echt de max!! Allemaal ruim plaats trokken we elke dag naar een andere lokatie om een klimmetje te wagen. Dit eiland was compleet niet te vergelijken met Tenerife, hoewel de afstand niet ver is. Hoe zacht en lieflijk Tenerife is, zo wild en ruw is Gran Canaria, verborgen onder al die bevolking. De natuur was fenomenaal, zeker aan de west kant van het eiland waar bijna geen wegen lopen. We werden hier getrakteerd op veel bewolking, zon, regen en onze laatste nacht ronduit storm met hagel! Vandaar het overdadige groen op de heuvels.



De eerste klimdag trokken we richting 'La Sorrueda' via 1001 kleine bochtjes. Op de kaart samengevat: de derde bocht links! Reizen is toch altijd een avontuur. We hebben goed gelachen!

La Sorrueda is een mooie gorge vol 5m hoog riet en luidruchtige kleine zwarte kikkers in een poel. De rotswanden, zeker het eerste stukje was zeer mooi. Erik en ik waren direct aangetrokken tot een crack die door een dak liep, 'Curripipi Climb'. Compleet trad af te zekeren. Ze noemden het een 6C, maar daar twijfelden we beiden zeer aan. Maar prachtig! Erik klom als eerste op kop, de afzekering was in eerste instantie twijfelachtig. In de crack is de rots heel pulverachtig, waardoor de soliditeit altijd twijfelachtig blijft. Met die solidere gestoken afzekering volgde ik ook op kop. Echt een route voor mij! Als ik mijn handen en de rest van mijn lijf maar diep ver weg kan verklemmen. Dat was heel duidelijk geworden deze reis....

Kris en Jerina klommen hem beiden na met veel plezier. Dieter en Dennis hadden iets verder verschillende routes naar hun gading gevonden, waardoor we de volgende dag hier opnieuw stonden.

Het had wel iets om onder een grote palmboom te staan zekeren, schuilend voor de brandende zon. De rotswanden in die volle zon, daar smolt je bijna langs af. Algauw trokken we terug naar de schaduwzijden. Gelukkig waren die overal genoeg aanwezig.

Spijtig was het weekend en deze sector kan dan nogal overbevolkt geraken, vooral op het gebied van lawaai. Spijtig, maar toch goed geamuseerd.

Jerina klom verschillende moeilijkere routes op kop. Erik en ik waren heel blij om dit te mogen meemaken. Ze vorderde met rasse schreden!

De enorme geitenkuddes die passeerde met de bijbehorende belletjes was als muziek. Al die klingelden, overvolle uiers deed ons elke keer weer verschieten.... Als laatste een geitenhoeder met hoed en bijbehorende lange stok en niet te vergeten GSM! Welkom tot het hedendaagse tijdperk.



'Tamadaba' was het grootste klimmassief van Gran Canaria. En daar zal ik hun geen ongelijk in geven! Amai, wat een potentiëel. Alleen nu begrepen we de enorme omvang en ook waarom er moeilijkheidsgraden aan de wandelpadjes waren gegeven. We eindigden op een uitzichtspunt in de dichte mist. Later bleek dat we op een punt stonden waar je de gelegen bergvallei in kijkt met allemaal rotswanden in verschillende etages. Om van de ene etage naar de andere te geraken was een 'padje' om de steile boshelling te doorkruisen. We hebben zo door de hulp van enkele vriendelijke Canadezen, vier verschillende lokaties kunnen zien. Maar door de imposante afgrond onder ons, was de zin in klimmen precies wat afgezwakt. In de topo stond vermeld dat er mensen verdwaald geraakten.

Uiteindelijk geraakten we bijna allemaal aan het klimmen. Erik vond een mooie stevige 6C, 'Luna vagabunda Luna'. Kris klom hem ook bijna. Het inpikken van de relais is de stevigste crux!



Onderweg terug naar ons huisje, reden door een prachtig landschap. Genieten! De zonsondergang was fenomenaal. We stopten voor het avondeten op de pas van 'Cruz de Tejeda', bij 'Yolande'. Een keigezellig en lekker restaurantje. Het personeel zorgde voor een extra vriendelijke ontvangst. De speciale aardappeltjes van deze streek in extra veel zout gekookt, zijn de max.



'Moya' was een groene gorge, met vrij veel water. De waterleidingen voor de huizen liggen boven de grond in grote gemetste watergoten, die hier dienst deden als oversteekplaatsje om tot aan de rotswanden te geraken. In Tenerife lagen alle waterleidingen ook in de volle zon, vandaar ons was aangeraden om geen water van de kraan te drinken. Onze waterfilter is goed van pas gekomen.

Erik en ik zijn aan de ene kant begonnen en s' avonds aan de andere kant geëindigd. 'To lo dije y no lo sacaste' 6C+, 'El Pollo Belgicano' en 'Arretrodescan' waren zeker toppers voor ons. Dennis en Dieter vonden ook enkele hardere dobbers. Jerina deed haar eerste voorklimmersvallen! Kris vorderde ook mooi.



Eén dagje zijn Kris, Dennis, Erik en ik alleen op pad vertrokken naar 'Guiniguada'.

Het dichtstbij gelegen klimmassiefje. We hebben zo'n omweg genomen dat we naar elk ander massief hadden kunnen rijden.... Die dag liep alles precies een beetje anders! Na aan vijf plaatselijke inwoners de weg te vragen in mijn bittere spaans, had ik nog steeds veel meer tanden dan hun!!! En ja, uiteindelijk vonden we de weg!

Zoals de voorbije dagen bleken de topo-beschrijvingen belangrijke details te missen, zoals in welk dorp, welke weg, halveer de aantal kilometers maar af en toe... Maar overal heel vriendelijke mensen. En de gevangenis hebben we zeker langs alle buitenkanten bekeken.

Uiteindelijk door een jungle van kleefplanten, cactussen en stort vonden we een klein imposant rotsblokje. Een groot uitgevallen boulder. Dennis vond het zo indrukwekkend dat hij zijn touwzak open legde en ging zonnen.... Erik, Kris en ik werkte bijna alle routjes erop af. De haken miste hier en daar. Van de drie routes heb ik in totaal vijf haken ingepikt. Dus zoveel waren er in eerste instantie niet aanwezig. Wel indrukkend palmares van de dag. We hebben er goed om gelachen.

De volgende wanden zagen er in topo veel beter uit. Al snel zijn we eensgezind richting het café getrokken. Onderweg had ik een kortere weg gezien. Erik op kop door de prickely bush. Dennis en ik volgden wijzelijk. Kris raakte aan de slag met een cactus en de cactus won. Zijn nieuwe gore-texschoenen hadden cactusstekels door zijn zool tot in zijn voetzolen! Lang leve de letherman!

We eindigden in 'Bar Maipaz' op een terrasje in de zon.

Jerina en Dieter hadden een dagje voor hun zelf en hadden de botanische tuin bezocht waar een enorm oude drakenboom staat. Lijkt op een overdreven plumeau, maar ik vind ze geweldig!



In het dorp 'Ayacata' is er een restaurant waar je de trad-topo van hun kan inkijken. We hebben met z'n allen op het terras gezeten, kijkend in de topo en op zoek naar de lijnen. Maar geen van ons kreeg er zin in. Wanneer je oplettender keek, verging de goesting. Elke gemakkelijkere route had een 'brokkeljon'-sectie of planten. De afdaallijnen zaten op enkele plaatsen verspreid, maar dit starten met zo'n sumiere uitleg? Neen. Nadat de tapas op waren, reden we verder naar 'Roque Nublo', een imposante rotstoren op het hoogste punt van het eiland. Na een klein half uurtje naar boven stappen, stonden we op een prachtig uitkijkpunt over de gehele vallei. Spijtig van de horden toeristen.

De valkjes en dwergarenden waren een geschenk!

Het klimmen was precair. In een gemakkelijk vijfje kon je nog verongelukken na de eerste haak. De rots brokkelde af onder je handen en je voeten. Alles klonkt enorm hol en crusty.

Ik had een mooie crack gezien met verre behaking, een 6A+'je, 'Classica'. Dus klom ik hem op kop met de nodige friends aan mijn klimgordel. Was mega-prachtig, hoewel ik veel steenslag heb geroepen. Erik klom hem daarna ook op kop. Kris volgde liever na.

Daarna eindigde ik op een rotspuntje in de zon, omringd door natuurlijke tourmalijn in de rotsbodem. Heb er meer dan een uur gewoon gelegen en de omgeving op me laten inwerken. De zon zakte en kleurde de hemel in verschillende tinten.

Deze herinnering zal ik altijd dierbaar koesteren. Jerina en Kris kwamen er spontaan bij zitten en samen brachten we er mooie stille momenten door. Gewoon 'zijn' in zo'n prachtige omgeving. Ik voel me zeer dankbaar dat ik dit mag beleven.

Dieter en Erik hadden nog een harde dobber gevonden. Dieter deed dat zeer goed op kop. Was geen cadeau, zeker met de uitleg in de topo: voorzichtig met het inpikken van de eerste hoge haak!



In 'Fataga' hebben we twee volle dagen vertoeft. Dit was de mooiste klimsector van het eiland in mijn ogen. Iedereen vond er wel iets om te klimmen, dat hij leuk vond. Hier volgden voor iedereen uitmuntende prestaties. De enorm lange rotswand biedt zowel hoeken als kanten, plaat, indrukwekkende overhang,... Als je hier niet klimt, dan doe je dat nergens. De rotswand bevindt zich juist onder een stuwdam. Als je parkeert langs de grotere weg, dan wandel je langs de stuwdam naar beneden. Zie wel uit voor de betonnen traptreden. Sommige hangen er uit gewoonte!

Onze laatste klimdag eindigden we hier ook. Ik was toen een beetje opgejaagd en had het gevoel dat dit mijn laatste klimmetjes waren op dit eiland. Wat het stormweer de dag erna inderdaad voor ons besliste.

Ik eindigde met Kris, die ik opjaagde van de ene naar de andere route. De volgende dag was hij me er wel dankbaar voor. Maar we hebben er juweeltjes geklommen. Erik werkte Jerina door haar project, 6B op kop. Prachtig!

Dennis had een keihard juweeltje gevonden dat zich moeilijk liet kraken. Dieter vermaakte zich ook. Mijn doel deze vakantie was gewoon zoveel mogelijk op kop klimmen. Ik denk dat dit wel ruim geslaagd is.

De routes uitkiezen is niet moeilijk, alleen de gepofte! Blijf maar gewoon uit de andere, die zijn veel te crusty en slecht behaakt. Meer dan eens even het roestige boutje aandraaien of relais op 1 pover haakje. Bij de gepofte routes is dat meestel niet het geval.



We eindigden die avond op goed geraak in een super-gezellig restaurant juist voor Maspolamos, 'Restaurant Casa Vieje'. De muziek maakte het af. Twee heren met gitaar zweefde van tafel naar tafel en brachten serieuse ambiance tijdens het eten. Dieter kreed zelfs de eer om op een gitaar te spelen. Maar metal in een rustiek restaurantje in Gran Canaria? Gezelllig!



Onze laatste dag was het stormweer met gietende regen. Het huisje bleek langs alle kanten lek. We besloten La Palma de Gran Canaria nogmaals een bezoekje te brengen. We reden recht het centrum in liepen rond in het oudste centrum. We brachten een bezoek je aan het historisch museum. De oorspronkelijke inwoners bleken Libiërs te zijn die hier vele jaren verbleven en woonden in grotten of stenen huizen. Heel wat aardewerk en ingeslagen schedels gezien. Ze worden wat als simpele indianen voorgesteld, maar toch denk ik dat dat niet helemaal klopt. Het museum is dan ook door de Spanjaarden opgericht!

Een goed koffie'tje om onze dag hier af te sluiten.



Jerina, Dieter, Kris, Dennis, Erik en ik hebben gedurende deze reis mooie ervaringen gedeeld. Iedereen heeft op z'n gebied enorme vooruitgang gemaakt. Erik en ik vonden het héél tof om deze ervaringen te mogen delen. Dank jullie allemaal hiervoor. En ja, Dennis heeft ook aan zijn kleurtje kunnen werken...



Gran Canaria zal altijd een plekje in mijn hart hebben!

Advertisement



Tot: 2.156s; Tpl: 0.053s; cc: 13; qc: 51; dbt: 0.0442s; 2; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.4mb