Roadtrip full of linguistic challenges!


Advertisement
Italy's flag
Europe » Italy » Piedmont » Domodossola
September 23rd 2018
Published: September 26th 2018
Edit Blog Post

We hadden een plan, twee dagen voor we vertrokken! Een roadtrip naar waar het zonnetje schijnt.



We reden recht naar Zwitserland, Solalex. Alé, toch met een kleine stop in Sallenches (Frankrijk), le Vieux Campeur voor extra schoenen. Onze beste Frans werd opgepoetst!

De grote slab Miroir d'Argentin stond al jaren op ons lijstje om te klimmen. Het was een lange trip naar het 5-huizen-tellend-dorp, Solalex, via kleine baantjes. Juist voor het dorp is een prachtig gelegen parking, zelfs met toilet. En een groots uitzicht op de Miroir d'Argentin!

Dus na enkele hectische dagen werken en rijden, waren we helemaal in form voor deze uitdaging. Aan mijn conditie werd nog hard gewerkt dankzij de tegenvaller van de zomer. Dus kozen we niet voor de moeilijkste route... 's Avonds onze rugzak gepakt en gezakt. Best wel spannend na zo'n lange tijd uit de bergen te zijn.

's Morgens vertrokken we als eerste op de parking en hadden nog volop de keuze. Het was best koud en de aanlooproute deden we al alternatief door de morene en de bossen. Voor Erik die nog last had van zijn kwestuur, werd het al een eerste test. De zon draaide 's avonds pas in de wand, dus een constante temperatuur gegarandeerd.

De gemzen huppelden vrolijk over de steile bergflanken. De marmotten waren ook al vroeg wakker. Dat heb ik gemist!

De eerste touwlengte hadden we beiden last van te koude handen en voeten, maar dat liep snel los. Het parcour zoeken zoals in de topo stond was vanaf touwlengte 5 makkelijker. We hadden friends en klemblokken meegenomen en die werden af en toe tussen de haken gebruikt. De losse rotsblokken in de wand bleven wel opletten geblazen. Toch genoten we met volle teugen!

Het was echter wel 'berg'-beklimmen! Vanaf de col moesten we nog 2 kilometer de berg traverseren met aan beide kanten serieuse afgronden. Tot op het punt dat we toch maar terug inbonden. Dan volgde een heel smal padje door de alpenweiden met indrukwekkende afgronden. Geen padje voor beginners. Eén miststap en je eindigde best ver beneden...

Het was een complete beklimming, waarvan het rotsklimmen nog het makkelijkste stukje bleek.

Met knikkende knieën en grote honger eindigden we op het terras van het enige restaurantje in Solalex. En amai, wat een smulpartij! En hier startten ons eerste linguïstische uitdaging. Dit soort Tirools Duits klonk niet helemaal als Duits. En dan ons eigen Duits erbij!

Een prachtige geslaagde eerste dag van onze vakantie.



De volgende dag reden we door naar de Grimselpass. Wij hadden er een projectje liggen, maar dat is voor de volgende keer. In de plaats klommen we verschillende dagen op rij 500m lange lengtes in de Grimselvallei boven en onder de stuwdammen. Prachtige lijnen en zeer goed behaakt. De afstanden tussen de haken leken soms ver, maar waren correct.

Elke dag klommen we iets moeilijker, afwisselend beiden op kop! Just having fun!

Enkele nachten verbleven we op Camping Grund lager gelegen in de vallei. Ook hier werd het dialect Duits een uitdaging! Tijdens onze beklimmingen werd ons zelfs gevraagd of we Russen waren. Taal leeft en vooral zijn eigen leven!!

Voor Eriks verjaardag klommen we twee routes van elk 270m, met secties gepoleiste graniet vol grip! Achteraf een fris voetbadje in het bergstroompje in de vallei en een etentje in een restaurantje beneden.... Ook genoten we van de overheerlijke zachte Alpenkazen, die verkocht werden langs de weg in een gezellig klein kraampje.

Zalige dag vol zon, graniet en elkaar!



Het weer sloeg echter om, dus tijd om verder te rijden. De Simplonpass over....

Italy, Cadarese stond al heel lang op het programma. Na 3u rijden stonden we aan de rotswand. Compleet verstopt tussen de beukenbomen bevonden zich prachtige juweeltjes van routes. We kregen de kans om 2,5dag hier te klimmen. Belange niet voldoende, dus hier zien ze ons zeker terug...

Het rotsmassief bestaat uit verschillende etages, zodat je altijd opgewarmd aan je route start. Niet zo zeer voor kinderen en dwaaltjes, want de padjes hebben serieuse afgronden. Maar de lijnen zijn imposant. Erik en ik klommen zoals in FB, niet zeer veel op één dag, maar eerder elk juweeltje op zich! Zoveel verschillende bewegingsgamma's nodig en dat allemaal trad! Gewoon super, zoveel cracks!

Sommige projectjes moeten ook nog afgewerkt worden.... En sommige zijn gewoon het herhalen waard! De foto's spreken voor zich.

Camping Pineta ligt 8km hoger in de vallei en dient zeker als een goede uitvalsbasis om een warm douchke te pakken. Twee dorpen verder dan de camping is 'Alberge Rothental', een zeer lekker Italiaans restaurant met de lekkerste biefstuk, koffie en ijs! Ook een aanrader! Ons Italiaans werd hier bijgeschroefd. Of we deden ons best. De jongere generaties kunnen al wat meer Engels, gelukkig voor ons. De enkele dorpswinkeltjes zijn echter vol oudere mensen en vragen aanpassing. Ook leerrijk.



Het weer maakte vroegtijdig een einde aan onze planning in deze regio. Dus na 9,5u rijden door Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland stonden we terug in Kleinziegenfeld in Frankenjura. Onze zoveelste thuis! We werden er van harte welkom geheten door de lokale camping en restauranthouders. Gewoon zalig!

Op een avond in de pizzeria vroegen twee lokale oudjes aan ons welke nationaliteit we hadden. Van België hadden ze nog nooit gehoord, dus dat moest een deelstaat zijn van Duitsland, Denemarken of Nederland. En dan heb ik nog niet alles begrepen want Duits in deze contreiren is weer een andere tong-in-geslikte-knoop. Gewoon zalig en dit allemaal tussen pot, pint en schnapps!

Elke dag kozen we een gebiedje en knalden er oplos! De moeilijksgraad werd elke keer wat hoger. Ik klom mijn eerste 7A op kop in Frankenjura. Erik klom verschillende hardere dobbers. We amuseerden ons en het zonnetje vergezelde ons.

Op onze laatste klimdag regende het, dus reden we naar Cafe Kraft in Nurnberg om te boulderen. Kwestie om alle verschillende stijlen van klimmen in 1 vakantie te steken. Wat waren we moe en voldaan tegen de tijd dat we de zaal rond geraakten. Een lekkere koffie en een stukje taart hadden we zeker verdiend.



We hebben weer zoveel geleerd en mogen ervaren deze vakantie. Ik voel me vereerd dat ik dit allemaal mag delen met Erik. En zoals altijd, sta ik weer te springen voor het volgende....


Additional photos below
Photos: 28, Displayed: 26


Advertisement



Tot: 2.519s; Tpl: 0.062s; cc: 15; qc: 34; dbt: 0.0297s; 2; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.4mb