Let's kick it!


Advertisement
Italy's flag
Europe » Italy » Aosta Valley » Cogne
January 15th 2014
Published: January 16th 2014
Edit Blog Post

Voor 4 volle ijsklimdagen vertrokken we naar Italië, een klein dorpje Valnontey genaamd. Vorig jaar hadden we het er leren kennen en ook dit jaar konden we het niet weerstaan. De temperatuur lag aan de hoge kant en de condities waren niet te vergelijken met het vorige jaar. Maar je leeft en je past je aan. Soms is dit zelfs het leuke, aanpassen...



We verbleven ook in hetzelfde charmante hotelletje. We werden welkom geheten door Stephano en zijn vrouw. We hadden er alle accommodatie die we ons maar konden wensen. We komen er graag en het eten is echt Italiaanse keuken. Altijd met buikpijn van tafel, als je niet oppast.

De capuccino die ze er serveerde was om mee naar huis te nemen. Een echt traktaat na een goede beklimming. Dat werd dus ook elke dag gedaan....





Elke morgen vertrokken we vroeg op pad, na een uitgebreid ontbijtbuffet. Een goed begin van elke dag. Alleen die mensen die aan het ontbijt verschenen in hun bijna doorzichtige thermische onderbroeken, daar kon ik niet aan wennen. Soms is te veel, te veel....!



De eerste twee dagen bezochten we de ijsvallen die we vorig jaar ook hadden beklommen. Maar het ene jaar is duidelijk het andere niet. De ijswatervallen die vorig jaar in conditie lagen, waren nu niet zo goed gevormd en omgekeerd.

Thoule, Chandelle de Lillaz en Cascade de Lillaz (zo ver als mogelijk) volgden. We wilden niet zo zeer moeilijk gaan, maar gewoon veel ervaring opdoen. Ijsklimmen is voor ons nog een nieuwe bezigheid in klimmen. Voor de andere stijlen van klimmen kan dit niet meer gezegd worden. Maar ervaring opbouwen is de sleutel van vorderingen maken.



In Thoule voelde ik me een olifant in een porseleinen kast. Het ijs voelde als karton en brak snel. In de derde lengte kwam de zon pal op de wand te staan. Dit voelde niet goed meer, te veel onzekere druipende factoren.




De gemzen volgden ons bij elke beklimming. Waren leuke beestjes om te zien. Zelfs enkele edelweisjes gezien half onder de sneeuw. Wat een traktaat onderweg.



De laatste twee dagen besloten we het een beetje op te schroeven. Senteiro dei Troll II 3 350m stond vorig jaar ook al op ons programma. Nu moest het er van komen. Erik en ik klommen afwisselend op kop. Onze euro viel laat, maar de 350m zijn de af te leggen hoogtemeters. Ipv 6 touwlengtes werden het er meer dan 10! En de laatste relais is niet duidelijk. Dus ik klom er voorbij en vond geen relais in de sneeuw. Met andere woorden, een dode man (een ijsbijl ingegraven in de sneeuw) gemaakt, op gaan zitten en Erik op mijn lijf gezekerd. Ben ik blij met al mijn alpine ervaring. We kunnen ons altijd uit de nesten helpen.

Dit was echter niet voor iedereen zo evident.

We rappelden de gehele weg terug naar beneden, 10 touwlengtes. Eén touwlengte was ons 60m touw te kort. Dus hier enkele ijsvijzen in het ijs gedraaid en later beveiligd afgeklommen.

Aangezien we de eerste op de route waren, volgden de 2 andere cordees ons gewoon. Misschien alleen niet zo snel.

Toch 10u bezig geweest, van vertrek in hotel tot terug in het hotel. Een vermoeiende dag, maar wel een prachtige. In Senteiro dei Troll zitten enkele steilere stukjes die echt de moeite waard waren. Op de een of andere manier eindigde ik meestal met de stukjes sneeuw. Even goed genoten. Erik maakt vooruitgang met grote sprongen, ik volg een beetje trager, maar ik volg...



Onze laatste beklimming kozen we Valmiana II 3 110m. 4 effectieve touwlengtes met enkele 70-80° ijs. De extra moeilijkheid was de 10cm vers gevallen poedersneeuw. Normaal kun je aan de kleur van het ijs je route-verloop ongeveer bepalen voor een veilige afzekering. Nu echter werd dit serieus zoeken en soms penibel. Maar Erik werkte er zich door en de andere 3 cordees volgden ons hier ook in.

Onze vingers waren pijnlijk bevroren in de eerste lengte, daarna beterde het. Het was de eerste dag dat ik zo'n last had. De poedersneeuw maakte alles veel natter, vandaar waarschijnlijk. Ook hier onderweg leuke babbeltjes gedaan met enkele klimmers. Genoeg volk, dat was zeker.



We eindigden die middag in het restaurantje van ons hotel. Effe iets lekkers, dan een douchke en daarna richting huis. We maakten een kleine tussenstop in Chamonix om enkele winkeltjes te bezoeken. Vandaar reden we tot we moe werden en sliepen onderweg ergens in de auto.

De volgende middag stonden we surrealistisch terug thuis. Zo kort, precies een fantastische droom.

Volgend jaar zien ze ons terug.....


Additional photos below
Photos: 19, Displayed: 19


Advertisement



Tot: 1.693s; Tpl: 0.079s; cc: 14; qc: 31; dbt: 0.0252s; 1; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 2; ; mem: 1.3mb