Ice ice baby...


Advertisement
Italy's flag
Europe » Italy » Aosta Valley » Cogne
March 7th 2013
Published: March 14th 2013
Edit Blog Post

"Ijsklimmen", het betekende een nieuwe uitdaging vol spanning. Een discipline die nog veel verder kon geexploreerd worden door ons, dus voilà....

Woensdag 06 maart 2013 en het was zover. Erik en ik vertrokken met de volgeladen auto richting Cogne, Italie. Aangezien we beiden na ons werk vertrokken, eindigden we 's avonds laat in Cogne op de Mobile Home parking. Voor een schappelijk prijsje kan je er overnachten. Sanitaire voorzieningen dicht in de buurt.

Cogne is een echt rustique stadje gelegen tussen de bergen. We zaten er in een ware sneeuwstorm, maar wel met goeie koffie.....

De volgende morgen reden we naar ons hotel. Een schitterend hotel op aanraden van Bart. Hier nogmaals dank voor. We konden al op onze kamer en daarna aanschuiven aan het ontbijtbuffet. Alles precies perfect getimed.

Maar we stonden te springen om te klimmen en vertrokken al snel in gore-tex en vele andere warme laagjes. We kozen voor de dichtsbijzijnde icefall. Super gewoon!

Erik klom rustig alsof hij dit al honderden keren had gedaan. Het ene ijsvijsje volgde na het andere.... Merci Kobe voor de extra ijsvijsjes, ze waren welkom. Onze nieuwe crampons (Rambo 4) waren direct door ons beiden goedgekeurd. Waarom hadden we die niet eerder aangeschaft? Leergeld zeker?

Tot laat in de middag konden we blijven doorgaan. De gemzen kwamen regelmatig 'dag' zeggen. Het bleef echter zachtjes sneeuwen en de zon kon niet door het wolkendek geraken. Gelukkig want de temperaturen waren zeker niet echt koud te noemen.

De vroege avond al rustend op de gezellige hotelkamer doorgebracht en ons 's avonds laten overdonderen door de grote hoeveelheid lekker eten.

De volgende 3 dagen kozen we elke keer een andere icefall. Het ging er niet zo zeer over om te kunnen afstrepen als gewoon ervaringen op doen. Want de temperatuur steeg zachtjes en de klimtijden werden alsmaar korter.

We klommen enkele langere lengtes, die we af en toe moesten inkorten omwille van de temperatuur. Maar enkele korte stukjes waren ook de moeite waard. We bleven vooral in de buurt van ons dorpje; Valnontey. Eénmaal trokken we richting Lillaz, maar het is er opmerkelijk drukker en ijskwaliteit niet echt beter (van hetgeen wij gezien hebben).

Ik stond wel versteld van de moeilijkheid. 4de graad ijsklimmen is al 90°. Niet altijd even evident. Maar Erik werkte er zich door alsof hij trad klom. Overal waar hij wou, stak hij een ijsvijs. Ik had het op dat vlak moeilijker. Hoeveel kracht kan een ijsvijs aan en belangrijker; welk soort ijs kan hoeveel aan? We hebben het getest en vooral op onze instincten vertrouwd. Een 'Abakalov' bijvoorbeeld is een schitterende verankering, maar zodra de zon erop staat, zie je je lint snel insnijden. En om hierop te rappellen is toch een ervaring apart, zeker afhankelijk in wat voor ijs je zit.

Ik stond ook versteld over de verschillende soorten ijs. Precies een levend wezen, het verandert afhankelijk van de temperatuur, maar ook afhankelijk van het debiet van het water dat het vormt. De directe zon heeft immense invloed overdag, maar de graad van vriezen 's nachts doet evenveel. Het was voor mij een compleet nieuwe wereld vol wonderen... en ervaringen!

Ik heb ook geleerd om een ijsvijs er heel snel uit te draaien met 2 handen tegelijk. Toen Erik me bezig zag, wist hij niet goed wat hij zag. Dit was een prachtige leerschool zowel voor onze beveiligingstechnieken als voor het ijsklimmen zelf. En door af en toe anderen bezig te zien, werd het snel duidelijk dat we niet slecht bezig waren, (al zeg ik het zelf).
Ik klom ook een lengte op kop, maar Erik was duidelijk verder en beter. We genoten beiden volop. Hoewel de stress toch niet te verwaarlozen valt. Geen gemakkelijke discipline.

Ons materiaal werd goed getest en bijna alles goed bevonden. Alleen onze Abakalov-haakje van BD was al snel verbogen en dan kreeg je het niet meer dicht. En de BD ice-ring om ijsvijzen aan te hangen aan je klimgordel trekt ook op niks. De plastieke gesp blijft open staan en je ijsvijzen vallen gewoon van je gordel. Dit laatste is echt dodelijk voor je concentratie en je moraal. Dus zijt gewaarschuwd!!

De prachtige omgeving deed echter wonderen voor ons, de gemzen, de grote roofvogels... en de sauna in het hotel.

Onze laatste dag deden we Eriks kers op de taart; een 3 touwlengte lange route met halverwege een 10 meter lange loodrechte sigaar. We vertrokken zeer vroeg, samen met de andere hordes. Maar de hele dag geen kat gezien, gelukkig.

De eerste lengte tot onder de sigaar was bizar. De buitenste laag ijs was keihard bevroren, de laag eronder broos en dan terug hard. Met als gevolg dat ijsvijzen draaien moeilijk was. Eerste stuk willen ze er niet in, dan breekt het ijs en dan pas pakken ze stevig. Vermoeiend en betrouwbaar? Dus een vrij verzurende lengte van ongeveer 80°. Ik volgde met voor de eerste keer bevroren vingers. Een ware uitdaging!

De tweede lengte omvatte de sigaar en een vervolg van 60-65° met sneeuw, rots en ijs. Erik zette de start in en draaide ijsvijsjes af en toe met een blocje om de verzuring los te schudden. Prachtige maar stevige lengte, zeker omwille van de soort ijsformatie, druipformatie die erg fragiel voelde. De zon kwam er ook op staan en je zag de degradatie per minuuut. De stress werd opgevoerd, ijsvijzen kwamen losser te zitten in het ijs. Ik had stress en ik keek er alleen maar naar, hangend aan een zeer uitgebreide, stevige relais.....

Erik werktte er zich door tot aan een vaste relais.

Ik klom de sigaar bijna compleet. De voorlaatste ijsvijs te ver voorbij geklommen en de verzuring liet zich gelden. Ijsvijzen draaien is duidelijk vermoeiender dan friends steken. Ik zette voort en was blij om aan de relais te komen. Tot ik daar eens goed naar keek..... De relais was een omgevallen dennenboom die met de helft van de wortels nog vast hing. Wortels aan de bovenkant en de kruin lag naar beneden langs de wand. Er hingen andere touwtjes rond en hij movede inderdaad niet, maar toch even bedenkelijk. Dit is voor mij het grootste verschil met rotsklimmen, de verankeringen in ijs stel ik veel meer in vraag en af en toe ronduit angstaanjagend!

De blokken ijs die naar beneden komen, zijn er ook aanzienlijk meer en groter. Een goede helm is essentieel. Toch goed bedenken waar je aan begint.

Nog een goede aanrader als je Cogne passeert; 'Bar Licone'. Een echte must voor de koffie-liefhebber!!!!

Voor ons was het een spannende kennismaking die volgend jaar zeker terug op de planning staat. En het hotel is een goede uitvalbasis met alles erop en eraan.

Maandagmorgen eindigden we met een kopje koffie in het centrum van Chamonix....


Additional photos below
Photos: 14, Displayed: 14


Advertisement



Tot: 3.398s; Tpl: 0.047s; cc: 14; qc: 55; dbt: 0.0463s; 3; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.4mb