Op stap met de voetenfee...


Advertisement
France's flag
Europe » France » Rhône-Alpes » Chamonix-Mont-Blanc
September 16th 2013
Published: September 19th 2013
Edit Blog Post

Onze vorige avonturen brachten we door in enerzijds Ailefroide en anderzijds in Chamonix. Allebei gelegen in het zuiden van de Franse Alpen. Dieter en Jerina besloten mee op avontuur te gaan. Nog niet helemaal overtuigd of multipitch wel iets voor hun was. Maar Erik en ik hadden er alle vertrouwen in en het werd een toffe, geslaagde vakantie. Grotendeels bepaalde het weer in welke volgorde we de bestemmingen aandeden.



Ailefroide kwam al eerste. De trip verliep vlot, hoewel de laatste uren zeer kronkelig. De laatste vallei lijkt soms eindeloos verder te waggelen. Maar de rust en de vrede zijn overweldigend. Het is een prachtige vallei vol bloemetjes en veel beestjes, zelfs adders. Waar ik bij deze ook weer bijna een voet op had geplant. Gelukkig voor ons beiden schrok ik op tijd. De foto-beestjes Erik en Dieter zette daarna de achtervolging in... De discussies over welk patroon? Sorry, geen idee. Ik stond gewoon verbaast van de dikte, precies een kort geblokte bodybuilder-adder.



Elke dag genoten we van de weelderige pracht en praal van de vallei. Elke avond kregen we luide concerten van de krekels en springhanen. De bloemetjes waren nog in alle vormen en maten te bewonderen. De steenarenden verrasten ons meermaals door plots boven ons te vliegen. De stuntvliegers van een zwaluwen en kleine wendbare valkjes waren onze natuurlijke barometer en zalig om te zien.



Onze tenten hadden we onder enkele lorken gezet om de broeiende zon te mijden. De hoogte-zon is niet te onderschatten. Hoewel de winter meer en meer in de lucht was te voelen, zeker 's morgensvroeg.



De beklimmingen waren voor Dieter en Jerina misschien in het begin een beetje overweldigend, maar algauw waren ze ermee weg. Dieter klom alle routes op kop en Jerina klom na. Was leuk om erbij te zijn. Ze maakten samen grootse sprongen in hun klimmen.

Erik en ik klommen afwisselend op kop, het was echt genieten! Ik heb nog nooit zoveel zelf op kop geklommen. Iedereen had wel ergens een spannend moment, maar allemaal werkten we er ons door. De groepsknuffel op de top was altijd welverdiend!!



We klommen onder andere: Chaud Bizz 180m (max 5C+), Spit on Cup 200m (max 5B+), Adios Trépidentes 180m (max 5C), Remonte-pente directe 200m (5C max), Two hot men 200m (max 6A) en Little Palevar 300m (max 5C+).



Met de beklimming Chaud Bizz beten we de spits af. Altijd wat spannend zo'n eerste beklimming. Maar na de derde lengte begon er zwoeng in te komen.



Bij Spit on Cup hoorde twee rappels. Dit werd Dieter en Jerina hun eerste. En wat voor een rappels; de eerste was zeer kort en de tweede 50m met zelfs enkele overhangende stukjes. Dit was een beetje stressy, maar achteraf cava, zoals met de meeste zaken de eerste keren...



Bij Adios Trépidentes werden we achtervolgt door een luidruchtig Frans koppel die ons zelfs 'schaapjes' noemden. Amai, wat hadden we het moeilijk met die attitude. We werden blij op het moment dat ze het moeilijk kregen met de harde passage die ik en Dieter op kop had geklommen. Zo zijn wij normaal niet, maar sommige mensen kunnen het slechtste in je naar boven halen... Het was een juweeltje van een route. Elke lengte voegde iets nieuws toe. Alle routes leken trouwens op een ontdekkingstocht vol prachtige verschillende, nieuwe stukjes.

Jerina had het ook niet al te gemakkelijk, maar ze volgde af en toe met wat hulp van de voetenfee.... De handgrepen zijn meestal evident op de dallekes (soms ook niet aanwezig), maar de voeten zijn minder zichtbaar en iemand die je er soms op kan duiden, doet wonderen. Toen werd de voetenfee geboren! Samen legden ze heel wat metertjes af.

En Erik die had gedurende de hele vakantie last van zottigheid! Wel veel plezier gehad, soms gierend van het lachen omdat hij weer ergens met de benen in de lucht zweeft. De foto's spreken voor zich!



Op de dag dat we Remonte-pente directe 200m klommen, waren Erik en ik 11jaar getrouwd. Dit was een zalige manier om onze huwelijksverjaardag te vieren. Het weer was een beetje dreigend, maar het begon pas rond 18u te regenen. Het werd een volle klimdag met een terrasje achteraf.

We vierden deze speciale dag met een uitgebreide raclette in het dorp. Compleet te barsten gegeten, maar overheerlijk....



De volgende twee dagen werden rustdagen omwille van het weer. Een beetje gaan sportklimmen dat lukte. Jerina klom haar eerste routjes op kop. Was leuk op te zien.

Wel wat last van de Italiaanse crack! Ik geef een zeer bondige beschrijving, de rest lijkt wel evident; 1 Italiaan, 1 witte badjas en 1 hand op de diepe foute plaats. Dit schokkend beeld geraak ik niet gauw kwijt.... Voordelen van grote campings? Mensen zijn soms rare wezens!



Little Palevar 300m was de grootste uitdaging qua hoogtemeters. Daarvoor hadden we het tempo elke dag een beetje meer op gevezen. We stonden op tijd aan de start en toen kwamen de Fransen. Hetzelfde koppel als bij de vorige beklimming. Ze werkten ons evenveel op de zenuwen. Gelukkig kozen zij na de eerste lengte een andere koers. Oef...

Het omvatte zowat vanalles; een dalle, enkele hoekversnijdingen, zelfs een klein dakje en een graat. De graniet had hier ook een grovere structuur, waardoor je voorzichtig moest zijn. Dieter had het zo niet met graatbeklimmingen. Ze zijn natuurlijk veel luchtiger en bieden minder houvast. Puur op balans, zalig!!

Eén ding had ik na die twee weken goed door; afhankelijk waar Dieter zijn bril langere tijd bleef staan, hoe meer of minder stress. Ohwée als de bril langere tijd op het tipje van zijn neus balanceerde... Dan was een schouderklopje echt op zijn plaats. Gelukkig gebeurde het niet vaak. De bedoeling was fun!

Heel de tijd leefden we op Powerbars door de dag. Deze dag leerde ik dat je geen halve Powerbars in de dijzak van je broek moet laten zitten, samen met je zakdoek! Je kunt dan precies je groentjes uit je zakdoek eten... Foute boel! Zeker wanneer je op een hangrelais hangt als 4 sardientjes in een blik. Gieren van het lachen... Gelukkig maar 1 hangrelais van de 4 rappels.

Een Engelse oudere dame met haar dochter waren dezelfde route aan het klimmen. Keitof om oudere gepassioneerde mensen op de rotsen tegen te komen. Ik hoop ook zo te eindigen samen met mijne schat!



Elke morgen werd gestart met enkele tassen lekkere koffie en elke avond eindigden we op het gezellige terrasje in het dorp. Echt vakantie!! Misschien onze teentjes een beetje minder, want zo verschillende uren op een dag gekneld zitten in zo'n enge rubbertjes. Af en toe schreeuwden die ook om vrijheid!

's Avonds kwamen de vele sterren aan de hemel staan, als de wolkjes geen roet in het eten gooiden. Genieten zit altijd in de kleine dingen....





Daarna vervolgden we ons avontuur naar Chamonix. Erik wou zijn verjaardag graag in Chamonix vieren! De stadsverkenning en de bijbehorende winkeltjes hoorden daar zeker bij. De Shnell en the Icebreaker Store waren een must. Iedereen vond ergens wel iets leuk.



Eriks verjaardag zelf was aanpassen. Het weer werkte niet echt mee, waardoor langere beklimmingen er niet in zaten. Spijtig!

Allereerst een uitstapje naar de Vieux Campeurs in Sallanches. Daar vond ik heel wat verjaardagscadeau's voor mijn liefste. Gepakt en gezakt kwamen we er allemaal buiten. De regen was een beetje rond de vallei aan het trekken. We besloten nog een klimmeke in Servoz te doen.

We eindigden 's avonds in een lekker, gezellig restaurantje in Chamonix.



De volgende dag was het compleet open getrokken. Ik stond te springen. Het uitzicht op Mont Blanc was zo als altijd overweldigend mooi. Tijd om de lift naar Flégère te nemen. Het werd een grote uitdaging voor Dieter en Jerina. Jerina had zelfs nog nooit in de bergen gezeten. Dus deze vakantie werd een ware inwijding.

We besloten te starten met Voie Perroux op Aiguille de l'Index. Tegen de tijd dat we aan de voet stonden, zaten we in de koude mist. Die is heel de beklimming gebleven met af en toe een klein gaatje op zicht van de vallei. Gelukkig waren we allemaal goed ingepakt. Voor mij was de beklimming dikke fun.

Hetgeen echter niet in de topo werd vermeld, was dat alle mooie nieuwere haken eruit geklopt waren. Met als gevolg dat de behaking varieerde van niets tot enkele verloren gelopen zeer oude pitons. We hadden ons gelukkig voorzien van elk 1 set friends. Die werden dan ook zeer tactisch gebruikt. De vriendelijke Fransen die ons achtervolgden waren niet zo gelukkig met de 'rebellie van de pitons'. Zij beschikten over 4 friends en die kwamen recht uit het schap van de winkel. Ze fonkelden ons tegenmoet. Zij bleven ons rustig volgen en keken een beetje af hoe en waar de friends te steken. Relais bouwen op friends was 'donderen in Keulen'. Wij waren door onze ervaringen in the UK, goed getraind.





Eerder op de route was ik een vloekende en tierende madame uit de nood gaan helpen. Ze kreeg een friend er niet uit. Ze snapte enerzijds het systeem friend niet en anderzijds was ze compleet over de rooie. Terwijl ik de friend eruit haalde, begon ze aan mijn arm te trekken om mee te helpen. Duuh... Ik heb die madame maar snel een andere job gegeven, want ik wist niet wat ze anders allemaal zou uitspoken. Ze zijn na die lengte uit de route gestapt, was misschien geen slecht idee.



De topgraat werd zeer luchtig en met meer afzekeringen werd de touwwrijving dodelijk. Dieter kon het aan den lijve ondervinden. De laatste lengte klommen Erik en Jerina op kop. Er zat een kleine afklim in tot aan de rappelstand.

De rappel was wel gevaarlijk voor steenslag en Dieter maakte er nog even een goeie swing. Gelukkig was er een rugzak die de klap wat kon opvangen. De rappel deelden we dan ook met de vriendelijke Fransen en beneden werden we nogmaals hartelijk bedankt. Ahwel, zo klim ik graag in de bergen.

Tijdens de laatste lengte was het wolkendek serieus gestegen en kwam de zon er dankbaar door.

De warme douche en het lekkere eten smaakten!



Op onze laatste klimdag kozen we één van de kortere routes op Chapelle de la Glière. We smulden allemaal van een goeie Pain aux Chocolats op de stoeltjeslift naar boven...

Na een uur wandeling te veel stonden we aan de start van de route en terug honger! De topo was niet altijd even overzichtelijk en ook niet meer up-to-date. (Dus direct na de beklimming kochten Erik en ik een nieuwe topo.)

Door onze mooie bergwandeling had Dieter echter een mooie vlinder gezien. Vraag me niet meer welke? Maar het was de wandeling waard voor hem!

Aangekomen aan de wand, zetten we er een beetje vaart achter door onze teams te splitsen. Erik klom met Jerina en Dieter met mij. Alle lengtes op kop klimmen is zwaar. De stressverdeling is beter als je afwisselend voorklimt. Het tempo lag daardoor ook hoger. Het weer voorspelde vanaf de middag te verslechteren vandaar het grote belang van snelheid.

We starten met de route Mani Pulatti gecombineerd met Nez Rouge. We volgden een beetje onze neus. De afzekeringen waren er wel maar vér uit elkaar. Het mooiste stukje werd de 5a, laatste lengte. Een prachtige spletensysteem waar hier en daar nog toefjes sneeuw in lag. Ik heb waarlijk genoten. De touwwrijving had me bijna wel genekt. Ik had ook nog juist genoeg gerief om mijn relais te maken.

Na de groepsknuffel op de top, aten we een soldatenkoek met kaas/chorizzo en daalden daarna rustig af. De afdaling vergde de nodige concentratie. Een steenpuin-padje met een afklimmetje!

Een rustige wandeling door Chamonix met een lekker terrasje was een perfecte afsluiter.



Iedereen had geweldige vooruitgang geboekt deze vakantie. Het was een zéér geslaagde, gezellige vakentie met véél hoogtepunten en weinig dieptepunten. Het vloog aan ons voorbij...

Erik en ik waren zéér gelukkig om onze passie voor het klimmen opnieuw te mogen delen met Dieter en Jerina. Merci aan jullie beiden!


Additional photos below
Photos: 43, Displayed: 30


Advertisement



Tot: 2.344s; Tpl: 0.068s; cc: 12; qc: 29; dbt: 0.0286s; 2; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 2; ; mem: 1.4mb