Op reis door Oost Java


Advertisement
Indonesia's flag
Asia » Indonesia » Java » Malang
July 13th 2009
Published: July 13th 2009
Edit Blog Post

Op zaterdag vertrekken we vanuit Yogya, de vakantie begint voor een ieder. Iedereen is er ook wel aan toe: de kids hebben in feite een dubbelprogramma gedraaid; zowel de Nederlandse lesjes afmaken als een gedeelte van het YIS programma doorlopen en dat in een andere omgeving en taal. Mark heeft flink gewerkt in Yogya en in Nederland wist men hem ook nog behoorlijk te vinden, dus daar deed hij ook nog volop mee. Ons doel voor vandaag is Batu, een stad in de bergen die benoemd worden als het Zwitserland van Indonesië. We zijn benieuwd. Mark rijdt en het is even wennen in de heksenketel. Er komt een totaal ander gedrag boven bij Indonesiërs als ze buiten de stad achter het stuur zitten. Hoe meer pk’s hoe extremer het gedrag. Met ware doodsverachting en volkomen onverantwoord halen ze in. En dat terwijl op een weg mensen lopen, fietsen met hele brede lading (bv voer voor hun veestapel), brommeren, met auto’s rijden, met busjes of met hele grote bussen. We hebben een lange dag voor de boeg. In Solo komen we voor openingstijd langs het restaurant van Lonneke. Er is al iemand aan het werk dus we gaan naar binnen en genieten van een heerlijke appeltaart+.
Wat achter op schema vertrekken we weer. Het blijkt een lange dag te worden, waarbij we steeds meer van het groen genieten naarmate we meer oostelijk gaan! Het lijkt wel Nederland! Nog een paar Nederlandse woorden (o.a. goot, knalpot) en dan houdt de vergelijking ook wel op. Het is opvallend dat verder in het oosten het verschil tussen op de weg en naast de weg zo groot is. Het lijkt 2 eeuwen verschil. Naast de weg de traditionele manier van land bewerken, met mooie irrigatiesystemen die al even liggen en zowaar worden onderhouden, op de weg de snelle auto’s die van stad naar stad razen en waar de mensen ogenschijnlijk weinig respect hebben voor wat naast de weg gebeurd. Af en toe zie je de raakvlakken: een man op een brommer met de oogst van de afgelopen periode op weg naar de markt om de arbeid te vergelden en eventueel andere levensbehoeften in te slaan. Deze man moet af en toe van de weg of fors in de remmen om zijn hachje en leven te redden. Juno heeft nog wel een paar grappige opmerkingen over het verkeer:
1. Een grote bus komt recht op ons af. Mark volop in de remmen en de berm in. Juno voorin met haar ipod verzonken in haar eigen wereld zegt dan: “Papa moet nog wel even wennen aan de auto, he!”

2. Pien bemerkt grote luidsprekers op een hoge moskeetoren. Juno zegt:”Voor een Allah die niet bestaat.” En heel kort daarna:”Dan hebben ze die luidsprekers toch ook niet nodig”. Of Allah nu wel of niet bestaat we zijn het er met zijn allen over eens dat die luidsprekers wel weg kunnen, en trouwens ook wel 2/3 van de moskeeën. De hoeveelheid die dan over zou blijven zou nog toereikend zijn om alle gelovigen te herbergen.
We gaan de bergen in en we zien vele mooie doorkijkjes. We zien ultieme terrassenbouw, prachtige stroompjes en watervallen. Ondertussen is het wel behoorlijk opletten geblazen. We komen in Batu en vinden al snel onze Minangkabouw achtige villa. De mensen zijn niet geheel vriendelijk, maar de locatie is goed, heerlijk groot grasveld rondom het zwembad. We joggen het luie zweet van de gehele dag in de auto zitten eruit (Mark en Pien hebben het het meest nodig en leggen bijna een marathon af) en zwemmen in het maanlicht. Het is hier tenslotte rondom 18.00 uur al donker. We verkennen de stad en vinden de tent waar je de beste kip van de stad kan kopen. Ander dan Aziatisch voedsel is hier niet te vinden tot teleurstelling van de kids. We hebben contact met Hengky, een pustralcollega van Mark die de villa voor ons heeft geregeld, we spreken af dat we elkaar morgen wel even treffen. En jawel dat lukt, want de volgende ochtend komen ze om 6.30 uur even bij ons langs. Pien en Evelien zijn al op het balkon aan het genieten van de zonsopgang, Mark moet nog even wakker gemaakt worden. We nemen mogelijke activiteiten door en worden uitgenodigd bij de schoonmoeder van Hengki voor de lunch. Voor die tijd gaan we op weg naar een waterval. Deze ligt aan het eind van een dal, en heeft een vrije val van zo’n 100 m. Onderweg komen we door een combinatie natuurpark/pretpark, waar Pien, Juno, Youk en Evelien nog even met een kabel naar beneden razen. De waterval is inderdaad heel hoog en de natuur eromheen is prachtig. Zoals overal in Java is het hier ook heel druk, Indonesische dagjesmensen uit de grote steden. We worden weer vaak gefotografeerd, door vriendelijke mensen. Op naar Hengki, wiens schoonfamilie in een mooi huis woont op de weg die vanuit Batu naar het bergmassief rondom de Vulkaan Arjuno leidt. De hele extended schoonfamilie heet ons heel hartelijk welkom. Schoonmoeder, schoonoma en zwagers, schoonzussen etc. De kinderen zijn zeer gefascineerd door de verzameling sportbekers en medailles van de familie en ook door de achtertuin, waarin apen, geiten en konijnen te vinden zijn. We worden eerst aan het gebak gezet en daarna aan een heerlijke Indonesische maaltijd met verschillende streekgerechten. Wat Hengky betreft maakt de volgorde van eten niet uit: “In Indonesie zetten we het eten gewoon op tafel en eten het op”. Na nog een lekkere fruitsalade en wat afscheidsfoto’s met de familie vertrekken we naar het 1 km verderop gelegen Selekta, waar de zwager van Hengky Vice-Director is. Dit is een berg-tropisch park met grote botanische tuin en zwembad waarin zich een klein aantal vakantievilla’s bevinden. Het geheel is aangelegd in de Nederlandse tijd, in 1936 om precies te zijn. De Nederlandse architectuur is onmiskenbaar jaren 30 stijl, met hoge plafonds, degelijke ramen en enorme slaapkamers. De kids willen snel nog even naar het zwembad, waar het vanwege de zondag, lekker druk is. Na een keertje of 300 van de diverse glijbanen is het donker en hebben zelfs zij het idee dat het genoeg is. Terwijl we ons beraden waar we te eten, komen we terug bij het huis, waar inmiddels alle lampen branden en in de keuken een man bezig is met het maken van de avondmaaltijd die even later geserveerd wordt. Dat is nog eens een service en lekker bovendien. S’avonds nemen we de opties voor de volgende dagen door. Het eerste plan om heen en weer te gaan naar de Bromo vanuit Selekta bljikt niet mogelijk, vanwege de te grote afstand. We besluiten om dan maar op de Bromo te overnachten en na de lunch te vertrekken. De ochtend lekker bijkomen bij het huis en door de botanische tuin lopen. Ook nog even zwemmen in het grote zwembad, waar het nu heel stil is. Het zwembad stamt ook uit 1936 en dit geldt ook voor de duiktoren. Er zijn duikplanken op 1, 2, 3½ en 5 m hoogte. Voor Mark en Evelien is het een eeuwigheid geleden van een duikplank af te duiken, na de nodige zweefduiken op de 2 m komt het gevoel terug en nemen zij de 3½. Voor de kinderen zijn duikplanken een nouveauté, ze duiken van de lage, en springen van de hogere planken. Pien durft zelfs van de hoogste plank af, na een lange aarzeling laat ze zich vallen. Dit geeft een enorme plons en haar een behoorlijke kick. Hierdoor aangemoedigd heeft Youk inmiddels de 2 m plank beklommen, maar in plaats van te springen, wil hij eraf duiken. Ondanks ons geroep van nee, duikt hij, plat op zijn buik. Deze ziet meteen zo rood als een tomaat en Youk is wel klaar met het geduik. (Hij leek wel een beetje op Hans die vroeger ook eens van de 3 m plank af saltoode maar die toen heel plat op zijn rug viel waardoor heel het zwembad even stil was en Hans zijn rug knalrood was. Dit verhaal hadden we op de heenweg even doorgenomen omdat we wisten dat er een duiktoren zou zijn. Youk klaarde wel een beetje op toen hij werd vergeleken met Hans). Wij zijn nu ook klaar met het geduik, het wordt tijd om te vertrekken. Via Malang, waar we lunchen in het oud Nederlandse Restaurant “Toko Oen” naar het noorden, waar we de Bromo op rijden om net voor het donker aan te komen in het dorpje Wonokriti, gelegen op zo’n 1900 m. Hier zijn maar een paar losmens, de eerste die ons aangeboden wordt is klein en vies, maar er is ook nog een nieuw huis, met 2 prima kamers op de bovenverdieping. Daar gaan we dus maar in. We spreken af om de volgende ochtend om 5 uur te vertrekken per jeep, zodat we op tijd op de Bromo kunnen zjin. Helaas zet Marks’ 2 dagen aanhoudende hoofdpijn zich om in serieuze koorts en mogelijk een blaasontsteking. Evelien gaat alleen met de kids de Bromo op. Om 5 uur komt de Toyota hardtop voorrijden (dezelfde die we hadden in Jakkie) en nadat we de verkopers van shawls en mutsen op onze verdieping in het hotel ook nog gelukkig hebben gemaakt vertrekken we en beloven op tijd terug te zijn zodat we vandaag nog naar Bali kunnen vertrekken en voor Mark een arts kunnen zoeken. We gaan dus niet meer naar het mooie park in het zuidoosten van Java daar om mooie natuur te zien. Het is te ver weg van artsen en ziekenhuizen. Het heeft wel wat moeite gekost om dit te regelen, maar de kids vinden het niet erg. Zij vinden het niet zo gemakkelijk om aan weinig comfort te wennen. We gaan volgens de chauf veel te laat de Bromo op en zullen daarom de zonsopgang niet meemaken. Wij genieten erg van de weg naar omhoog naar de top van de buitenste kraterrand. Geweldige uitzichten, we zien zowel naar het oosten als naar het westen behoorlijk veel vulkanen. De kinderen zijn erg enthousiast, dat werkt zelfs louterend op het humeur van de chauf. Het is behoorlijk koud boven op de kraterrand, maar gelukkig is er koek en zopie. Ze hebben zelfs warme chocolademelk, dus dat nemen we om op te warmen. Daarna met de hardtop naar beneden de krater van de oude vulkaan in op naar de nog puffende Bromo. In de krater is het ook een drukte van jewelste, t-shirts kun je kopen, te paard naar de trap op de vulkaan Bromo, koek en zopie. Gelukkig accepteert men dat we met zijn vieren willen lopen. Ze vragen wel vaak waar de vader van de kinderen is. Die belt net op het moment dat we op de top van de puffende Bromo staan, alwaar gewoon bereik blijkt te zijn. Het gaat niet echt goed met Mark dus besluiten we niet meer lang boven te blijven. We offeren nog wat edelweis aan de Bromo god en hopen dat die nog lang zo gezellig mag puffen. De kinderen vinden de zwavellucht overigens niet zo gezellig. Naar beneden nemen we nog een detour over de vulkaanhelling zodat we niet voor niets onze bergschoenen hebben aangedaan. De chauf wordt wakker wanneer we bij de auto aankomen en we vertrekken. De hardtop is niet voor niets mee, want we zitten nog even behoorlijk vast. Door een knap werkje van schakelen en sturen geraken we eruit, en zijn vrij snel weer terug bij het hotel. Daar gaan we meteen door met spullen pakken en wegwezen.


Advertisement



Tot: 1.065s; Tpl: 0.048s; cc: 12; qc: 55; dbt: 0.0271s; 1; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 1; ; mem: 1.4mb