Tradclimbing in Morocco!


Advertisement
Morocco's flag
Africa » Morocco » Anti-Atlas » Fez
May 12th 2013
Published: May 13th 2013
Edit Blog Post

Deze trip beloofde een geheel nieuw avontuur, een nieuw continent en spannende momenten.

Erik en ik hadden een leuke topo gevonden: "Morocco Rock". Deze topo omschreef een prachtige omgeving in de Anti-Atlas, kleine 4u rijden van Agadir. We besloten onze kans te wagen. De route-openaars zijn allemaal welbekende Engelse klimmers die geschiedenis hebben geschreven. Erik, Kobe en ik wilden ons in hun voetsporen wagen...



Op 1 mei 2013 vertrokken we op de toeristische vlucht richting Agadir. Na een kleine 4u waren we verlost van de bendes zonnekloppers. We regelden ons gewaagd autootje, een Suzuki Alto, een ruim autootje van zeer klein formaat. We kregen er juist alles in. Met dit autootje hebben we heel wat bergen, dalen en scherpe bochtjes afgelegd. Het was ruim 3u30 rijden tot Tafraout.

Het hotel, The Kasbah Tizourgane in Ida Ougnidif, dat door iedereen aangeraden werd, was al volgeboekt. Het was een heel stuk dichterbij de solidere rotswanden. Wij logeerden dus in Tafraout, Argana Guesthouse. We werden er zeer vriendelijk onthaald met een tradionele Marokkaanse thee. Het werd een oase van rust en frisheid in de volgende dagen. De douche was lekker warm, het ontbijt en avondeten was zeer tradioneel (taghines; Mmm...) en heel lekker. We hadden geen enkele reden tot klagen! De airco was een godsgeschenk, zeker de laatste dagen.

De temperaturen begonnen aan 20-25°C en stegen per dag. De laatste dagen was het rond de 40°C. Klimmen werd een uitdaging!

Hetgeen me vooral verbaasde, was de prachtige natuur! De grassen waaiden zacht groen over de valleien, de rode rotsen staken overal bovenuit en de enorme variateit aan bloeiende bloemen, planten en beestjes. Dit had ik nooit verwacht. Van grote gier, slangen, aardeekhoorntjes, allerhanden grote en kleine insecten, ezels, dromedarissen tot zwarte hagedisjes, ze waren volop aanwezig. Het was een genot om tussen deze prachtige geurende natuur te zijn.

De prikkende natuur was er natuurlijk ook. De aanloop tot de rotsen was elke keer weer door 'prickely bush' en met 'steenhopping'. Alle blote stukjes huid lagen open en de schoenen en kousen staken na elke stap terug vol prikkend gras. Maar liever prikkend gras dan prikkende schorpioenen en/of slangen. Uitdagingen alom!



We hebben natuurlijk ook elke dag wel een klimmeke gedaan. Na het ontbijt met frans brood, confituur en koffie of thee vertrokken we richting een gekozen rotswand. Gemiddeld 1u30 rijden tot de aangewezen parking via bochtige baantjes. Deze weggetjes waren bijna overal maar 2 kleine auto's breed, dus een uitdaging met grotere auto's of vrachtwagens. De bussen reden je zowiezo van de weg, daar moest je niet aan twijfelen. De grevel langs de weg was soms angstaanjagend voor de kleine bandjes van ons autootje.

Het klimmen bracht nog een geheel andere dimensie met zich mee. Afhankelijk welk massief we kozen, was het meer of minder solide rots. Het werd een aspect om rekening mee te houden. Aangezien het trad-klimmen was, werd dit een serieus mentaal spel. De bedoeling was de langere lengtes te klimmen. We zijn dit gaan afwisselen met enkele kleinere massiefjes zowel voor de stress, maar ook voor de vlammende zon bijna recht boven ons hoofd. Naargelang de week vorderde werd de zon een onoverkomelijke factor. De weinige schaduwrijke routes werden een must.

Nadat Erik in een route per ongeluk een halve meter rotsblok los trok, was het vertrouwen van de rots een beetje zoek. Ik had de pech om eronder te staan. Gelukkig alleen enkele blauwe plekken en een gekneusd ego.



De topo-omschrijvingen waren ook niet altijd even duidelijk. Op het eerste zicht was het een prachtige complete topo, maar als je effectief begon te zoeken naar de rotswanden, kwam je regelmatig woorden tegen zoals; 'several', 'some', 'a bit'... Ook de plattegrond en tekst kwamen niet altijd overeen. Zo hebben we 2u zitten zoeken na een rotswand op 15min van de parking. Nooit gevonden! Dit zal het aspect Afrika wel wezen zeker.... De rotswanden waren gewoon niet altijd erg kenmerkend, waardoor herkenning bemoeilijkt werd.



Maar de routes die we wel klommen, waren juweeltjes. Niet altijd even moeilijk, maar 300m op je limiet klimmen in dit terrein, raad ik niemand aan. Dit zijn echt alpiene routes. Aanloop tot de wand zonder enige bewegwijzering, gewoon recht door de bush. Als je onder de rotswand stond, kon je niet meer beoordelen of je juist zat. Eénmaal begonnen, kon je niet omlaag, tenzij je veel duur gerief achterliet. Eénmaal op de top gingen we vol verrassing op zoek naar de afdaalroute. Soms stonden er enkele steenmannen om de weg te wijzen.

De benaming 'scramble' werd regelmatig gebruikt. Het solo-klimmen hoorde er zeker en vast bij. Ieder bepaalde wel zelf zijn grenzen hierin. Het bleef altijd avontuurlijk.

Zo zochten we bijvoorbeeld een ganze gorges af op zoek naar enkele klimroutes. Het was een prachtige gorges die we helemaal gezien hebben. Alleen waren de klimroutes compleet in het begin. Gewoon niet herkend door het verraderlijke schaduw en lichtspel op de rots. Daardoor hadden we een klein waterslangetje ontmoet. Het hoorde er allemaal bij.



Zo klommen we Introductory wall, VS 4b. Een bangelijke route met zogezegd 2 touwlengtes. Kobe klom op kop de eerste lengte en kwam qua touwwrijving juist aan zijn eerste relais. Een mooie touwlengte trouwens. Erik klom de volgende lengte en had pech. Hij bleef op een rotsrichel hangen met beide voeten los en kreeg geen millimeter touw meer. Hij kon moeilijk terug en hij kon niets weg steken van beveiliging, hij geraakte niet verder. Uiteindelijk heeft hij zich op zijn rug gedraaid en met beiden handen nog een halve meter touw los gekregen, juist genoeg om 1 friend te steken. Zo kon ik nakomen op 1 touwstreng om de meeste problemen onderweg op te lossen. Ik kon daarna de relais boven iets verbeteren. Onder deze omstandigheden een fris kopje houden, dat was de boodschap. Ik was blij met onze ruime ervaring!



En om het alpiene gehalte op peil te houden, heb ik zelfs eens een 'bouwstelle' geprobeerd! Eerder uit noodzaak!

Kobe klom de eerste touwlengte van Diagonal line VS 4c 120m met **. Er was een dakje dat je kon vermijden door 6m na rechts in te klimmen, 4m hoog en dan terug te traverseren. Daarna begon de eigenlijke klim voor hem. Hij werkte zich er rustig door mits een blokje om te recuperen. Erik en ik hadden erger problemen, ik had me halverwege ingebonden en probeerde de rechtdoor omdat de traverse te vermijden was. Het werd een ware 'bouwstelle' zoals dat noemt, om mij in de start te krijgen.

Nadat ik me overal dooruit geworsteld had, tot bijna aan de relais, volgde Erik. Hij had zijn rugzak onder zich gehangen om zo de crux te kunnen klimmen. Met een ware jete sprong hij tot de eerste enigzins betrouwbare grepen. Bangelijk gewoon.

Ik fungeerde tussen Erik en de relais als extra blocage. Niet zo gemakkelijk!

Erik vervolgde daarna op kop, een even grote uitdaging. Maar hij werkte er zich stelselmatig verder door, al eens met een blocje of iets meer artief, maar who cares!!!! Hij deed het maar....

Zo had elke dag wel een uitdaging of verrassing voor ons in petto.



Een bezoekje aan de markt in Tafraout was genoeg cultuur. Overal winkeltjes, stalletjes en mensen.... De geuren en kleuren van alle kruiden en specerijen. Een ware aanslag op je zintuigen.

De vrouwen liepen er zwaar gesluierd bij, zelfs tot gezichtsbedekkingen toe. Ik werd er af en toe aangestaard, maar vergeleken met Turkije voelde ik me beter op mijn gemak. De mensen waren hier allemaal mager en werkten hard om te overleven. De vrouwen trokken er elke dag op uit naar de velden en kwamen terug met grote manden vastgebonden op hun rug. Een zwaar bestaan, hoewel de huizen al rijker toonden dan in andere streken.



Na 10 dagen midden in deze outback te zitten, was ons kort bezoekje aan Agadir en de toeristen op de luchthaven shockerend. Typerend aan onze reizen op één of andere manier...



Het was een prachtige vakantie, vol uitdagingen, verrassingen en leuk gezelschap. De prachtige natuur zal me altijd bijblijven, elke dag weer werden we er door verrast. Wat betreft het klimmen, zou ik zeggen: 'niet voor watjes' en zéér geëngageerd. Dus weet waaraan je begint, want dat weet je nooit helemaal!!!!


Additional photos below
Photos: 42, Displayed: 27


Advertisement



Tot: 3.168s; Tpl: 0.053s; cc: 13; qc: 58; dbt: 0.0439s; 3; m:saturn w:www (104.131.125.221); sld: 2; ; mem: 1.4mb