Naar Salar de Uyuni

---

Eenmaal aangekomen in Mendoza hebben we ditmaal een appartementje gehuurd in het centrum van de stad. Mendoza is een soort miniatuurversie van Buenos Aires. Leuk en erg relaxed. In Mendoza hebben we vooral gewandeld en op terrasjes gezeten. Daarnaast hebben we nog een dag fietsen gehuurd om de wijngaarden te bezoeken. Eenmaal in Mendoza bleek dat twee vrienden van ons, Bas en Jura, die in december in Rio de Janeiro een auto hebben gekocht en een vergelijkbare reis zijn gestart, in het noordelijker gelegen Salta zaten. Omdat het ons leuk leek om elkaar nog even te zien zijn we na drie dagen Mendoza al weer doorgereisd.

Net als Mendoza heeft ook Salta vrijwel het hele jaar door lekker weer. Maar in tegenstelling tot Mendoza is Salta een stad met veel koloniale karakteristieken en een aanmerkelijk inheemsere bevolking. Na wederom een flinke busrit arriveerden we einde ochtend in Salta. Daar namen we onze intrek in een knus hostel in het centrum. En nog voordat we contact met elkaar hadden opgenomen om af te spreken, liepen we Bas en Jura al tegen het lijf in het postkantoor. Vervolgens zijn we z'n vieren lekker empanadas gaan eten op het centrale plein en verhalen gaan uitwisselen. Beiden hadden we het plan om door te reizen naar de zoutvlakte in Bolivia. We besloten dan ook om dit met z'n vieren te doen. Vanzelfsprekend wilden we allemaal de mooiste route nemen; door de Andes via Chili. Alleen bleek de mooiste route natuurlijk ook de lastigste met veel kuilen, hobbels en stenen. Daarom zijn we toen op zoek gegaan naar een garage om de vering van de auto te verstevigen.

Tijdens onze voorbereidingen verbaasden we ons wederom over een interessante Argentijnse eigenschap. Nergens probeert men om je een spreekwoordelijke poot uit te draaien. Sterker, men lijkt nauwelijks geinteresseerd in geld. Vanzelfsprekend dien je, net als overal ter wereld, ook hier gewoon te betalen voor de dingen die je gebruikt. Maar we hebben nooit meegemaakt dat de prijs speciaal voor ons kortstondig werd opgehoogd of dat er 'iets extra' werd verwacht. Zo ging het ook met de vering. We hadden 160 euro afgesproken om de vering te laten verstevingen. De auto zou dan 1000kg aan belading kunnen hebben en zou wat hoger van de grond komen te liggen. Naar Nederlandse maatstaven een top-deal zo vonden wij. Het was behoorlijk veel werk en alles werd terplekke met de hand gemaakt. Maar toen we de volgende dag terugkwamen om de auto op te halen, hoefden we omgerekend maar 110 euro te betalen. Ze hadden er toch minder werk aan gehad dan oorspronkelijk gedacht.
Later hoorden we een mogelijke verklaring voor deze eigenschap. In Argentinie zou men zich meer dan elders bewust zijn van de relatieve waarde van geld doordat het al eerder is voorgekomen dat geld van de één op de andere dag vrijwel al z'n waarde verloor.

Hoewel we er zo nog een aantal dagen aan vast hadden willen plakken, zijn we na drie dagen Salta vertrokken richting Chili. Doordat we allemaal erg lekker lagen te slapen en het inpakken van de auto aanmerkelijk langer duurde dan gepland, vertrokken we ruim 3 uur te laat. Eenmaal onderweg reden we, alsmaar stijgend, wederom door prachtige natuur. Te laat vertrekken betekent ook te laat aankomen. De op ruim 4000 meter hoogte gelegen grensovergang met Chili was dan ook al gesloten toen we daar 's avonds arriveerden. Omdat het op die hoogte nogal koud wordt 's nachts mochten we van de douaniers in een bijgebouwtje overnachten. We hadden daar een eigen keukentje. Uitgehongerd als we waren, hebben we toen een heerlijke maaltijd gemaakt en met z'n vieren een film gekeken op de laptop. Kort nadat de generator uit ging, zijn we gaan slapen. Toen was het donker genoeg om niet langer te zien hoe ranzig onze matrassen waren. In de jaren voorafgaand aan onze komst waren er hoogstwaarschijnlijk al een hoop mensen net als wij onbedoeld op deze matrassen gestrand.
De volgende dag zijn we dan eindelijk Chili binnen gereden. Het landschap leek eigenlijk alleen maar mooier te worden met bijna surrealistische kleuren. 130km voor onze eindbestemming in Chili wilden we nog een flinke extra klim maken naar een lagune die we graag wilden zien. Zwaar beladen als we waren en in de ijle lucht merkten we dat de auto het steeds zwaarder kreeg. Nog geen kilometer voor de lagune spoot er plotseling een enorme hoeveelheid water en stoom onder de motorkap vandaan. De slang tussen de motor en de radiator bleek volledig opengescheurd. De resterende tocht naar onze eindbestemming zijn we gesleept door een andere auto.

In San Pedro de Atacama, onze eindbestemming, zijn we direct naar een garage gegaan. Het was inmiddels zaterdagavond rond een uur of zeven. Helaas bleken onderdelen voor onze auto hier niet voorradig. Terwijl wij genoten van een heerlijk ontbijt en door de stoffige maar erg leuke straatjes van San Pedro slenterden, is de monteur op zijn vrije zondagochtend onderdelen gaan halen in een 100km verderop gelegen stad. 's Middags was de auto gerepareerd. En net als in Argentinie was de uiteindelijke prijs minder dan afgesproken. Het leek ons verstandig om de auto eerst nog te testen voordat we door zouden rijden naar de zoutvlakte in Bolivia. Daarom zijn we aan het eind van de dag op goed geluk vertrokken naar de geisers bij El Tatio. Op goed geluk omdat niemand ons kon vertellen of er een hostel was bij de geisers. Na een vier uur durende rit door de bergen zagen we rond een uur of half tien dan eindelijk in de duisternis een flauw lichtje branden. Dit bleek het verblijf van de parkbeheerders. Ditmaal mochten we tegen een kleine vergoeding bij hen overnachten en van hun keuken gebruik maken.

De volgende dag zijn we om 6 uur opgestaan om de geisers te zien spuiten. Omdat het buiten nog veertien graden onder nul was, hadden we koppen met thee meegenomen om onze handen warm te houden. Het heeft nog zeker twee uur geduurd voordat we weer warme voeten hadden. Om al die geisers bij elkaar stoom en water te zien spuiten is erg apart om te zien, al hadden we er eerlijk gezegd nog meer van verwacht. Bij één geiser schenen vier mensen te zijn omgekomen doordat ze te dicht bij de mond van de geiser kwamen en door de dunne korst zijn gezakt.
Na de geisers zijn we doorgereden naar de grootste open kopermijn ter wereld; Chuquicamata. Daar hebben we een tour gemaakt langs de 1km diep uitgegraven mijn en het beborende spookstadje waar de mijn naar is vernoemd. Een aantal jaar geleden is dit plaatsje 'gesloten' ivm uitbreiding van de mijn en de gezondheidsrisico's. Alle inwoners hebben toen moeten verhuizen naar het 15km verderop gelegen Calama.

Hoewel de radiatorslang heel licht lekte, leek de auto het verder weer goed leek te doen. Dinsdag zijn we dan ook eindelijk vertrokken naar de grootste zoutvlakte ter wereld; de Salar de Uyuni. Weliswaar wederom 3 uur later dan gepland omdat we toch nog even naar de lekkende slang wilden laten kijken. Op advies van de lokale gidsen hadden we naast eten voor vijf dagen, vijf liter water per persoon, bijna 60 liter extra benzine, drie flessen koelvloeistof en twee bussen met pure zuurstof tegen mogelijke hoogteziekte op 5200meter bij ons. Alleen de het tweede reserve wiel hadden we niet gehaald. Al kort na ons vertrek begonnen we weer flink te stijgen. Al snel werd duidelijk dat de auto het wederom erg zwaar had. We zijn de daarop volgende twee uur vijf keer gestopt ivm een kokende motor. Bij de zesde keer waren we te laat en spoten stoom en water weer rijkelijk omhoog vanonder de motorkap. Gelukkig was de slang ditmaal niet gescheurd, maar was deze losgesprongen door de hoge druk. Toen bleek dat het de monteur blijkbaar niet was gelukt om een passende slang te vinden. In plaats daarvan had hij een dikkere maat slang gebruikt en er een stuk van de vorige slang tussengepropt. Onder normale omstandigheden waarschijnlijk prima, maar nu helaas niet. Gelukkig bleken we zelf nog een tweetal nieuwe klemmen bij ons te hebben. Na 45min sleutelen en pielen lukte het om de slang opnieuw te bevestigen. Hoewel we vanaf dat moment tot het einde van de tocht de temperatuur van de motor enigszins angstig in de gaten hebben gehouden, heeft de slang het gelukkig de hele tocht volgehouden.

Deze eerste dag waren we agv de problemen met de auto dan ook nog veel te laat aan het rijden. Aangezien er nergens borden staan en het lang niet altijd duidelijk is wat de 'weg' is, is het lastig om je weg te vinden zodra het donker wordt. Vijf uur later dan gepland zagen we weer ergens in de verte wat licht branden. Uiteindelijk bleek dit gelukkig een plek waar we konden overnachten en ons avondeten konden maken.
Ook de daarop volgende dagen werden gekenmerkt door steile en zeer slechte wegen omhoog en omlaag. De nieuwe vering bleek een bijzondere goede investering. Meerdere keren hadden we een paar uur achter elkaar een gemiddelde van 15 km/uur. Boven de 40 zijn we die dagen sowieso niet gekomen. En ook hier weer fantastische natuur. 's Middags zochten we een mooie plek om te lunchen en lekker eieren met kaas te bakken op ons kooksetje. Daarna reden we weer vrolijk door al stopten we regelmatig om te genieten van het uitzicht. Zodra de zon onder ging werd het direct koud. 's Nachts daalde de temperatuur tot -15 graden. Aangezien alles op dergelijke hoogte schaars is en dus ook hout of andere brandbare zaken, werd er alleen een paar uur gedurende de avond een vuurtje gestookt. Daarna moest je gewoon snel je bed in. In vier dagen hebben we één keer een warme douche gehad.
Na drie dagen rijden was het dan eindelijk zover: 12000km2 zoutvlakte! Vrij plotseling werd het overal om ons heen volledig wit. Een soort Alice in Wonderland omgeving. Door de pittige tocht die we achter de rug hadden voelde dit als een echte beloning. Het zout voelde aan als asfalt. Keihard. Vervolgens zijn we mbv het kompas door de zoutvlakte naar ons hotel gaan crossen. Dat was ook een hele aparte ervaring. Door de kromming van de aarde kun je blijkbaar maximaal 15 km ver kijken. Het hotel waar we de laatste nacht wilden overnachten lag aan de voet van een vulkaan, grofweg 100km verderop aan de noordrand van de zoutvlakte. Doordat niets het zicht blokkeert, de volledig witte omgeving en de hoogte van de vulkaan is de vulkaan al vanaf heel ver af te zien. Het lijkt dan alsof de vulkaan begint aan het einde van je horizon en dus redelijk dichtbij is. Maar onder de horizon loopt de vulkaan nog gewoon door, want door de kromming is de voet van de vulkaan niet te zien. Op die manier rijd je met gemak ruim een half uur met honderd km/uur terwijl je voor je gevoel elke keer bijna bij de vulkaan bent. Maar elke keer komt er alleen maar steeds iets meer 'voet' tevoorschijn.

---