Crazy me! Quito - Cotopaxi - Otavalo

Hola allemaal,

Weer een verhaaltje van mijn kant, vanuit Otavalo deze keer... en ik heb veel te vertellen!
By the way.. alles gaat nog steeds helemaal prima en heb nog geen echt gekke dingen meegemaakt.

OK, we waren gebleven bij Quito en m´n wandeling door de oude stad. Nu is het me wel gelukt om foto´s te plaatsen, dus hierbij ook nog een paar kiekjes van eerder (o.a. mitad del mundo etc).

Op 1 juli zijn we met een groep van 8 man vertrokken (Ecuadoriaans uurtje te laat) vanuit hostel Secret Garden Quito naar hostel Secret Garden Cotopaxi (= vulkaan). Een interessant transport kan ik je vertellen... alhoewel t voor 2 dollar natuurlijk helemaal niet duur is. Grootste deel van onze bagage ging in een grote 4x4 die een uur na ons vertrok en wij moesten met een deel van de bagage op het dak in een 4x4 pick-up.. maar daar passen natuurlijk geen 8 mensen in, dus 4 achter in de bak, 3 op de achterbank en Merel natuurlijk lekker voorin, haha. Veilig en wel aangekomen hoor in het mooie en knusse hostel (op 3500m) tussen de vulkanen. Erg leuk en gezellig daar (alleen overdag electriciteit dmv generator) en super eten, alleen een beetje frisjes (4 lagen aan).
´s middags na aankomst met een clubje de dichtbij gelegen waterval bekeken, was nog een hele toer om met je rubber laarzen over de gladde stenen van de rivier te balanceren/hoppen etc. maar de wandeling was t wel waard (waterval niet echt, maar daar ging t ook niet om). ´s avonds lekker monopoly gespeeld met Joao (of zoiets, Portugal), Paul (Engeland) en Pieter (NL). Zaten trouwens veel australiers daar (omdat de eigenaren australies zijn denk ik), verder Fransen, canadesen en van alles en nog wat eigenlijk (totaal 8 dormbedden en 3 prive kamers).
Volgende ochtend rond 9 uur vertrokken voor een paardrijdtrip (ongeveer 4,5 uur). Was echt erg mooi, we zijn tot op iets minder dan de helft van vulkaan Ruminahui geweest. Helaas was het weer niet heel erg goed, dus geen super uitzichten. En... ben eigenlijk ook wel blij dat ik toch die 3 daagse paardrijdtrip maar niet meer gedaan heb.... want moet eerlijk zeggen, dat ondanks dat ik t niet verleerd ben ik toch best wel een beetje een pijnlijk achterste (en knieen) had ´s avonds... en een blauwe plek op m´n buik.. jaja.. Ik had t beste paard (normaal die van de gids, maar ik wilde er wel 1 met beetje pit), maar zelfs die had problemen om een modderige riviertje en daarna een hele steile wand op te komen.. kortom, m´n knollie zat vast en ik moest m´n armen wel om z´n nek slaan om er niet achter af te glijden (zo steil dus).. maar ja, met een western zadel zit daar nog zo´n zadelknop, dus die heeft een mooie afdruk achtergelaten.
´s middags moe, maar voldaan heerlijk gerelaxt en nog weer wat spelletjes gespeeld (kon t helaas niet winnen).
De volgende ochtend toch maar besloten om de klim naar het basiskamp van de Cotopaxi op 4800 m te gaan maken... weet achteraf niet wat m bezielde toen ik dat bedacht.. en vraag me ook echt af wat bergbeklimmers leuk vinden aan dit soort dingen, maar vooruit, ik kan toch zeggen dat ik het gehaald heb.
We gingen met een clubje van 6 man en een gids in de Land Rover Defender naar de Cotopaxi parkeerplaats op 4500m (zo´n 1,5 uur rijden nog vanaf het hostel over hele slechte wegen). Vanaf de parkeerplaats, waar gelijk al de wind, regen/sneeuw en ijskoude lucht in je gezicht sloegen, moesten we nog maar (?!) 300 m lopen om naar het basiskamp te komen... Nou poeh zeg, dat waren we de zwaarste 300m in m´n leven denk ik. De grond is deels bedekt met sneeuw en voor de rest is het vulkanisch zand of iets dergelijks, in ieder geval erg mul en glibberig.. het hele landschap doet een beetje als een maanlandschap aan trouwens. Hoe hoger we kwamen (ging trouwens samen met een australisch meisje ongeveer 20 passen per keer en dan weer even stoppen om op adem te komen (je merkt het echt die ijle lucht en hoogte (beetje duizelig, hoofdpijn, misselijk, al viel het bij mij gelukkig mee)) hoe kouder en winderiger het werd. Maar.. uiteindelijk hebben we het gehaald en hebben we het basiskamp op 4800 m bereikt, waar ons gelukkig een warme kop chocomelk te wachten stond, die we ook goed konden gebruiken, want je bent kletsnat van de regen/sneeuw/hagel en het is verdomde koud daarboven.
Helaas (?!) konden we niet naar de gletsjer op 5000 m wandelen omdat het te slecht weer was. Moet je nagaan dat een hele groep vanuit het hostel om 12.00uur naar het basiskamp gingen om daar dan te gaan trainen en om dan om 0.00 uur (ja ´s nachts, dan schijnt t weer en de lucht beter te zijn) helemaal naar de top te gaan klauteren (meeste zonder enige voorgaande training... die zijn echt gek.. weet trouwens niet of ze t gehaald hebben (slagingspercentage schijnt 40% te zijn)).
We waren bijna niet meer terug gekomen naar het hostel trouwens, omdat de grapjas van een Paul (GB) dacht dat er een sleutelhoudertje in een oude Land Rover defender zit.. jaja.. dat was dus gewoon een ontbrekend ventilatierooster... kortom sleuteltje verdwenen achter het dashboard. Nou is wel 1 van de voordelen van een dergelijke auto, dat je hem ook makkelijk uit elkaar kan halen, dus met vereende krachten, allerhande gereedschap dat we konden vinden en de kleine handjes van Jen, is het uiteindelijk
Na dit avontuur een 4x4 taxi naar Quito gedeelt met 3 australiers. In Quito op het grote busstation uitgestapt, waar gelukkig net een bus uit Otavalo aankwam, die me snel naar de goede (?!) bus leidde. Had gehoopt dat ik rond 20.00uur in Otavalo kon zijn en met een vertrek om 17.45 uur uit Quito had dat ook moeten lukken, maar natuurlijk niet als er onwijs veel file is en dan de bus ook nog eens een lekke band krijgt. Uiteindelijk pas om 21.30 uur aangekomen in Otavalo.. maar gelukkig had ik een reservering bij hotel Riviera Sucre, dus dat was fijn. Redelijk goed hotel trouwens wel en heb lekker een eigen kamer, dus weer ff alle op orde kunnen brengen.
Vandaag (za 4 juli) heerlijk wezen shoppen. Eerst hier naar de dierenmarkt geweest... erg interessant om te zien hoe ze hier allerhande levende have verhandelen, veel kippen in alle soorten maten en leeftijden, van vleeskippen, tot vechthanen tot kleine kuikens, maar ook ganzen en eenden en kalkoenachtigen. Verder veel, heel veel cavia´s (sommige best mooi), die hier het nationale gerecht zijn. Jonge hondjes heb ik ook gezien, en geiten, een lammetje, konijnen. Kortom, een dolle beestenboel. Bekijk zelf maar de foto´s om te zien hoe t er aan toe gaat (met name de kippen zaten er niet al te florisant bij).
Daarna even langs de foodmarket gelopen, erg mooie producten lagen er uitgestald.
Vervolgens naar het doel van mijn trip naar Otavalo... de craftmarket. Echt een super belevenis om hier doorheen te lopen, al die mooie mensen en kleuren (o.a. poncho´s, sjaals, tafelkleden, veel alpaca spullen etc etc) zijn lastig met woorden te beschrijven (helaas ook niet te veel foto´s ivm drukte en risico op pickpockets). Heb natuurlijk veeeels te veel gekocht (al past het net in m´n backpack denk ik), maar je komt hier waarschijnlijk nooit weer, dus nu moet je t doen he.

Morgen ga ik proberen om de Quilotoa loop te gaan doen, een volgens de lonely planet ¨mind altering road trip¨ naar een hoog punt en een vulkanische krater.. maar eens zien of t me allemaal gaat lukken om daar met de ecuadoriaanse bussen te komen.

Hoop dat met jullie in NL (of misschien ook lekker op vakantie) ook alles goed is en dat jullie lekker kunnen genieten van een drankje op terrasjes of in de tuin in het naar ik gehoord heb super mooie weer in NL

Veel liefs uit Otavalo!

Merel

P.s. 2 pagina´s foto´s! (eindelijk een wat betere verbinding en pc)

---

---

Part of trip: Merel to central and south america

---