Vamos a la playa lalala

Vrijdagavond zijn we in de taxi gesprongen richting Tumbes voor een weekendje zon, zee, strand en lekkere boef. Blijkbaar oefenen verkeersongevallen een ontzettend grote aantrekkingskracht op ons uit zoals vliegen op een versgedraaide drol, want halverwege de weg waren we ei zo na op een motor geknald die dwars over de weg lag. Een volgeladen taxi had net een botsing gehad met een losgeslagen motoman en deze bijna moesman lag nu naast zijn hoopje schroot. Onze taxichauffeur is uit de auto gesprongen om te zien of hij hulp kon bieden, geen slecht idee want de betrokken taxichauffeur en zijn passagiers waren helemaal van hun melk. Eerst werd gedacht dat ie de Grote Oversteek al had gemaakt zoals ie daar lag zonder enig teken van leven, maar uiteindelijk besliste iemand iets meer te doen dan te staan apegapen en zijn pols te meten en oeeeeeeeeeef hij ademde nog lichtjes. Ze hebben dan maar beslist om hem van de grond te schrapen, in een auto te smijten en hem naar het ziekenhuis te vervoeren. Wij hebben de nummerplaten doorgegeven aan onze taxichauffie zodat ze niet stiekem weg konden sluipen. Door het ongeval hadden we een kwartier vertraging opgelopen en hoewel we netjes op tijd vertrokken waren zagen we onze bus net voor onze ogen wegrijden, dus Bol is dan uit de taxi gesprongen en is achter de bus gehold die effetjes moest stoppen voor een rood licht. Ik ben met alle rugzakken zo goed en zo kwaad als het kon uit de taxi gesprongen en achter Bol aangehold en samen hebben we dan de bus achternagezeten voor vijfhonderd meter, inclusief bonken op de deur en ruit en het wapperen met tickets. Gelukkig voor ons waren er nog twee mensen die de bus niet had meegepikt, dus toen de bus eventjes vertraagde zijn we mee naar binneng gesprongen, beetje gewaagd toch wel. Na een vrij rustige busrit zijn we om half vijf ´s morgens in Tumbes aangekomen waar we meteen een redelijk goedkoop hostalletje gevonden hebben. Zaterdagmorgen waren we ondanks onze vrij late aankomst toch vroeg uit de veren en zijn we het kleinschalige centrum van Tumbes een beetje gaan verkennen en hebben we ook een ontbijtje gestoken. Daarna zijn we op zoek gegaan naar wat toeristische informatie en hebben we besloten om een taxi te nemen richting Puerto Pizarro, waar je met een bootje een bezoekje kan brengen aan de Manglares, een natuurgebied waar zout en zoet water een koppeltje vormt en er groene stroken ontstaan die zorgen voor een beetje wildlife. Na nog geen vijf minuten hadden we al een bootje geregeld, met een kapitein die wel wat weg had van kapitein Haddock. De trip bestaat uit een toertje langs alle natuurlijk gevormde ´eilandjes´, met als belangrijkste Isla de los Pajaros, Isla del Amor en een eilandje waar ze krokodillen kweken. Van al die eilandjes was het vogeleiland het leukste, daar komen heel wat stoere Ecuadoriaanse tropische vogels naar afgezakt om een meisje het hof te maken. Toen wij er aankwamen zaten er enkele honderden die in alle richtingen rond onze hoofden scheerden en tegen de avond zijn dat er enkele duizenden. De hele rustgevende toer heeft anderhalf uur in beslag genomen en daarna hebben we onszelf getrakteerd op een lagostinenlunch in aanpalende restaurant van Puerto Pizarro. Daarna zijn we op ons gemakje teruggekeerd en hebben we een beetje rondgedoold in de straten van Tumbes en een klein siestaatje hebben ingelast om de zwemmende lagostines in onze maag te verwerken. Eenmaal een beetje gerecupereerd zijn we een nieuwe taxituut ingestapt die ons op het strand van Zorritos eruit slingerde. Met de voetjes in het frisse witte zand met hier en daar enkele palmboonpjes en parasolletjes en goed uit je doppen kijken dat je niet in een aangespoelde vis trapt, Zorritos was een zee van rust met maar enkele verdwaalde zielen te bekennen. Na een tijdje zijn we neergeploft in het zand om van de toch wel prachtige zonsondergang te genieten en enkele fotootjes te trekken, en toen we ons omdraaiden verschoten we ons rot; een grote Deense Dog zat bijna met zijn kwijlende tong in ons oog, blijkbaar had ie nood aan gezelschap. Toen het zonnetje gaan slapen was werden we zowat opgegeten door de muggen die langs alle kanten kwamen opdoemen dus hebben we besloten met een mototaxi terug te keren, een fris bad te nemen en onzxe spulletjes te pakken om naar Mancora te vertrekken. Helaas pindakaas waren er geen rechtstreekse bussen meer naar de toeristische topper Mancora en zouden we heel wat meer geld kwijt zijn dan normaal dus besloten we een nachtje Tumbes in te lassen. Dat kwam ons goedkoop uit, aangezien ons verblijf in het hostalletje geldig was tot de volgende middag. ´S avonds zijn we dan wat in onze mond gaan proppen, naast de chifles en de zoete en zoute popcorn was er jawel ook nog plaats voor een beetje deftig eten. Op de kaart in het restaurant hadden ze een heleboel lekkere cocktails, maar uit navraag bleek dat ze alleen maar bier serveerden. Wij op zoek naar een nieuwe keet, niet zo gemakkelijk want in Tumbes liggen die tenten niet voor het rapen. Uiteindelijk hebben we een heel aangenaam plaatsje gevonden waar ze een heleboel cocktails serveerden zoals een Perú Libre en een Piskirri de maracuya, helaas voor mij hadden ze nog wel passie maar geen vruchten meer beschikbaar. We hebben dan maar twee karaffen Pisco Sour van een liter laten aanrukkenm voor de spotgoedkope prijs van 25 sol. Heerlijk avondje, de kater de volgende morgen was net iets minderr, zeker in de drie uur durende rit in de al te krappe combi waar je met je benen in je nek zat en dat bij temperaturen van meer dxan 30 graden zonder airco pffffffffffff. Van de eerste dag in Mancora hebben we een rustig relaxed stranddagje van gemaakt. Hier en daar een beetje rondwaggelen, de stalletjes met juweeltjes en artesania afschuimen, een dineetje op het strand naarbinnen lepelen en Bol heeft het zelfs gewaagd om een frisse duik te nemen, helaas lieten de weergoden het een beetje afweten die dag, de zon was in geen velden of wegen te bekennen. ´S avonds zijn we weer op zoek gegaan naar een hostalletje in het centrum maar omdat die allemaal nogal redelijk prijzig waren besloten we om terug te keren naar het hostalletje van het jaar daarvoor. Toen we Tio Pepe´s hostalletje binnenrolden bleek ook daar de prijs met 10sol opgeslagen, maar we kregen wel een mooie nieuwe kamer met balkonnetje. We zijn ook een beetje stout geweest en hebben uitgevist hoeveel een nachtje zou kosten in zo´n deftig strandhotel, amaiamai ik was er eventjes niet goed van hoewel dat voor de modale Europeaan maar normale prijzen zijn, ik ben al veel te geperuaniseerd blijkbaar. Na heel de dag ronslenteren zijn we in ons bed geploft voor een tijdje en er alleen nog uitgekomen voor een hapje te gaan eten, na het Piscoavontuur van de vorige avond hadden we geen van beiden zin om weer in de drank te vliegen. Maandagmorgen zijn we naar Punta Sal vertrokken waar we in tegenstelling tot in Mancora zowat gefrituurd werden. In Punta Sal was bijna geen kat te bekennen dus heb ik ervan geprofiteerd om een wandelingetje te maken van enkele kilometer over wit kiezelstrand met niemand voor en niemand achter mijn poep, heerlijk pies en quiet!! We zijn ook in het water gesprongen en hebben zeker anderhalf uur zitten ronrspetteren in het heerlijk frisse en op sommige plaatsen lekker warme water met grote golven. En Mevrouw Slegers heeft haar excellente student Bol meteen ook geleerd om deftig te blijven drijven op het water, zwemmen is hier niet meteen een van hun sterkste kanten hunhum. Na heel de voormiddag vertoefd te hebben op Punta Sal besloten we terug naar Mancora te keren om iets in onze mond te kunnens teken want in Punta Sal kon je alleen maar zand in je mond proppen en we hadden niet eens ontbeten. Dus onze collectie schelpen bijeen geraapd en naar de taxihalte gewandeld, gelukkig was er een Ecuadoriaans koppel met hun zoontje die de taxi terug met ons wilde delen. Ik heb wel moeten lachen met die Madam omdat ze grote ogen trok toen de chauffeur zei dat ze met zijn 2en vanvoor moesten zitten hehehe. In Mancora hebben we ons laten leiden door onze neus en door de prijs van de kreeft - omdat ik de dag daarvoor geweldig grote kreeften had zien liggen voor redelijke prijsjes en ik dat toch eens wilde proberen- zijn we op een restaurantje gebotst aan het strand dat ons een kreeft in een saus van garnalen serveerde voor slechts 40sol, althans dat was wat de uitbaatster ons vertelde. Achteraf bleek dat ze zich een beetje vergist had en dat het 45 a 50 sol zou kosten maar na een beetje heen en weer getrek heeft ze me drie kleinere knapperige kreeften geserveerd in een saus waar alle zeevruchten inzaten die je je maar kan inbeeldden. Ik begin nog te smekken en te kwijlen bij de herinnering!! Na een beetje uitgerust te hebben en het eten een beetje verteerd te hebben zijn we weer wat gaan wandelen zowel op het strand van Mancora als door de stalletjes die er stonden totdat de nacht viel. Gelukkig hadden we ´s morgens onze bustickets naar Chiclayo al geregeld want anders hadden we de bus van vier uur al moeten nemen wegens plaatsgebrek op de bus van 10 uur. Daarna zijn we onze inboedel gaan ophalen bij Tio Pepe waar we wel een nachtje hebben moeten bijbetalen achja, en zijn we pizza gaan eten. Eerst waren we op een restaurantje gebotst dat twee pizzas aanbood voor een zeer economische prijs en we hadden ons al genesteld in een gezellig plekje met goede! Braziliaanse! muziek toen ze ons doodleuk kwamen vertellen dat alles al uitverkocht was dus hebben we gekozen voor een nog gesjelliger maar iets duurder italiaans restaurantje waar we een grote pizza opgesmikkeld hebben. En wonder boven wonder er bleef zelfs nog een stukje liggen!! Daarna zijn we rustig naar de busstop gewaggeld en zijn we huiswaarts gekeerd, met nog steeds een boel zou en zand in mijn witte lokken en een paar verbrande plekjes op de rug.

---

---