Expeditie Peru 2008: Week 3 - 4 !

Maandag 21 juli
Rustdag en voorbereiding volgende 8 dagen durende beklimming.
Vanaf morgen vertrekken we naar basiskamp van de Pisco, om deze te beklimmen. Daarna volgt een verhuis naar het basiskamp van de Chopicalqui. Dus tot dan....



Dinsdag 22 juli
Normaal zouden we om 8u vertrekken met onze taxi naar het basiskamp van de Pisco. Ook nu bleek er een probleem, terwijl wij en ons gerief in de taxi zat, was de eigenaar van de taxi spoorloos. Om 9u vertrokken we zonder hem, een ander nam over. Het werd weer een echte 4*4-rit, zonder 4*4, gedurende 2,5u tot Cebollapampa, langs het Llanganuco meer. Een prachtige omgeving, die in stijgende lijn naar boven vorderde. Op de kleine parking boven Cebollapampa werden we gedropt, met de garantie dat we terug opgepikt werden.
Met ons gerief op onze rug daalde we af tot op de weide. Daar liepen de ezeltjes te grazen, die ons zouden verlichten van onze last.
Met 3 ezeltjes en een lichtvoetige ezeldrijver, vervolgde we onze weg naar het basiskamp van de Pisco, 4600m. Voor verschillende van ons was het een harde dobber. Het hagelde bijna heel de weg naar boven, samengaand met een fris windje.
Aangekomen aan het basiskamp zette we onze tenten op, aten wat soep, en omwille van de verslechterde weersomstandigheden, brachten we de rest van de dag door in de refugio, die 100m beven het basiskamp lag. Een hut volledig gebouwd in Italiaanse stijl, je waant je precies in de Alpen. En ze kennen hun prijzen. Ons avondeten was in orde. Alleen had niemand aan een koplamp gedacht, met zn zessen in het donker de berg terug af. Hilarisch!



Woensdag 23 juli
Rond 11u vertrokken naar het morenekamp van de Pisco, met heel ons hebben en houden op onze rug. Het extra eten voor de beklimming erna hadden we in de refugio als depot achter gelaten.
Het begon met een aardige klim tot op de morene-ridge, daarna stijl de helling af en heel de morene overstekend al springend van de ene op de andere rotsblok, rekening houdend met onze toch wel zware rugzak, was het een hele karwei. Aan de andere kant van oversteek, liep het pad gestaag omhoog. Op 2u tijd stonden we in het morenekamp, 4900m.
De routine van tenten opzetten, water filteren en eten maken volgde.
Na een lekker vriesdroog-boerenomelet, waren we weer volledig gerecupereerd. Heel de namiddag lagen we te zonnen op een mooi wit strandje, gelegen tussen de morene. Een ideale gelegenheid voor een wasje, en dat deed deugd.
s Avonds aten we nog een vriesdroogmaaltijd, en kropen vroeg in onze slaapzak.



Donderdag 24 juli
Om 4u vertrokken we vanaf het morenekamp. We waren overeen gekomen dat we met 2 cordees de beklimming zouden doen, om op materiaal te besparen.
Het was een heldere sterrenhemel met de milky-way en al. Het eerste stukje was nog morene stampen, daarna zaten we al gauw in de sneeuw. Dirk, Erik en ik vertrokken als eerste. Kobe, Bart en Erik B volgden. De eerste uren liepen we precies in trance. Je zag niet meer als je koplamp aangaf. De ene voet voor de andere.
Tot je stilletjes de lucht zag klaren, de bergen werden meer en meer afgelijnd. De zon kwam hoger en hoger, alle kleuren vandien. Een prachtig schouwspel, maar wel bar koud. Er kwam een strakke wind opzetten vanaf de schouder van de Pisco. Zelfs met donsjas, bivaksmuts, dikke handschoenen en thermisch ondergoed onderaan, was het koud. Verschillenden hadden last van bevroren voeten, ongelooflijk maar waar, ik deze keer niet.
Eens het einde in zicht staken Kobe, Bart en Erik B ons voorbij, om niet veel later het toch op de adem te krijgen van de hoogte. Wij volgden gestaag. De ene sneeuwhelling volgde op de andere.
De laatste 40m omvatte nog 2 stijlere sneeuwhellingen, die de uitdaging verhoogden. De eerste 15m viel reuze mee, de tweede 20m was iets stijler, maar nog steeds goed te doen met 1 piolet en 1 stick.
Op de top, 8u, werd het een snelle hereniging van de groep, met een snel besluit om af te dalen. De strakke wind deed ons zeer snel afkoelen.
Een voor een rappelde we de stijle tophelling af, en Dirk besloot als laatste te gaan. Hij nam het zelf geklopte sneeuwanker mee, en klom de helling af. Dit verliep allemaal zeer vlot.
En al gauw zaten we weer in hetzelfde spoor naar beneden. Het was een prachtig uitzicht op Artesonraju, de berg van Paramount Pictures.
Om 11u20 stonden we al terug in het morenekamp, waar we ons gerief lieten drogen, onszelf vol propte met een vriesdroog-omeletje, en alles inpakte, om naar het basiskamp van de Pisco af te dalen.
Alles verliep voorspoedig en om 13u30 waren we in het basiskamp. Alleen bij de oversteek van het moreneveld maakte Erik een duikel tussen de rotsblokken, maar buiten wat schaafwonden en een licht gekneusde knie, was alles oke.
Na de tent opgezet te hebben, besloten we ons te trakteren in de refugio, met een lekkere vettige maaltijd of twee. En deze keer had ieder van ons zijn koplamp bij de hand.


Vrijdag 25 juli
Slecht weer, maar dat was nu niet van belang. Om 8u stond de ezeldrijver er al met zijn 3 ezeltjes. Om 9u daalden we helemaal af tot Cebollapampa, en daarna omhoog, een stuk via de weg, naar het basiskamp van Chopicalqui.
De afdaling nam maar 50min in beslag, we renden gewoon de berg af, ieder was goed geacclimatiseerd.
Vanaf km-paal 35, volgden we het kleine paadje de vallei van de Chopicalqui op. Normaal nam deze gehele trip 4u in beslag, wij deden er amper 2,5u over.
De gehele routine van tent opzetten, water filteren en smullen maar. Voor deze dag hadden we echte aardappelen, een verse advocado, een blik perziken, een blik tonijn en mayonaise gekocht. Super, een waar feestmaaltijd, en zoals te verwachtte, te weinig!
s Avonds kwamen nog ganze troepen aan, om de Chopicalqui te doen. 2 klimmers betekend 6 ezels, 2 dragers, 1 gids en 1 kok. Wat een bende, ook aan afval, dat hier duidelijk waarneembaar was. Zij hebben zelfs een WC-tent bij. Dit was zeker niet onze stijl.



Zaterdag 26 juli
Dit bleek een koud basiskamp, s morgens om 9u -3·C, alles vochtig en bevroren. Eerste maal dat het opstaan moeite kostte.
Rond 12u eindelijk op pad naar het morenekamp van Chopicalqui, 4900m. Met de zwaarste rugzak tot nu toe vertrokken we. Ik schatte over de 25kg.
Het begin was opnieuw een stijle morene-ridge opklauteren, en die daarna volgen. De oversteek van het moreneveld bleek deze keer makkelijker. De overkant was opnieuw een morene-ridge die heel de valllei volgde, en als maar stijler werd, zo leek het.
Tijdens deze klim heeft ieder zichzelf meerdere malen mogen tegen komen. Het was een zware dobber!
Na de gehele routine van kamp opzetten, bleek er een heel moeilijke water-voorziening. Kobe, Dirk, Erik en ik hebben ons gewaagd tot onder de gletscher, maar na verschillende vallende stenen hielden we het bij verzamelen van ijsblokken, die we smolten en daarna filterden.
Het was een zalige beschutte plek voor een hoogtekamp. Na een vriesdroogje kropen we in de tent. Slapen bleek moeilijk met de enkele luidruchtige Amerikanen, maar het was warm.


Zondag 27 juli
Hier scheidde onze wegen. Erik en ik besloten dat het goed was, zoals het was, en onze weg leidde ons terug naar Huaraz.
De anderen besloten uiteindelijk om verder te gaan. Zij zette hun tocht voort naar het gletscher-kamp, 2u verder. Om morgen de top-poging te wagen en helemaal af te dalen, zover als mogelijk.
Onze tocht begon om 10u naar Cebollapampa, in de hoop daar een taxi te vinden. Het geluk was met ons, na 3,5u stappen, wachtte er ons een taxi.
Halverwege de tocht naar Huaraz moesten we wel van taxi wisselen. Vraag niet waarom, want dat hoort nu eenmaal bij het taxi-transport in deze contreien.
Bij Edwards Inn werden we hartelijk onthaald en kregen direct een kamer toegewezen. Een welverdiende douche en een warme vettige alles-vullende maaltijd, daar hadden we naar gesnakt.
In de loop van de namiddag sloeg de bewolking boven de bergen weer toe.


Maandag 28 juli
Kobe, Dirk, Bart en Erik B waren er in geslaagd de top van de Chopicalqui te behalen en terug te keren naar het basiskamp. Een zware dobber bleek het!
Wij, Erik en ik besteden deze dag aan het verkopen en verzorgen van ons materiaal, maar vooral veel gegeten en gedronken.

Dinsdag 29 juli
Na een zeer uitgebreid ontbijt, kwamen de anderen ons vervoegen in Edwards Inn. Gelukkig, doodmoe, hongerig en vooral snakkend naar een douche stapten ze uit de taxi. De ganse namiddag gegeten en gedronken.
s Avonds deden ze een serieus stapje in de wereld om hun overwinningen te vieren.

Woensdag 30 juli
Erik en ik gingen na ons uitgebreid ontbijt naar de Thermale baden van Monterrey. Zalig, warm en zeer modderig. Een echt traktaat voor de lokale bevolking, we zaten er middenin.
De rest van de namiddag geluierd. De anderen maakten hun gerief in orde. Te samen geeindigd op de sofa's van cafe Andino.

Donderdag 31 juli
Busrit van 8u, na een lekker uitgebreid ontbijt van cafe Andino. Met zovele bochten om ziek van te worden.
Om 18u aankomst te Lima, waar ons een avontuurlijke taxi-rit volgde via alle onmogelijke en mogelijke binnenwegen. Spannend zeker en vast! De aankomst op de luchthaven was een ware opluchting.

Vrijdag 1 aug
Om 00u25 vertrok onze eerste vlucht naar Atlanta, waar we om 8u plaastelijke tijd aankwamen. Om 17u15 was de volgende vlucht naar Brussel. Rond gehangen!

Zaterdag 2 aug
Verlossing! Aankomst in Brussel om 7u50. Als de bagage weer niet voor problemen zorgden, waren we sneller buiten geweest. Uiteindelijk stonden we met zijn allen terug in België, alleen met enkele kilootjes midder dan we waren vertrokken, maar allen gezond en wel.
Blij om terug thuis te zijn.


Merci voor alle support en aanmoedigingen vanuit het thuisfront. Het was vakantie, maar toch ook knokken. Hartelijk dank hiervoor!

---

---