Ecuador (2)


Advertisement
Ecuador's flag
South America » Ecuador » South
March 15th 2010
Published: March 25th 2010EDIT THIS ENTRY

Total Distance: 0 miles / 0 kmMouse: 0,0

Ecuador 2


This content requires Flash
To view this content, JavaScript must be enabled, and you need the latest version of the Adobe Flash Player.
Download the free Flash Player now!
 Video Playlist:

1: Quilotoa 49 secs
2: Quilotoa Lake 34 secs
3: Cotopaxi!!!! 32 secs
4: Quilotoa 34 secs
[youtube=P0GkMJXzJpw]
Lake QuilotoaLake QuilotoaLake Quilotoa

onderaan de krater

Ecuador (2)




Hoeveel in 10 dagen!! Eeuheheuhehheheeeeuh


Quito




Na terugkomst uit Bonaire weer zelf voor een vertraging gezorgd, vloog terug op Quito, een bekende van 2 maanden eerder. Het was terugschakelen, maar tijd daarvoor was er nauwelijks. Meteen met wat leute uit de hostel naar het Olimpisch stadion waar de grootste derby van het land werd gespeeld....L.D.U. Quito tegen Deportivo Quito. Wij zaten dankzij wat locals die die anderen kenden tussen de harde kern van eerstgenoemde...en het was weer is geweldig! Via dit soort voetbalpotten leer je toch de mensen kennen! Machtige sfeer en rivaliteit, een fijne pot met 3 rode kaarten (Maldito arbitro!!!...Hijo de puta!! heheh) en uiteindelijk zagen we hoe oud PSVer Mendez voor ´ons´ de 0-1 fikste, wat de eindstand zou worden. Geniaal en meteen ook best verbrand daar...en dat na 2 weken caribbean...wat gaat er mis.....

Daarna uiteraard de zaterdagavond, hoewel gebroken na slechts 2 uur slaap en lange vliegreis, goed lopen feesten in hippe stadsgedeelte Mariscal. Dagje uitrusten en daarna richting Latacunga.


de Quilotoa loop...



is een logisch rondje die je wilt maken als je Ecuador bezoekt. Het lot bracht mij 3 canadaze chicas waarmee ik dit rondje ging maken. We ging klokwijs, allereerst naar een prachtige krater met hoe heet het-groen meer erin. Na aankomst daar op 4000 meter, gingen we na het uitzoeken van het hostel de krater in. Geniaal maar dan toch vrij pittig. Dan merk je weer wat de hoogte met je doet! We waren wat laat dus het werd een race tegen de klok of beter het donker worden...mooi mooi en fantaastisch uitzicht, elke keer weer...

De dag erna 15 kmtjes hiken, eerst langs de krater en daarna richting Chucchilan. De weg zou met pijltjes aangegeven worden. We hebben er 1 gezien...en die wees de verkeerde kant op! Dus een eigen alternatieve route, mooie lui ontmoet, schooltjes, lui aan het werk op het land, echt ruraal Ecuador, en uiteindelijk na een lange afdaling weer naar boven. En dankzij onze eigen route onder de aarde en snijwonden.... Daar na net voor de regen te zijn aangekomen gechilled en voegde ook nog een Australische chica bij ons.

We gingen allen de volgende dag naar Saquisili, waar er een hippe en interessante markt zou zijn die dag, en ja je raad het al, of niet, de enige bus ging om 03.00 AM!!!
Schaap op dak van de busSchaap op dak van de busSchaap op dak van de bus

lacht je echt dood. Bovenop onze bus werd ook een schaap vastgelijnt boven de bus...en indd...bij elke bocht ..doink doink..maar wel beetje zielig
Lekker hoor. Dus die werd het. Na het busritje van ongeveer 5 uurtjes hobbelen aangekomen op de markt...kleren, eten, en de beestenmarkt.... Fantastische dingen zie je dan! Kan een lang verhaal schrijven, maar foto´s geven al wel het een en ander aan! Stofjes, beestjes, dus wollen sokjes en truien, geitenhoofdjes, kippenvoetjes...alles te koop voor wie wat wils!


de Cotopaxi



is een grote berg, een hele grote. Die wilde ik op maar kon niemand vinden en liet ik bij terugkomst in L zitten, en dus ging ik met de chica´s richting Baños. Lekker makkelijk het was vrijdag, fiesta en dan Peru dacht ik. Na een uur piekeren in de bus zei ik...´sorry, mot terug´ ...jammer maar ze vonden wel mooi dat ik me hart volgde. Dus terug naar L en de dag erop die ellendige berg op.

De Cotopaxi is een mooie kegelvormige vulkaan (zie foto), de hoogste actieve ter wereld, en is een kleine 6000 meter hoog. welgeteld 5897. De bedoeling is dat je daar bovenop komt. Na alle bergklimspullen bij elkaar te hebben geraapt gingen we, ik en gids, daarheen, en heet eerste stuk omhoog. Na de eerste 300 meter hoogteverschil )was al meteen DAMN dit is zwaaaaaar op deze hoogte) hebben ze daar een refuge (huisie) gebouwd waar je kan koken en slapen. Niks meer maar waar een mooi soort wintersportsfeer hing, alleen dan met bergbeklimmers, amateurs en pro´s. Was me daar een sfeertje, iedereen beetje zenuwachtig enzo haha! Na wat te eten daar om 7 uur proberen te tukken, maar dat gaat lastig als je op 4800 Meter zit. Zelfs voor mij!! Ongeloofelijk! Dus werd het slechts 1 uurtje slaap.

Wakker werden we allemaal even voor middernacht. Na alles aan te hebben en wat in de maag, begon de tocht. Donker, grote boots aan, lampjes, en daar gingen we. Langzaam. Nog langzamer dan langzaam. Langzamer dan stapvoets. Want meer lukt je niet door de ijle lucht met nauwelijks zuurstof. Het bleek het echte werk te worden. Denk een percentage van tussen de 30 en 60%, ongelovelijk stijl, wat daaropvolgend een nogal wat techniek vereiste, zeker met die gigantische boots aan. Met de pikhouweel in de hang richting de gletsjer. Na een uur slechts zand te hebben gezien opgelicht door het lampje op mn hoofd en het al taai zwaar te hebben daar aangekomen werden die ijzeren apparaten onder je boots gefixt, (zie foto´s, weer een heel ander verhaal).

Vanaf daar was het klimmen. Voor het eerst in mn leven. Dit heeft niks te maken met trekking of hiken. Dit was echt echt. Een touw werd gespannen tussen mij en de gids en zo ging je omhoog. Laaaangzaam. Het was zwaar. Extreem. Ooit ben ik de Alpe d´Huez en Les 2 Alpes in 1 dag opgefietst. Nee, dit was zwaarder. En we hadden het ook niet meezitten. Wind, kneeuw, hagel wat naar je gevoel je open sneedt en bovenal....KOUD!! JEUMIG!!! En een kutuitrusting had ik, slechte lamp, schoenen ellende...maar we gingen gestaag!

Na in de eerste 4 a 5 uur bij niks te hebben gezegd, slechts naar donkere aarde en vooral sneeuw te hebben gestaard, halve stapvoets voor mini stapvoets kwamen we aan bij een grot. Daar even een kleine break en uit de wind. Gebroken al. Daarna gingen we door en kwamen steeds meer mensen terug. Velen halen het nl niet, met name door hoogteziekte. Ze kwamen echter met velen en bij de tweede groep vroegen we Que Tal? Wazzup? En zeiden dat er een te harde storm was om verder te gaan. Te gevaarlijk. Kut. Maar geloven deden we wel. Het was donker maar ik voelde me al van het paadje bijna in de ravijnen te worden geblazen. Niet normaal. Dus moest de beslissing worden genomen. Zo kwamen we tot wat ze zeiden ongeveer 5500 meter.

Wat niet eens zo slecht was. Terug bij de grot even schuilen tegen hagel en wind, en daar begon het enigszins. Voelde me slechter en slechter. En daarna nog slechter. De eerste kennismaking denk ik met de effecten van dit soort hoogtes. Na tegen de ochtend weer bijna beneden te zijn, toch nog een half uurtje genoten van het uitzicht (zie fotos). Weet wel dat de meeste kracht van de dag ging naar het lachen op de foto´s.....

Goed voelen deed ik die dag niet meer, echter, superslecht komt meer op de plek. Ik dacht meteen, hoe dit gevoel te omschrijven....het is dus alsof je vorige dag anderhalve fles vodka achterover hebt gegooid...dus dat je niks meer kan, een goede koppijn hebt, niks kan eten en in principe alleen maar wacht op de volgende dag....een nieuwe ervaring....

Maar het was in overall een geniale ervaring, een van de meer noemenswaardige tot nu toe op de gehele trip...mag gezegd worden...


Vilcabamba



De volgende dag door, zuidelijk. Voorgenomen sinds Bonaire om sneller te gaan lukte enigszins. Kwam na veel overstappen voor de keuze in Cuenca, was ophalen (zie vorig verhaal ecuador), gringo trail of alternatief. Werd slechts het laatste, zoveel zijn mn kleren waard vandaag de dag, en kwam dus om 02.00 aan in grote stad Loja. Daar in een van de meest smerige toko's overnacht, stadje sochtends bekeken en snel door naar Vilcabamba.

Dat is een sprooksdorpje. Midden in de bergen, ontspannen, mooi. Israelier Javi werd mijn hike buddy en hebben daar wat rondgelopen die dag door de bergen. Kwam in een hostel met huttub, turks sauna, veldje, alles voor een habbekrats. Fijn. Was mooi gemoedelijk daar...en meteen door de volgende dag...nieuwe lijn wordt doorgezet!


Hoe was Ecuador? De geplande 2 a 3 weken werden in praktijk 2 maanden dus heb was prima vertoeven. Vrij verschillende ervaringen. Met zeker de eerste paar sports, er moest een beetje ingekomen worden. Het bijdragen bij Katitawa was nieuw en zeker mooi, maar weet niet of het nou mijn ding was. Zeker is dat Ecuadorianen vrij veel rust in zich hebben en vriendelijk zijn. Veel eigen groeperingen leven nog volgens eigen stijl (indeginas) en das zeker mooi om mee te maken. Hoe ze in hun ponchos lopen en hun bolhoedjes, alles volgens de code). Alles gaat net wat gemoedelijker als je het vergelijkt met Colombia en nu Peru. Erg beleefd en terughoudend, soms tot extreem timide en verlegen....Maar dus er aardig ook naar ons als buitenlanders. Duidelijk werd dat je even zelf het ijs moest breken...Het verschil werd des te meer duidelijk tijdens carnaval...het verschil met Colombia. Totaal anders.

Wat viel verder op. Veel internetcafes die ook goed druk waren, veel chineze restaurants (chifas), supercheap bussen, wel een beetje communistisch achtige signalen zo af en toe, prachtige omgeving met indrukwekkende landschappen, een superhete en vochtige Amazone en afkoelende Andes. Verder erg matige almuerzos, hier werd ik gek van rijst met kip, bijna geen kruiden in het eten. Briefjes van 20$ zijn een best probleem aangezien weinig zo´n butbedrag kunnen wisselen (was dus incalculeren).

Verliefd ben ik niet geworden op Ecuador. Maar het zeker een prachtig land om te bezoeken. Het heeft dan ook aan mijn ´criteria´ voldaan. Ook hier heb ik mijn grenzen kunnen verleggen. Heb ik dingen gezien en gedaan die ik nergens eerder heb gezien of gedaan etc. En dat terwijl ik de schijnbaar prachtige kust nog niet eens bezocht heb. Dus een dikke voldoende....




Daarna...



...Peru op de plannert. Gekozen werd niet voor de a of b route, maar de c route en dat heb ik geweten. Beter hebben ' we' geweten...in de bus, waar ik om 5 uur voor moest opstaan, haakte ik aan bij een grote groep (7, waar nu na 2 weken nog steeds een deel hier rondhangt) en vervolgden we samen we weg richting Peru via de zanderige hobbelweggetjes door de Amazonas. Prachtig uitzicht, ondertussen uurtje wachten voor een politie-escorte, te grappige checkpoint bij de grens (die mijn naam bij nationaliteit zetten op hun mooie grote registratie bende) en na 6 uur bussen en 2 uur 'Chiva' (speciale chickenbussortalike) langs de ravijnen dan toch de grens bereikt met Peru!!

En daar bleek dat de wereld er toch even anders uit ging zien....wordt vervolgd....


Additional photos below
Photos: 29, Displayed: 28


Advertisement



Tot: 0.235s; Tpl: 0.015s; cc: 12; qc: 73; dbt: 0.0656s; 73; m:apollo w:www (50.28.60.10); sld: 3; ; mem: 6.6mb