Samen op actieve vulkanenjacht ....

---

Gepakt en gezakt zit ik nog even achter het grote scherm! Morgen om 15u stijgt onze vlieger op, op weg naar ons nieuw avontuur in Chili!
De kriebeltjes komen al op bezoek. En ja, meerdere mensen hebben zich vragen gesteld bij hetgeen ik deze keer in mijn bolleke kreeg. Ik stel me die later misschien ook nog, maar elke wens van mij en van Erik vraagt om vervulling. Waar wachten we dan op....
Mijn lijfspreuk blijft nu éénmaal; 'Do what you like and like what you do'. Als je je hieraan houdt, dan leef je ten volle en zonder spijt.
De laatste dagen hebben we opnieuw mogen ervaren, hoe belangrijk dit werkelijk is. Het moeilijkste van dit vertrek is onze vrienden achter laten. Vandaar jongens, de volgende keer gaan jullie allemaal mee?


Deel 1: Onderweg - aankomst en verkenning!
Amai, da was lang onderweg; zowaar 40u hangen, liggen, zitten en boecht eten! We hebben het klaar gespeeld om 20 kilo overgewicht mee te nemen en er niets voor betaald. Alles verliep van een leie dakje. 5u in Madrid rond gehangen en die hangaar kende ik al zo goed van ons nachtje na Albarracin. Weet je nog Miet? De vlucht van 15u naar Santiago verliep al maffend. Gelukkig! Erik speelde de halve vlucht Tetris!!
Onze bagage moesten we ophalen en onszelf uitchecken, gevolgd door terug inchecken. Even spannend toen de douane vragen had over onze vriesdroog. Maar het bleek geen probleem.
Ik presteerde het om mijn horloge weer niet goed te zetten, waardoor onze vlucht naar Copiapo precies een uurtje vroeger vertrok, als we daarna niet beter wisten.
De aankomst was zoals elke keer in Zuid-Amerika, rechtstreeks de landingsbaan opwandelen richting de enige aanwezige hangaar midden in de woestijn. En de geregelde taxi was nergens te bespeuren. Maar ik in mijn beste niet-aanwezige-Spaans vond al snel een bus, die ons afzette aan ons charmant hotelletje. Een heel licht, rustig hotel met warm water, zacht bed en heel vriendelijke mensen. Gratis WIFI met kabel!! De nachtrust al liggend in een bed deed deugd.

De volgende morgen, maandag 22 febr, begon voor mij de spanning. Dit was de belangrijkste dag qua regelingen voor permit en transport.
Maar eerst het ontbijt, het was zeer uitgebreid; fruit, een wafel, ananassap, koffie of thee, brood met confituur en een roerei. Dat begon al schitterend. De reservaties voor de volgende dagen was al in orde. Het Chileens Spaans is toch niet echt Spaans zoals wij het kennen, hoor! Wij verstaan er geen kneet van. De conversaties zijn gewoon bangelijk grappig. Gelukkig heb ik een goede mimiek...
De eerste dagtaak; permit regelen. Het Toeristisch kantoor was een grap. De derde persoon kon ons pas vertellen, hoe dit in zijn werking ging. Terwijl we onze permit al per mail hadden! We werden naar Aventurismo gestuurd voor de verdere betaling. Deze was trouwens ook ons bureau voor ons transport. Dus al snel twee vliegen in één klap. Maxmilliano zat achter zijn bureau. We kregen enorm veel info over onze beklimming. En voor degene die ongerust wezen; tijdens onze beklimming krijgen we een radiozender mee om te communiceren met de gids in het basiskamp. Deze heeft een sateliet-telefoon op zak, die rechtstreeks voor noodgevallen kan bellen. Altijd een jeep aanwezig in het basiskamp.
We kregen zelfs een filmpje van de topgraad te zien. Dit ziet er niet onoverwinnelijk uit, maar we zien wel! Woensdag zou het 's nachts -20°C vriezen in basiskamp.
We staan er goed voor. De grote supermercado al gevonden. Nu een rusteke doen in ons tuintje, 28°C! Effe wennen! De temperatuur steeg nog tot 29°C in de schaduw!

Na ons dutje en verstoppertje spelen met de zon en warmte, zijn we op verkenning gegaan voor benzine. We wandelden er recht naar toe. Met 4liter benzine komen we al een heel eind.
We hadden te horen gekregen van Maximiliano dat er geen drinkwater te vinden is, zowel aan Laguna Santa Rosa als Laguna Verde. Dus dit wordt zeulen met 20liter waterbussen en ransoeneren. Een sanitair wasje kan alleen met zoutwater of zwavelwater. Veel keus dus; ofwel jeukend van de zout korreltjes ofwel stinkend naar de zwavel. Ik kijk er helemaal naar uit! Zeker een aparte manier van acclimatiseren, dat staat vast.
Na deze avond wandeling aten we in ons hotelletje. Een lekkere salade met steak en rijst. Als dessert een perzik uit blik met een klontje room. Het smaakte!
Snel daarna vielen ons rolluikjes dicht. 'Buikje vol, oogjes toe!'


Dinsdag 23 febr begon met een uitgebreid ontbijt. Over ons hotel, niets dan goed. Enya, we kregen cake als dessert bij ons ontbijt! Echt iets voor jou?
Dit was de bevoorradingsdag!
Eerst geld wisselen en een koffietje in een cafeetje aangeraden door de Footprint van Chili. Dit viel echt tegen. Natuurlijk op het gebied van koffie worden we in België goed gesoigneerd.
Een korte wandeling bracht ons recht naar het grootwarenhuis Chanarillo. Met het lijstje in de hand kochten we ons eten voor de volgende 8 dagen. Als ontbijt en avondmaal vriesdroog, 1 beverkeksje per dag per persoon, halve snicker, 4 echte Chileense droge koekjes en als extra één vanille-shake voor extra energie voor deze week. Beetje dieëten? Gelukkig hebben we 10liter water per dag voor ons beiden!
Dit wordt een leerrijk avontuur, ik sta te trappelen van ongeduld! Erik kan dit bevestigen.
Vanmiddag nog een boterhammetje met kaas gegeten in het park. En ja, de eerste licht verbrande huid is verschenen.
Namiddag opnieuw een siesta voor het vluchten uit de hitte. Het inpakken van de rugzak en onze rantsoenen bekijken kostte ons een half uurtje.
Straks nog een laatste échte maaltijd en morgenvroeg zijn we er mee weg.
Om 10u komen ze ons met de 4x4 ophalen. De bussen water worden dan ook gekocht en er volgt een 2u durende rit naar Laguna Santa Rosa. Hier blijven we 3 dagen en daarna brengen ze ons verder naar Laguna Verde 4000m. Na 8dagen zijn we terug in Copiapó.

Volgend verslag 3 maart 2010. Tot dan en merci aan al de trouwe supporters, want dat doet wel deugd!




Deel 2: Acclimaticsatie!
Hier zijn we dan, het lang verwachtte vervolg!
Ten eerste -het belangrijkste; wij zijn volledig en compleet oké! De aardbevingingen in het zuiden van Chili waren voor ons niet voelbaar. Wij hebben alleen enkele persoonlijke verhalen opgevangen tijdens ons verblijf in de woestijn.
Onze avonturen:


Woensdag 24 febr 2010:
Gepakt en gezakt voor ons avontuur in de woestijn, met als enige doel: acclimatiseren!
Om 10u werden we opgepikt door Daniel Castillo, onze 4x4-chauffeur (maar eigenlijk gids in zowel Chili als Spanje). We reden zo'n 3u de woestijn in, nadat we onze watervoorraad hadden ingeslagen. We deden ons best in het Spaans en Daniel in het Engels.
De woestijn heeft een schoonheid die moeilijk te omschrijven is. In het begin van de rit waren de valleien zeer smal, maar hoe verder we reden hoe breder. Ik wist niet dat er zo een verscheidenheid aan bruin-rood-geel-zwart.... bestond. Losstaand van alle kleine oases met een beetje groen gewas. De prachtige schoonheid, maar de skeletten van verschillende dieren wijzen je toch op de ernst van deze natuur.
De weg die we volgden naar ons eerste acllimatisatie-punt was; laguna Santa Rosa!
Hierdoor volgden we een 'route' van Dakar of de Atacama Raid, voor degene die thuis zijn in het 4x4-gebeuren.
We deden een pas van 4000m hoogte, uitkijkend op laguna Santa Rosa (3800m). Prachtig! De foto's kunnen jullie een hint geven, maar eigenlijk moeten jullie het zelf zien.
Een uitzicht over het zoutmeer, waar de flamingo's hun kopje onder hielden. (Want dat deden toch wel bijna de hele dag). De lama's graasden op de oevers. De muisjes zorgden voor grote valluiken voor niet oplettende wandelaars. Een soort buizerd zorgde samen met de kwetterende eendjes voor achtergrond muziek. Buitengewoon!
De onbemande hut aan de laguna stond voor iedereen ter beschikking. Wij gebruikte deze alleen om onze water- en etensvoorraden te stockeren. Er woonde namelijk een hongerige vos. Die avond mochten we hem zelfs al ontmoetten.
We zette onze tent op en probeerden daarna iets te eten. Voor mij betekende deze dag echter; groggy, begaaid,.... tot en met. De hoogte liet van zich weten, en de woestijn-zon deed de rest. Gelukkig was het hier frisser dan in Copiapò.
Een vroeg avondje slapen deed deugd!


Donderdag 25 febr 2010
De morgen begon met een vrolijk zonnetje, en kwetterende eendjes en soezende flamingo's! Mijn hoogteziekte was stukken beter. Erik kon niet goed slapen van de hoogte (zoals elke keer weer!) Spijtig!
De toilet was de moeite waard! Een rond gemetst muurtje met in het midden een houten bak om op te zitten en een houten tree-plank! Zelfs mijn gat heeft meer zon gezien, dan mijn schouders! Iedereen kiest zo zijn vakanties.
De vorige dag hadden we eens rond gekeken en Erik koos voor de berg 'Cerro Siete Hermanos', de 7 broertjes. Een beetje op de wilde boef, met onze GPS ter hand weliswaar, vertrokken we richting de top.
Na enkele uurtjes ploegen door een woestenij, want van paden of steenkegeltjes hadden ze hier nog nooit gehoord, kwamen we tot de ontdekking dat we op de verkeerde heuvelrug stonden voor deze berg. We vervolgden onze weg dan maar richting 'Cerro Maricunga'. Tot de hoogte van 4352m besloten we terug te draaien. Beiden klopten ons hartje in ons oogjes, dit was voldoende.
We hadden die dag ongeveer 20km gewandeld in de blakke zon.
Elke dag stipt om 11u30 meld 'el viento' zich - de wind- en stipt om 12u blijft hij compleet aanwezig tot 21u 's avonds. 's Nachts is het windstil, tenzij bij slecht weer.
's Avonds lekker vriesdroog gegeten en na een wasje in de tent (met ons watervoorraad) gaan slapen.
Het werd -4°C die nacht.


Vrijdag 26 febr 2010
Erik stond op met dikke ogen van de wind en de zon. Zijn zonnebril bleek niet windbestendig genoeg, waardoor hij zijn skibril droeg. Dit bleek goed te werken, gelukkig!
We besloten deze dag iets meer doordacht te werk te gaan. We besloten om 9u richting 'Cerro Pastilitos' 5200m te stappen. Deze keer was een licht te volgen pad aanwezig, hoewel als je er naast liep, was je het kwijt. Ik kreeg er op de duur precies een neusje voor! De gids in laguna Santa Rosa, die we gesproken hadden, verwees naar 4u tot de top. Hij vergat echter te vermelden; met de 4x4 tot aan de voet van de berg! We deden er 2u over om diezelfde voet te bereiken, haha....
Daarna begon het echte werk, een steile helling omhoog taffelen met allemaal losse rotsblokken en steengruis. Overal en nergens waren paden.... Af en toe even moeten lucht happen. Om 12u15 zette de wind hard in. We besloten dat onze acclimatisatie goed was! We stopten aan een mooi zeldzaam steenmannetje op 4515m.
Dit bedroeg een 20-23km! De hoogte was hier echt geen probleem, maar de afstanden waren echt Zuid-Amerikaans.
Die avond ontmoette we Javier Botella de Maglia en zijn gidsen -Mario en Rodrigo Ramirez. We hadden een zeer gezellige avond in het Spaans, Engels en Frans. Javier bleek een ervaren expeditie-lid en geneesheer te zijn. Hij kwam ook voor de Ojos del Salado.

Zaterdag 27 febr 2010
Rustdag en we werden overgebracht door Daniel naar Laguna Verde 4350m.
De voormiddag brachten we door met opruimen en de namiddag met wachten op de porche van de Refugio. We zaten precies in een Western film. De wind blies het zand omhoog en elk moment kon er een kudde cowboys voorbij rennen.....
Maar neen, het werd echter. Om 12u arriveerden er 2 duitsers in een klein huurwagentje (Fiat Punto) aan Laguna Santa Rosa. Onvoorstelbaar hoe ze dit klaar hadden gespeeld.
Om 15u kwam Daniel erdoor. Maar een andere 4x4 had autopech, waardoor we die eerst probeerde in gang te krijgen. Dit lukte niet. Op het moment besloten we de auto in gang te trekken, en Daniels 4x4 liet het afweten. Die kregen we gelukkig snel terug aan het starten. Die dag was het niet Daniels geluksdag. De aardbeving was juist gebeurt; zijn woning in Santiago was met de grond gelijk. Zijn familie woont in het epicentrum, waar geen communicatie mogelijk was.
We sleepten de auto tot aan de grenspost, zo'n 70km verder. Daarna reden wij verder naar Laguna Verde.
Om 18u waren we eindelijk ter plekke. Al snel stond onze tent recht en werden we uitgenodigd door Rodrigo, Javier en Mario om bij hun in de grote tent te eten. Deze tent staat ter beschikking van elke campeerder om even uit de wind te zitten.
De gastvrijheid in dit land is onvoorstelbaar. Het zijn eveneens trotse mensen, maar ze communiceren veel vlotter dan in de hogere gelegen landen. We hadden weer een multi-culturele avond. Mijn spaans gaat met grote stappen vooruit.


Zondag 28 febr 2010
Luxe rustdag!
Na het ontbijt besloten we te genieten van een thermaal badje. Zalig!!!!
Een licht middagmaal van beverkeks met tonijn.
Een wandelingetje langs de laguna en de gehele namiddag zitten kletsen in de grote tent. Ik kreeg zelfs een appelsien van Mario, en later nog een lekkere avocado. En wij deelden onze chocomousse.
Mario bleek 2 jaar in België gewoond te hebben. En Rodrigo zit ook op facebook. Wat is de wereld toch klein!!


Maandag 01 maart 2010
Om 8u vertrokken we richting Cerro Mulas Muertas 5878m. Het weer was serieus verslechterd. De barometer bleef stabiel genoeg om toch een poging te wagen.
Deze keer liep er een duidelijk te volgen pad. Het leuke was dat er poema-pootjes op stonden. Spijtig genoeg heeft hij zich niet laten zien.
De weersomstandigheden bleven lichtjes verslechteren, en de ijzigze wind nam toe. Op de hoogte van 5046m kreeg ik het zo koud, dat we wijzelijk terug draaide. Het was nog maar 10u30.
Halverwege de helling begon het echter te sneeuwen.
Om 12u stonden we terug aan de grote tent, waar we de rest van de dag bleven schuilen.
Javier vertrok die dag naar Refugio Atacama, zijn begin van de Ojos del Salado!
Rodrigo en Mario bleven om de volgende klanten, die terug kwamen van de Ojos (niet gelukt omwille van het weer), van eten te voorzien. Een waar feestmaal, en we mochten er een beetje van mee genieten.
Ze moesten een dure fles wijn ontdooien, au-bain-marie. Maar toen moesten ze ze ook weer afkoelen. Echt een grappig zicht!! Maar koken kunnen ze wel!
De nachtelijke bezoekjes buiten de tent, omwille van overijverige nieren, waren wel prachtig. Een grote volle maan met Orion en het Zuiderkruis.... Wat een nachtverlichting. Alleen de koude doet je snel terug de tent in vluchten.


Dinsdag 02 maart 2010
Mario en Rodrigo vertrokken al vroeg met hun klanten naar Caldera.
Wij bleven alleen achter. We bleven lange tijd in de tent met elk onze Sudoku!!
Een ontbijtje smaakte en daarna een warm badje! De moeilijkheid was alleen dat elk onderdeel boven het water, direct ijskoud werd. Dus van bikini naar donsjas. Grappig zicht!
De dag doorgebracht met een beetje hangen en liggen. En serieuse babbels met mijn sjoeke! Ook belangrijk.
Toen kwam het kleine huurautootje van de 2 duitsers aangereden. Ze hadden vast gezeten in het zand, terug moeten rijden naar Copiapò en dan via een andere weg 7u naar laguna Verde gereden. Hoe slecht geïnformeerd kan iemand wezen.
Vroeg in ons nestje!


Woensdag 03 maart 2010
Om 11u vertrokken we terug richting Copiapò.
Mijn zonverbrande gezicht was me dankbaar voor de break!
Het was een 4u durende rit, waar we van genoten door de prachtige landschapswisselingen. Vooral de mijnbouw is hier een belangrijk economische inkomst.
Om 14u30 stopten we aan het beste visrestaurantje van Copiapò. We nodigden Daniel en Paula (een student ingenieur) uit voor een etentje. We genoten ervan. Een voorgerechtje met krab en daarna 2 grote schotels verschillende soorten zeevruchten. Zalig smeltend op de tong!
Met een rond buikje werden we afgezet aan ons hotelletje; La Casona. We kregen beiden een dikke knuffel. Daniel zou ons de 6 maart terug komen oppikken voor onze start van de beklimming!!
Nu gaan we genieten van een lekkere douche en een lekkere maaltijd.
Morgen horen jullie verder!!!


Donderdag 04 maart en Vrijdag 05 maart 2010
Twee daagse bakken en braden in de grote stad.
Boodschappen doen, achter de vluchten vanuit Santiago gaan horen,.... Ze konden ons niet veel vertellen.
Maar genoten van rustige namiddagen in de prachtige, rustieke tuin van ons hotel. Het was gewoon te warm om rond te dolen.
Ina, een Brugse dame deelde haar ongerustheid over de terug vluchten. Zij zou zaterdag terug vliegen, maar kon geen bevestiging krijgen.
Maar hoop doet leven. En het leven kabbelt hier rustig verder.
Vanaf morgen zijn we echter terug op trot voor het echte werk!
De beklimming van de Ojos del Salado; 6864m. Er zijn dit seizoen nog maar 3 mensen tot de top geraakt, vooral omwille van de koude temperaturen. Maar we zullen zien, hoe het ons vergaat. Duim gerust met zijn allen...


Hartelijke groetjes en tot de 16 maart 2010!




Deel 3: Ojos del Salado 6894m!
Aller eerst: wij zijn back in town! Gezond en wel, en alle doelen geslaagd!
Hier het vervolg:


Zaterdag 06 maart 2010
Transport naar Atacama 5200m!
Vooraleer we de woestijn inreden, gingen we inkopen doen; water! Maar alle grote 20liter flessen waren ingezet voor het zuiden van Chili. Zeer begrijpbaar! We hadden echter een onvoorstelbare chauffeur, hij vond een klein winkeltje in Copiapò, waar ze ze hergebruikte. Dus probleem opgelost.
Erik beproefde zijn nieuwe spaans op Daniel tijdens de 4u-durende rit. Klimmers onder elkaar, geeft altijd gespreksonderwerpen genoeg!
De grensposten zijn hier echt wel eigenaardig. Al elke keer reden we letterlijk langs de grenspost door, al wuivend! Dit kan ik mij nergens anders voorstellen dan in Zuid-Amerika!
Bij aankomst aan Laguna Verde merkten we dat er 2 bidons water kapot waren geslagen, tijdens het 4x4-parcour. Wij hadden echter genoeg voor ons gekocht, waardoor we deelden met Daniel en Gaby (de bewoonster van Laguna Verde Refugio). Een 19-jarige jongedame, die hier 5 maanden heeft doorgebracht als tussenpost voor de Ojos del Salado. Gelukkig had ze een thermaal bad in hun Refugio, als enige afleiding.
Daarna reden we verder naar Atacama 5200m. Lucht happen!!!
Het parcour werd echt wel slechter en slechter, nagelang we hoger kwamen. Echt 4x4, niet voor watjes!
De eerste sneeuw lag langs de weg, een vreemd zicht zo in het midden van de woestijn. Je zou zo de hoogte en de koude vergeten, achter glas.
Gearriveerd in het campamento Atacama, toonde Daniel ons de faciliteiten; radiozender, zuurstof, saturatie-meter, alle noodvoorzieningen. Hij reed vervolgens snel terug naar beneden, naar de zuurstof. Dat misten wij op dat moment wel even. El baño bevond zich op een verdacht klein heuveltje, elke keer al hijgend op de wc zitten, zonder deur, zon op je bolletje en bijna wegwaaiend!! Maar wat een prachtig zicht. Erik vroeg ook zo'n wc voor thuis.... Die wc's op zich zijn al om ganze boeken over te schrijven.
We begonnen onze tent op te zetten in de grote dome, dezelfde als in Laguna Verde. Een schitterende uitvinding! Tegen de avond begon het weer echter om te slaan, grote wolken kwamen aanzetten.
We lagen al vroeg in ons windvrij nestje en sliepen van licht tot licht. Anders was het te koud.

Zondag 07 maart 2010
Lange nacht, weinig geslapen. Te veel last van de hoogte; lekker rustig, warm stil liggen en een hartje dat ligt te razen. Precies een VKF! Maar geen verdere medische termen in deze blog.
Deze dag was wat wandelen, hangen, liggen, genieten van het uitzicht en verder je lichaam laten wennen aan de hoogte.
En ja, ik had het weer vlaggen: diarree!!!! Dat heuveltje heeft me vele ademteugen gekost.
Sudoku's om ter snelste invullen, was onze hoofd-bezigheid! Moet zeggen als je hersenen zuurstof te kort komt, wordt dit een fenomenale opdracht...
's Avonds kwam Mario, de verantwoordelijke van de Atacama, even langs om te controleren of alles goed was, en hoe onze verdere planning verliep. Allemaal heel bezorgde mensen.

Maandag 08 maart 2010
Onze laatste rustdag?
Diarree bleef hoogtij vieren, start Immodium. Daar ben ik zo dol op!!!!
Verder effectief gerust en geademd!
Onze rugzak gepakt en gezakt. Een wasje uit een kommetje en weer helemaal opgefrist. Een mens kan in deze omstandigheden toch gelukkig zijn met zo weinig. Gewoon zalig!
De expeditie van de dag: klauteren tot een sneeuwplek en daar een fles mee te vullen, om te kunnen smelten, als afwas-water. Uitdagend! Jongens wat wordt je sloom door die hoogte. Soms twijfelde ik of alle hersencellen nog functioneerden.

Dinsdag 09 maart 2010
Normaal onze dag om te verkassen naar Refugio Tejos 5839m.
Maar zoals elke keer bracht Nele enige verandering in de zaak. Diarree en overgeven gaan niet samen met presteren met een rugzak van 20kg. Na 150 hoogtemeters draaiden we wijzelijk terug en ik kroop terug in ons warm nestje; slapen!
Verdere rustdag! Geen expedities deze keer.
Met de radiozender, de mensen in Laguna Verde op de hoogte gebracht van onze veranderde plannen.

Woensdag 10 maart 2010
Weer een rustdag, hopelijke de laatste....
Tegen de middag kwamen Daniel en Gaby langs om poolshoogte te nemen en nogmaals de planning te bekijken. Hij gaf ons ook een wijzelijke tip voor de beklimming. Het weer zou de volgende dagen stabiel blijven bij -20°C op de Ojos, geen -30°C dus. Oefff... Muchas gracias por informaciones Daniel!!
Ze bleven niet erg lang, ze kregen het wat benauwd door de hoogte!
Namiddag overliepen Erik en ik ons gerief nogmaals, deze keer werd alles tot een mininmum beperkt! Geen overgewicht in onze rugzak, deze keer moesten en zouden we naar boven. Allé als de goden het wensten....
Nog een klein probleem met ons vuur, maar Erik en ik vormen zoals altijd een prachtig team, waardoor we het opgelost kregen. Het bleek een kleine luchtlek. Ons vuur kwam niet op druk. Wat een klein leertje dat te droog staat, kan veroorzaken. Met een beetje smeersel en vernuftigheid kwam alles in de sjakosh!
Vroeg in ons slaapzakje, snurksnurk....

Donderdag 11 maart 2010
Met de nodige portie stress begon ik aan onze 4u durende tocht naar Refugio Tejos 5839m. Faalangst kan toch een naarstig beestje zijn. Maar eens de eerste 150 hoogtemeters gepasseerd, viel het van me af.
We moesten 4km en 600 hoogtemeters overbruggen. Het 4x4-spoor volgen! Dit wordt alleen in noodgevallen gereden, de jeep is in 100% zeker beschadigd.
De moeilijkheid aan dit prachtige, buitengewone landschap is de zachte, ongemakkellijk schuivend zand en de aanrukkende niet-aflatende wind, el viento! We werkten ons rustig op naar boven, met enkele korte tussenpauzes.
Erik volgde met de GPS, hij kreeg er feeling mee. En zo van die waypoints: Nele Bad hair-day!!!
De laatste kilometer begon zijn tol te eisen, zowel door de hoogte, als door het gebrek aan voedsel-opname? Maakte al niet uit.
Toen we aan het bordje kwamen; Refugio Tejos, werd ik bijna wild. Ik zag ze niet, je moest even om de hoek komen om ze te zien. Twee oranje containers aan elkaar gelast, dienden als hut. Ze hadden een slede onderstel in metaal. Dus ik met mijn wilde ideeën dacht dat deze containers gedoneerd waren uit Antartica. Bleek achteraf dat ze geprobeerd hadden er een hut te deponeren met een helikopter. Maar die crashte met alle inzittenden overleden. Dus doneerden de grote mijn-firma, deze 2 containers met een metalen frame onder. Zo konden de containers met tractors naar boven 'gesleept' worden!! Wat een mega-opdracht voor een hut!
De refugio had een slaapvertrek, een 'keuken' en een grotere eettafel, voor iedereen ter beschikking. Het licht, de electriciteit en de lavabo waren in onbruik.
Erik begon toen aan zijn dafalgan-roes. De hoogte sloeg weerloos toe.
Eerst 2u'tjes gelegen in onze slaapzak. Daarna rugzak gepakt voor de beklimming en toen de water-voorziening! We hadden onze waterfilter mee, die woog lichter dan al het nodige water mee te zeulen. Er bleek een zeer kleine stroom te zijn achter de hut.
Gelukkig beschik ik over de nodige McGyver-trucs; ik legde een dammetje met stenen aan op de kleine stroom, en Erik schepte de modder eruit, over de dam. En samen kwamen we tot een klein badje waar we onze water-filter zonder problemen in konden hangen. Filteren maar....
Als avondmaal, de volgende vriesdroogmaaltijd. We begonnen er met lange tanden aan.
Vroeg in ons nestje, het koelde er snel en erg af, ook in de hut.

Vrijdag 12 maart 2010
Dé dag!
Om 3u liepen onze wekkers af. Als ik mijn horloge buiten mijn slaapzak hing, viel hij uit van de koude. Vandaar 2 wekkers! Hoewel ik die nacht bijna elk uur heb gezien. De opwinding en de hoogte waren wakker-houdertjes. De sterren rukten op aan de hemel, de wind echter ook.
Het aankleden die ochtend om 3u was het grootste werk, even een lichte opsomming: 2 paar kousen (dunne en héél dikke), een dunne thermische broek, een fleece broek, een wind- en waterdichte broek, Spantix-botten (= extreem warme botten), gamaschen, een dunne thermische bloes, een dikkere thermische bloes, een dikke thermische bloes, een windstopper, een dikke donsvest, een gore-tex-jas, dikke handschoenen, een bivaksmuts, een gewone muts, een buff, koplamp en uiteindelijk later nog de skibril om het plaatje onherkenbaar te maken. Wat een gedoe, en toch zo hard nodig.
Na een licht ontbijt van 4 beverkeks met een kop warme thee, vertrokken we om 4u. De maan was maar een zeer kleine sikkel. Het had ons goed kunnen helpen, maar niet deze nacht.
We volgden Daniels aanwijzigingen en eindigden op het punt waar de meeste mensen verdwalen. En ja, wij waren daar ook even de weg kwijt. Maar omwille van de goede raadgevingen en ervaring waren we direct terug op de weg naar boven. 15 min verloren. Je kon zelfs de contouren van de bergen niet zien, zo donker. Om je dan te oriënteren, moet je getraind zijn en je omgeving goed van buiten kennen. Gelukkig hadden we deze reis zeer goed voorbereid.
Mijn platypus was na 30min bevroren in mijn rugzak, tegen mijn achterpand (voor de warmte). Bij Erik van hetzelfde. We hadden daarom onze thermos gevuld met warme zoete thee. Ook had Erik zijn Nalgene-fles met thermische hoes mee met warm water.
Na 2u hossen door de koude, zette we ons dicht tegen de grond, om zo weinig mogelijk wind te vangen, om zo thee met 2 beverkeksjes te eten. De zand blies de hele tijd in onze ogen. Maar een zonnebril terwijl het donker is, is wat zottekes...
We zette onze tocht verder tegen de steile noordflank. De route is veranderd sinds enkele jaren omwille van de vele penitentes. Te moeilijk terrein geworden! De nieuwe route had ik met Maximilliano en later met Daniel besproken. Ben blij dat ik een zeer grafisch geheugen heb, in deze gevallen is dit erg dankbaar.
Elk sneeuw- en ijsveld lokaliseren, als een vage schim die je ziet in de verte buiten je koplamp-schijnsel.
We zette verder op verschillende duidelijk te volgen paden, die niet gemakkelijk begaanbaar waren. De losse zand en steengruis zorgde ervoor dat elke stap altijd lager eindigde dan je begon. Dit werkt zeer op je mentale, zelfs meer dan op je fysieke.
We wisten echter dat dit traject zeker 8u in beslag ging nemen, tot de top. Maar we werkten nu ook als een super-sterk team, elke keer als de ene het moeilijk kreeg, nam de andere het over, en andersom. We wisselden elkaar goed af. Dat heeft ons de top gegeven! Stap voor stap....
Toen we het grootste deel van de noordflank achter ons hadden, kwam de zon in ons gezicht. Juist op tijd voor mij; handen en voeten waren ijskoud!
We vervolgden onze weg na nog een kopje thee en Twix of Milky way. We klommen op de schouder tot aan de kratermond van de vulkaan. Om 12u eindigden we daar en zagen we de weg naar de rotstoren, geheel aan de andere kant van de ingang! De moed zakten ons even in de schoenen....
Maar hoewel ik last had van de hoogte, liet ik het er niet bij zitten. Erik volgde en loste me halverwege de helling af. De crampons hadden we vroeger al ergens achter gelaten om later terug op te pikken. Nu echter lieten we onze rugzakken voor wat ze waren, en in onze klimgordel legden we de laatste stukjes van het parcour af.
Vanaf de rotstoren hingen er vaste touwen, we beveiligden ons en klommen de toren op. Het was naar onze mening geen derde graad, maar wel een leuke afwisseling met de lange, harde labeur.
We eindigden om 13u op de cumbre van Ojos del salado, offieciëel 6893m. Onze GPS zei 6910m! Maar wat zijn getallen, als de tranen over e gezicht lopen van contentement! Dit was een geweldige prestatie voor ons twee, die we mochten delen. En Enya, je was er ook bij.... Zie maar op de foto's.
We schreven in het boek van de Ojos en lieten een klein offer achter voor de berg, zoals de gewoonte.
De wind dreef ons al snel terug naar beneden. We zaten ook eigenlijk nog maar halfweg. Op deze hoogte moet je niet blijven vertoeven. Er was gelukkig geen wolkje aan de lucht.
Op de weg naar beneden herontdekte ik het zand-skieën, en Erik kreeg er ook een handigheid in. Na 3u skiëen en wandelen, eindigden we terug in Refugio Tejos.
Wat een opluchting! Die was een zware dag geweest. Eten, drinken en slaapzakje in...
Tot de volgende morgen!

Zaterdag 13 maart 2010
Erik's beste nacht ooit! Hij sliep als een roosje, de eerste keer deze reis en dit op deze hoogte.
We waren alleen vergeten alle resterende water op te bergen, met als gevolg alles was bevroren! Echt alles, zelfs de binnenkant van de thermos.... En ik ben die nacht zoals elke nacht, buiten een plasje gaan doen met botten en donsjas aan. Grappig zicht, maar je moest snel zijn om het te zien!
Dus na éénmaal ons water ontdooit en een kopje thee met Twix vertrokken we naar beneden, Atacama.
De 4u durende heen-wandeling, duurde nu geen 50 min op ons gemak.
En wat vonden we daar een herrie in Atacama: de Argentijnen wilden een nieuw record hoogte-motorcross op de Ojos proberen. De tweede jeep met aanhangwagen geraakte niet eens de eerste heuvel naar Tejos op. Gelukkig! Dit leek precies op verkrachting....
Daniel stond ons met open armen op te wachten om ons weg te halen uit deze herrie.
We braken snel onze boel op en vertrokken naar Laguna Verde. Onderweg stopten we even om een 7j dode poema te bezoeken, volledig gedroogd door de zon en verzout door het laguna.
Gaby wachtte ons op met een rijkelijke maaltijd van rijst, worst, tonijn, sla, tomaten en Heiniken! Wat smaakte deze maaltijd goddelijk. We genoten....
Nadien kregen we de faciliteiten van het thermale bad aangeboden. Daar konden Erik en ik geen neen op zeggen. 2u hebben we liggen weken in het overdekte thermale bad, met zijn vieren. Feesten!
We waren murg toen we eruit kwamen. Erik en ik zette nog wat thee en kropen met onze MP3 in onze slaapzak. Nagenietend....

Zondag 14 maart 2010
Om 10u vertrokken we met onze hebben-en-houden terug richting Copiapò. Het werk voor Gaby en Daniel zat erop. Wij eindigden samen met hun dit klim-seizoen.
Een triest afscheid, want dit voelt als thuis-komen.
We eindigden in Bavaria; een lekker restaurantje op de plaza in Copiapò. Biefstuk-friet zoals een echte Belg betaamt!
We namen afscheid van Daniel en Gaby met pijn in het hart.
Maar iedereen op de hoogte brengen van de gelukkige terugkomst, was een waar genoegen!


Maandag 15 maart 2010
Rustdag en regelingen treffen ivm vliegtuigticketten.
Onze blog aanvullen is ook een halve dagbesteding....
Genoten van een bbq-schotel met veel vlees. Het één en ander was nog goed te maken, na al die vriesdroog.


Dinsdag 16 maart 2010
Verkassen naar Caldera. Een zonnig stadje aan de oceaan gelegen, een hotel met een zwembad en prachtig uitzicht, is ons beloofd.
We kijken er naar uit om onze laatste dagen al genietend in een luier-stoeltje door te brengen. En natuurlijk van het verse zeevoedsel!!!

Hartelijke groetjes aan alle trouwe supporters en vaste trainingspartners door de jaren heen, anders zouden dit soort projecten niet mogelijk zijn geweest.
En nog een hartelijke merci aan Bas van Bever-bergsport voor alle hulp, tijdens onze voorbereidingen.
En al degene die we misschien vergeten zijn, Merci!

Het limbabwe-team: Erik en Nele

---