Trevelin & P.N. Los Alarces

---

Hola hola!

Hier weer een berichtje uit Zuid Amerika. Ditmaal uit het land waar je de zon in de zee kunt zakken, Chilli. Net een paar dagen op 't strand van het eiland Chiloe doorgebracht en op weg naar het outdoor Mekka van Chili 'Pucon'genaamd (iets onder Santiago).

Goed eerst even terug naar waar we gebleven waren. Omdat het te veel om op te noemen is wat we zien en beleven hier, hier een korte opsomming en enkele hoogtepunten. Daarvoor gaan we terug naar begin van dit jaar, halverwege januari. Gill en ik bevonden ons toen in Trevelin, een klein plaatsje iets ten westen van Esquel in Argentinië. Met een nationaal park om de hoek vol oude bomen (3000 jaar, geen tiepvout echt drieduizend jaar oud) verbleven we hier een week op een net door 2 Israëlisch geopende camping/hostel op ´t platte Patagonische land.

Voor een indruk van het park zie de filmpjes en foto's. Voor een indruk van het nog niet erg gecommercialiseerde Argentinë hier een kort verhaaltje:
Om 't nationaal park(oppervlakte. 263 millioen hectare) te bezoeken kun je de busje (25 pers. max.) pakken. Deze gaat 2x per dag, 1x 's ochtends en 1x 's middags en rijdt langs de camping. Deze is echter altijd vol en enige mogelijkheid op een plek is ´s ochtends vroeg afreizen naar het vertrekpunt van de bus (20km in de verkeerde richting) en zelfs dan moet je nog maar afwachten of je mee kunt. Telefonisch reserveren kan niet. O ja, de reis naar het park vanaf onze camping duurt zo'n 2 uur (80km).

Een andere optie is een taxi. Je betaald voor de rit (15 euro), dus des te meer personen in de taxi des te voordeliger. We waren met z'n 6-en erg voordelig dus. Probleem was echter dat het enige taxibusje in het dorp voor 6 personen natuurlijk kapot was en om het imperiaal (voor de rugzakken) van dat busje naar een werkende taxi over te brengen was te veel werk. 2 taxies met elk 3 personen kon ook niet, want die waren ´misschien´ nodig voor andere personen.... De Nederlandse gedachte 'dat kan toch veel beter' schoot me dan ook vaak te binnen. Helemaal als je bedenkt dat het nationale park de trekpleister is van deze regio.

Gelukkig was de eigenaar van het hostel zo vriendelijke om ons te brengen met zijn jeep. De weg terug zouden we gaan liften. Ik zag hier niet zoveel heil in, maar toen puntje bij paaltje kwam stopte er binnen 10 min een jeep en konden we in de laadbak meerijden(filmpje) tot vlakbij de camping. Misschien speelde het feit dat ik vergezeld was door 3 vrouwelijke lifters een rol, Joost mag het weten.

Een ander voorbeeld is onze kanotrip over de rivier Futaleufu. Een winkel in het dorp verhuurde kano's, voor vervoer moest je echter zelf zorgen. De lokale taxichauffeur was hier wel voor te porren, maar toen puntje bij paaltje kwam, werd hij teruggefloten door z'n baas (later zal blijken waarom). Geen nood, de winkel wist nog wel iemand anders; een jonge gast Marcus genaamd met een Russisch 4wd busje wilde ons wel afzetten en niet minder belangrijk ons 8 uur later stroomafwaarts oppikken. Na nog enkele instructies: ´kajaken tot je na 6 uur enkele huizen op een berg a/d linkerkant op een berg ziet staan´ en ´als je een brug ziet ben je te ver´. Na 3 uur peddelen over een rustig stromende rivier zagen we enkele huizen op een bergkam. Omdat dit echter 3 uur te vroeg was, besloten we deze letterlijk links te laten liggen en verder te peddelen door de brede vallei met steeds steiler worden de bergkammen aan weerszijden. Afgezien van een enkele sportvisser en enkele verbaasde koeien aan de oever hadden we het rustig kabbelende water voor ons zelf.

Toen we na 5 uur plotseling een brug zagen opdoemen was het even slikken. Ons was nadrukkelijk verteld deze niet te passeren, aangezien je hier Chileens grondgebied betreed en belangerijker hier de rivier transformeert van een rustig bergstroompje tot een van de meeste woeste rivieren te wereld. Gelukkig konden we veilig de oever bereiken alvorens de brug te passeren. Bleek dat we 2x zo ver in 2x zo weinig tijd hadden gedaan.

Aangezien dit niet het afgeproken punt om opgepikt te worden was, stonden we echter voor het volgende dillema: hier wachten in de hoop dat Marcus hier zou komen kijken als we niet bij de camping zouden komen opdagen of proberen hem te bereiken via telefoon. We besloten het laatste en omdat onze mobiel hier niet werkte zat er niks anders op dan de benenwagen te nemen naar de dichtsbijzijnde telefoon; ik hoopte op een huis in de buurt. Gill bleef bij de brug achter met de kano. Natuurlijk geen huis te bekennen en omdat de tijd begon te dringen, besloot ik te liften naar het eerst volgende gehuchtje. Makkelijker gezegd dan gedaan, als je op een gravelweg loopt in de middle of nowhere met slechts een auto per uur.

Het geluk lachte me echter toe, want na een half uur lopen was een Argentijnse familie zo vriendelijk om me op te pikken om me 20 km verder in een gehuchtje voor het politiebureau af te zetten. Deze was echter dicht, blijkbaar was men op boevenjacht. Niet getreurd, een behulpzame vrouw wees me vanuit haar deurpost naar de enige telefooncel, welke aan de rand van een voetbalveld stond. Gelukkig had ik nog wat muntgeld om onze chauffeur Marcus te bellen, maar ook z'n mobiel had geen bereik. Toen de winkel die de kano verhuurde ook niet op nam, begon het zweet toch wel een beetje uit te breken. Mijn laatste optie ons hostel was echter wel thuis. Deze wist me te vertellen de naam van camping te vertellen (was ik vergeten) en dat deze niet ver van het gehuchtje kon zijn en snel. In looppas ging het toen naar de camping. Onderweg werd de juiste richting nog eens bevestigd door een 'Gaucho'(Zuid-Amerikaanse cowboy) en zijn paard. Nat bezweet en buiten adem vond ik een slapende Marcus achter z'n stuur voor de ingang van de camping. Na de situatie met handen en voeten te hebben uitgelegd hobbelden we over de gravelweg nar de 20km verderop wachtende Gill.

Ze was blij ons te zien en wij haar. Snel werd de kano op het dak gebonden met een touw van de kano naar de bumper a/d voorkant en met een spin v/d kano naar de achterbumper. Na een half uur hobbelen over de gravelweg met de kano stuiterend op het dak (dit kan niet goed zijn voor de lak of kano), zagen we ineens de kano a/d rechterkant van het busje hangen. We probeerden Marcus nog te waarschuwen, maar het was al te laat. De kano kletterde al van het dak. Bleek dat de spin geknapt was. Gelukkig kon de kano tegen een stootje en werd hij weer opnieuw op het dak vast gebonden. Met een touw voor en achter met de resten van een rafelige elastieke spin. Onderweg (3 uur hobbeldebobbel-weg) moesten we nog 2x stoppen om een 2e val van de kano te voorkomen. Moe maar voldaan en een ervaring rijker bereikten we weer veilig de camping. Hier puften we nog een paar dagen uit en genoten van onze kampeerplek aan een smal stromend beekje en het prachtige met paarden gevulde landschap.

Groeten,

Joost & Gill

---