Samoa - Savai island

Samoa- Savaii

The first days we stayed in Savaii, the western island of Samoa. Nice spots like Manono beach, blowholes, lagoons, falls and the crater.


Vanuit Apia vertrokken we met 1 grote rugzak minder naar Savaii, het tweede grote eiland van Independent Samoa. Eerst met de bus naar de haven. Onderweg hoorden we een knal. De bus bleek een onderdeeltje verloren te hebben zonder welke we niet verder konden.Gelukkig kwam er een jeep vanuit tegenovergestelde richting die bereid was om om te keren om ons naar de haven te brengen. een vriendendienstje. we haalden op het nippertje de ferry. We besloten om Manase, een plaatsje in het noorden, als uitvalsbasis te nemen om het eiland te bekijken. Hier in de buurt is ook de duikschool. We kozen voor een beach fale, een huisje op palen aan het strand. Een fale is voor de samoanen een gewoon huis. het bestaat uit een houten vlot op palen met een rieten dakje en zonder zijschotten. Dak wordt ondersteund door palen en daar tussen een soort rieten 'lamellen'. De woningen zien er ook zo uit. Overdag lijken het wel een soort meeting huizen want ze zijn helemaal open. je ziet dan bed tv en stoelen staan. 's avonds doen ze dan wat van die schotten dicht. Lekker luchtig dus. da's ook wel nodig hier.

De eerste avond hebben we een gezellige kaart- en drinkavond die uitdraaide op een disco met dj op het strand. De volgende ochtend keken wij vergeleken met de andere gasten nog vrij helder uit de ogen (zo oud zijn we dus nog niet ; ), en meldden ons fris en fruitig bij de duikschool, terwijl de rest na het ontbijt weer terug naar zn hut ging.
De eerste duik was naar Coral Garden, waar we dan eindelijk turtles zagen! jaaa! een hele grote en twee wat kleinere. (voor foto's: zie de entry duiken samoa). Ook magic coral. als je dit koraal aanraakt (mag voor 1 keertje), dan verkleurt het !!
Heerlijk duiken hier, het water is 31 graden celcius. we duiken in een kort surfpakje, maar het voelt alsof je hele benen en armen bedekt zijn.Ook de visibility is erg goed.

De volgende ochtend regende het gigantisch... tropisch buitje.. Maar we zijn toch zoals gepland met een Amerikaans stelletje samen een tour om het eiland gaan maken. Eerst naar de blowholes. Al van veraf zag je water omhoog spuiten. en daar was ook de coconut man. we hadden al van hem gehoord. Deze man waagt zijn leven voor het vermaak van toeristen. Hij gaat voorbij de witte lijn die over de rotsen gemarkeerd staat om aan te geven dat de gigantische golven hierachter geen rekening meer houden met nieuwsgierige toeristen. De man giechelt ons toe en wenkt met zijn ogen naar de zee "Come on!" moedigt hij de zee aan. En " Look! Look!" We kijken verwachtingsvol wanneer hij zeer behendig en precies op het juiste moment een kokosnoot in het gat werpt. Dan schuifelt hij gniffelend weg op zijn slippertjes over de gladde stenen terwijl boven hem een geisergrote stroom water de lucht in schiet. de kokosnoot splitst in vier, vijf stukken die rondom de man neervallen. Wij roepen Oehh! en Aahhh, en moedigen hem daarmee aan vooral door te gaan met zijn gevaarlijke stunts. Ons plezier is zijn plezier en zo vliegen er zo'n vijf, zes kokosnoten voor onze ogen de lucht in. Dan is het mooi geweest. we danken hem hartelijk voor de show en geven hem 5 tala pp.
Dan even lunchen aan de haven. Ik probeer nog even aan wat simpele medicijnen te komen, maar helaas. er is geen farmacie op het eiland, alleen twee ziekenhuizen maar in de ene zijn vandaag geen artsen aanwezig. de andere is aan de andere kant van het eiland, later maar eens proberen.

Na de lunch rijden we verder naar een krater, de boosdoener van de enorme vulkaanuitbarsting van 1905 die vele mensen het leven kostte. Een groot deel van de dorpen op Savaii zijn op lava gebouwd, ziet er heel apart uit. 'Follow the road untill you arrive at a big tree on the left. There you park your car en find your way in the bush into the crater. If the roads starts descending, then you'll know you're too far," leest willem de routebeschrijving voor. Hoeveel moeite is het om een bordje te plaatsen? maar goed. anyways. de grote boom was moeilijk te vinden maar met behulp van die tweede aanwijzing toch de weg gevonden. er was niet echt een wandelpad, meer een beetje de bush bush door, maar de route was wel supermooi en je keek uit over een gigantisch krater met daarin allemaal vleermuizen.

De laatste stop zijn de watervallen (sorry geen namen, we hebben de lonely planets net terug naar huis gestuurd).De route naar het krater was al erg bumpy. Maar om bij de watervallen te komen moet ons kleine met 1.2 motor-bewapende nette frisse autootje van slechts 2000 miles oud, een zo'n 30 meter lang stroompje over bedekt met stenen en rotsen. Na een beetje pruttelen bereiken we de overkant, nadat we hem flink hebben aangemoedigd ' Come on!' zoals de coconutman de zee ophitste.
Het laatste stukje lopen we. We kunnen de watervallen in eerste instantie niet vinden maar dan vindt willem een idyllisch poeltje omringd door hangende bomen. een toplocatie voor een waterval. als ik een waterval zou zijn zou ik met trots de poel vol laten stromen. Maar nee!! Hij was er vandaag niet. Was de regenbui van vanochtend dan zo plaatselijk? We hebben wel lekker afkoeling gezocht in het frisse water.
aan het einde van de dag nog even langs een ander ziekenhuisje. in eerste instantie was daar ook geen dokter maar toen ineens wel. ?? nouja, ik heb mn medicijnen.

Na nog een dagje relaxen op het strand, reizen we door naar Manono, een klein traditioneel eilandje tussen de twee hoofdeilanden in.

---

---