Ontvangst door mijn gast-gezin en AIESEC

---

Allereerst: Bedankt allemaal voor de reacties, ik vond het erg leuk om ze te lezen :)

Ik ben ondertussen goed en wel gesettled hier in Hamilton. Mijn gastgezin heeft duidelijk al veel ervaring met het opvangen van reizigers, wat duidelijk te zien is aan de overvolle vooraadkasten en koelkast. Mijn gastgezin bestaat uit Skella, een 30-jarige vrouw van Maori-afkomst en haar 4-jarige zoontje, Rory (die nog steeds m’n naam niet kan uitspreken, haha). Skella kan koken als de beste en heeft me heel erg goed opgevangen! Rory rent ’s weekends hyper-actief door het huis rond met meer dan een dozijn speelgoed wapens tot zijn beschikking en nog veel meer vragen. Doordeweeks zijn beiden weg van kwart voor 8 tot kwart voor 5. Rory is dan op school en Skella werkt dan als manager bij een telefoonbedrijf. Ik ben hier van alle gemakken voorzien en voel me als een prins, waar ik natuurlijk niks op tegen heb, haha!

Mijn Nieuw-Zeelandse vrienden en collega’s vinden het erg leuk om te klagen over het slechte weer, terwijl ik vrolijk in mijn t-shirtje rondloop hier. Vandaag regent het wel vrij hevig, maar niks dat zo’n mooie jas niet oplost!

Helaas werkt mijn pinpas niet in de winkels, blijkbaar wordt Maestro alleen maar geaccepteerd bij de ATMs (waar je geld uit de muur kunt halen). Tot zover heb ik dus nog alles contant moeten betalen. Nu is dit niet zo’n probleem maar wanneer ik wil beginnen met reizen zal ik online mijn bussen moeten boeken, blijkbaar hebben ze geen vestigingen waar dat kan. Hiervoor heb ik een creditcard nodig dus vandaag na het werk ben ik bij een bank langs gegaan om daar een tijdelijke rekening te openen. Dit verliep allemaal heel erg soepel, en nu heb ik voor 5 dollar beschikking tot een bankrekening met een visa kaart waarmee ik overal kan pinnen en waarmee ik de bussen kan boeken online. Daarbovenop kan ik nu in dollars betalen, wat betekent dat ik geen extra exchange fees hoef te betalen bij elke transactie!

Afgelopen zondag, de dag nadat ik aangekomen ben en na een heerlijke 12 uur slaap, kreeg ik een kleine tour door het centrum van de stad door 3 leden van AIESEC, de studenten vereniging die de internship bemiddeld heeft. Met Cheryl, Sam en Summer (alle 3 chinees) ben ik door het centrum gelopen en we zijn vervolgens naar een ‘Milk Tea Bar’ gegaan, of ‘Momo Tea’ voor de kenner. Toen ze me hierover vertelden per SMS had ik uiteraard geen idee waar ze het over hadden, een sentiment dat velen van jullie waarschijnlijk zullen delen! Internetfanaat als ik was, googelde ik het uiteraard direct maar dit leverde mij niet veel op. Ook Skella had geen fláuw idee wat zo’n Milk Tea Bar nou moest voorstellen. Blijkbaar is het iets heel erg chinees! Héél simpel gezegd is een Milk Tea Bar een Bar waar je Milk Tea krijgt, een mengsel van (ja, je zult het al raden) melk en thee. Hiervan kun je zowel een warme als koude variant krijgen (in allerlei exotische smaken), en je kunt er voor wat extra kosten nog allerlei spul in laten dumpen. Mij werden de ‘Pearls’ aangeraden, kleine zachte balletjes die iets weg hadden van Jell-O, deze voelden heel erg grappig aan in je mond, maar voegden verder helaas niks van smaak toe! Het had wat weg van een milkshake, alleen dan iets meer richting de vloeibaarheid van thee. Het was in ieder geval heel erg lekker! Hier hebben ze me ook een plaatselijk kaartspelletje geleerd, volgensmij was de naam President & Bastard. Dit was erg leuk om te spelen, ook al heb ik maar 1 ronde gewonnen! Na het MilkTea avontuur zijn we nog gezellig wat gaan bowlen, maar daarna was het toch echt wel voorbij met de energie en ben ik dus het restant van mijn jetlag weg gaan werken in bed.

Gisteren (maandag) hebben ze me wederom opgepikt voor een feest dat ze georganiseerd hadden en hier heb ik kennis gemaakt met nog een stuk of 10 andere leden van AIESEC. We zijn eerst gaan eten bij een Koreaan, en ik werd zoals gewoonlijk hartelijk uitgelachen om mijn eet-stok kunsten! Na een beetje gehannes had ik het echter weer onder de knie en kon ik vol trots mijn veels te pittige eten naar binnen tillen (ik denk niet dat Koreanen het woordje ‘mild’ kennen?). Gelukkig was het wel erg lekker, en de side-dishes die ze gratis aanvulden haalden een hoop van de pittigheid af. Na het dinner zijn we naar een Steakhouse gegaan om daar een dessert te eten, want daar hadden een paar dames toch wel erg veel zin in. Het dessert in kwestie waar ze zoveel zin in hadden bleek ongeveer even groot te zijn als een normaal hoofd, en kostte zo’n 15 euro. Mijn eigen oog viel op de naam Sticky Date Pudding, een naam die toch wel eeeeerg veel leek op de befaamde Sticky Toffee Pudding van mevrouwtje Ummelen, onze engelsdocente van de middelbare school. Ik kon uiteraard dus niet anders dan voor deze optie kiezen, en het was genieten! Het was inderdaad Sticky Toffee Pudding, met wat dadel-extracten, drijvend op een zee van butterscotch en omringd door bergen slagroom en vanille ijs. Ik heb zojuist gegeten maar alleen bij de gedachte al krijg ik alweer honger! Na het uiterst goede idee om dessert te gaan halen bij deze Steakhouse (Hog’spitality, een naam die ik zeer kon waarderen) en na nog een uur buiten blijven te staan kletsen (zoals het hoort) was het echter alweer laat aan het worden, dus toen hebben we er toch maar een einde aan gebreid!

Ik was echt heel erg blij en opgelucht met hoe zowel mijn gastgezin als de leden van AIESEC mij opgevangen hebben. Tot zover heb ik nog van elk uur genoten en zoals het er voor staat blijft dit zo voor de komende tijd.

---