Meeting the Fosters – deel 2

---

Meeting the Fosters – deel 2

Het is ochtend en de eerste nacht in de USA zit erop. Natuurlijk zijn we weer veel te vroeg wakker (05:30 uur) en zit omdraaien en opnieuw proberen te slapen er echt niet meer in. Vandaag gaan we samen met de Fosters op stap, alleen liggen die nog op een oor, dus zullen we onszelf even moeten vermaken deze vroege ochtend.

Onze lichamen zijn gebroken en alle spieren in mijn lichaam doen pijn. Zelfs diegene waarvan ik het bestaan niet wist. Tja, dat krijg je als je de 40 nadert hè? Ik geloof dat Niels momenteel niet veel fitter is dan ik ;). Als we uiteindelijk naar boven gaan, is de vrouw des huizes ook inmiddels wakker geworden en verblijdt ons met een kop koffie en zelfgemaakte Weespermoppen, die eigenlijk misschien nog wel beter zijn dan de bakker in Weesp J

De zon schijnt en we nemen plaats op het balkon met uitzicht op de prachtige tuin en natuur in afwachting op de ontwaking van de overige leden van het huis. Dan ontstaat er enige beweging in de rest van het huis en maken we ons klaar voor vertrek. Het is vandaag Memorial Day, dus het zal overal wel heel erg druk zijn. De bedoeling is dat we eerst gaan ontbijten/brunchen @I -Hop (House of Pancakes) en dat we daarna alle calorieën die we daar hebben genuttigd weer verliezen door een korte hike naar de Dingman’s Fall te maken. @I –Hop kijken we onze ogen uit en kunnen amper een keuze maken in de zeer uitgebreide (en oh zo calorierijke) ontbijtcombinaties. En wat je ook kiest? Je krijgt er ook een stapeltje American Pancakes bij geserveerd met Mapplesyrup. Ik kies uiteindelijk voor een goed gevulde omelet, waarmee je een weeshuis zou kunnen voeden en Niels kiest een combinatie van ei, sausage, bacon, hashbrownies (klinkt heftiger dan het is, bestaat nl. uit geraspte aardappel, een soort rösti) en ik denk dat we daar de hele dag wel mee doorkomen.

Dan vervolgen we onze gevulde buikjes richting de Dingman’s Fall, wat een stukje rijden is. Onderweg passeren we een heel leuk victoriaans stadje “Milford”, wat echt te schattig voor woorden is. Maar we stoppen niet, want we hebben een missie! De Dingman’s Fall beklimmen ;). Het is warm en benauwd en de luchtvochtigheid is maximaal, wat het hiken ongetwijfeld alleen maar zwaarder zal maken. Ik denk dat we zelf ook onze eigen Hageman’s Fall zullen creëren ;). We rijden overigens mee met Iain in zijn nieuwe speeltje, de Dodge Challenger V8, 5,7 liter Hemi motor die hij maar al te graag even voor een spin meeneemt. Wat een vermogen heeft dat ding! Roarrrrrrww… Susan en Dylan rijden met de Jeep, zo kan Dylan ook wat meer rijervaring opdoen.

Als we aankomen op de plek van bestemming, blijkt de weg naar het begin van de wandelroute te zijn afgesloten en moeten we de auto’s aan het begin van de weg parkeren. Dat betekent dat we om bij de Dingman’s Fall te komen een extra 1,5 mijl moeten lopen bovenop de ca. 1,5 mijl. (In totaal zo’n 3 mijl wandelen/ klimmen, wat ongeveer overeenkomt met 4-5 km). Nou, als we daar de calorieën niet verliezen dan weet ik het niet meer J. De wandelroute loopt door het bos en is uitgezet door een houten catwalk. En, nee we gaan geen modeshow lopen voor Mother Nature ;)! Aan het begin van de route staat op een bord aangegeven; “Don’t kill the bear”….hmmm…ik geloof niet dat we dat van plan waren? We gaan toch gewoon de waterval bekijken??? We hebben een flesje water bij ons en we bereiden ons geestelijk voor op de klim. De traptreden naar boven zijn niet zo hoog, wat het klimmen killing maakt en het al gauw in je knieën voelt. Maar de bikkels die we zijn, zetten we gewoon door!

Eenmaal boven, klimmen we nog een stuk verder buiten de paden om waardoor we uiteindelijk bij een waterpartij komen waar we onze voeten kunnen koelen in de verfrissende stroming van de rivier die leidt naar de waterval. De jongens (behalve Niels) zijn zelfs zo moedig dat ze de rivier induiken om verdere verkoeling te vinden. Zo koel dat men zou zeggen; “Zo….koud”…(al aantonend met duim en wijsvinger bijna op elkaar).

We blijven hier even zitten en genieten van de rust, die al gauw verstoord wordt door een groep Indiërs met kinderen die zo hard naar elkaar schreeuwen dat we het niet meer aan kunnen horen en ons maar terugtrekken, voordat we een van hun pootje haken en in de waterval duwen. (Grrrrr…..) Natuurbarbaren…!!! Als er al überhaupt een beer in de omgeving zou zijn, komt die nu in ieder geval nooit meer terug!

De afdaling naar beneden is beter vol te houden dan de klim omhoog J. Dan stappen we de stoere bolide weer in en rijden weer richting Middletown. Onderweg stoppen we nog @Dairy Queen, waar we een ijs(je) nuttigen om verkoeling te vinden. De luchtvochtigheid en hitte is er namelijk nog niet minder op geworden. Dan terug naar het huis van de Fosters en even uitpuffen en opfrissen.

s’ Avonds gaan we met z’n allen uit eten @Texas Roadhouse, een steakhouse waar ze bijna hele koeien in de vitrine hebben liggen waar je een keuze uit kan maken. Werkelijk! Stukken vlees waar je een heel weeshuis van kan voeden. Verder hebben ze overal vaten staan met ongepelde pinda’s, waarvan je de schillen gewoon op de grond mag gooien. Toch weer werkverschaffing, toch? ;). We hebben lol met de Fosters en genieten van het gezelschap en zijn blij dat zij hun huis hebben opengesteld voor ons bezoek. Na het diner kunnen we wel weer gaan hiken, want ik ben bang dat de calorieën na deze maaltijd er wel weer aanzitten. Maar vandaag even genoeg gedaan, we zijn bekaf en duiken vroeg ons bedje in.

Morgen weer een nieuwe dag!

---