Winslow, Flagstaff, Sedona- Arizona


Advertisement
United States' flag
North America » United States » Arizona » Winslow
September 29th 2012
Published: September 29th 2012EDIT THIS ENTRY

Ontwaakt in het 'off the road hotel', ik heb er geen andere naam voor. Goed geslapen voor het eerst weer in een week.
Hoe echtgenoot de afgelopen dagen ervoer wil ik de lezer niet onthouden. Feit is dat de zaken die hij beschrijft zeer herkenbaar zijn Voor mij. Vooral een blogje maken kostte mij enorme inspanning om de juiste woorden te laten verschijnen en dat er steeds rare woorden tussen stonden. Ik begreep er niets van! Daarnaast verloor ik ook steeds het bewustzijn en was dus steeds de hele draad kwijt. Ik had het gevoel als ik op bed lag dat ik zwaar angstig werd voor de balken boven mijn hoofd en verder in het huis. Ik kon het niet duiden en het was niet logisch maar het gevoel alsof die balken me kwaad wilden doen was wel schokkend. Later besefte ik dat het toch wel min of meer hallucinatoir was. En gelukkig ging dat ook weer over zodra we er weg waren. Ook was ik moe en verward en misselijk. Om maar te zwijgen over incontinentie. Ik had geen hoestprikkel, alhoewel de Phd me wel 10 x heeft uitgevraagd daarnaar. Ik herinner me dat ik een tintelend gezicht kreeg en dat ik me toen pas zorgen ging maken. Het vocht vasthouden in mijn gezicht en handen was ook zo raar. Mijn gezicht is nog steeds gezwollen op de foto zondags als ik pancakes eet in Sedona.

De diagnose was AMS (acute mountain sickness) met verdenking van HACE of HAPE: te weten hersenoedeem en longoedeem.

Hier een excerpt van een e- mail aan zijn dochter:

"Hoi, gelukkig!!!!!! het gaat VEEL BETER met onze gezondheid nu we lager zitten. Wat een idiote ziekte die High Altitude Illness. Je zou het eens mee moeten maken om het te begrijpen. Ik was ook hondsberoerd. Had steeds pijn op de borst, moeite met adem halen, flauwtes. Als ik de trap opliep moest ik mij halverwege aan de leuning vasthouden om niet flauw te vallen, met een hart wat zo bonkte dat je dacht dat het je borstkas uitkwam. Wat ook een idiote ervaring was dat je denkvermogen achteruit ging(nu heb ik al niet zoveel lol) . Het typen van een klein bericht kostte mij 30 minuten omdat je steeds andere woorden typte dan je wilde. Als ik iets wilde pakken in het huisje dan liep ik de trap af naar beneden en weer naar boven en dan stond ik met lege handen boven en dacht dan waarom ben ik heen en weer gelopen. Je hersenen functioneren niet goed meer en je moeder overkwam dezelfde dingen.Je moeder was er wel veel slechter aan toe, op weg naar het ziekenhuis viel ze steeds weg naast mij(achteraf logisch want zuurstofgehalte van 79 is echt veel te laag. Het was niet fijn om met 130 km p.u. in het donker een modderige bergweg af te scheuren naar het ziekenhuis terwijl je je zorgen maakt, Maar gaat nu veel beter dus weer een bijzondere ervaring rijker, iets om nooit te vergeten. Alle lof voor de ER en zoals wij behandeld zijn. Zeer professioneel. Mischien ook wel omdat dit een zeer luxe bergdorp is/was waar sterren als Oprah en Tom Cruise verblijven. Achteraf kunnen we er erg om lachen gelukkig ook al was het toch wel serieus. De ER arts wilde je moeder opnemen als ze niet zou verbeteren. Hij maakte zich echt zorgen.Je hoort de rest nog wel.Even nog iets hilarisch. Je gelooft het mischien niet maar ik heb in het ziekenhuis zitten onderhandelen over de prijs. Dat doen ze gewoon! Ik kreeg uiteindelijk 20 % discount als ik gelijk wilde betalen. CRAZY AMERICANS!Nu groetjes, WE ARE STILL GOING STRONG"

En strong hopen we wel te gaan, hup de laatste week in. Straks de auto in naar Flagstaff university om een sweater te scoren, dan route zetten naar Sedona, nog maar een paar uurtjes hier vandaan.En dan....rust?

Advertisement



Tot: 0.861s; Tpl: 0.009s; cc: 10; qc: 54; dbt: 0.0416s; 54; m:apollo w:www (50.28.60.10); sld: 2; ; mem: 6.4mb