---

09.00 uur - Een van de zaken die een verblijf in het Wilde Westen een sausje van echtheid geeft is het horen van 'howling coyotes' in het holst van de nacht, en tegen het ochtendgloren een reprise daarvan.

Ik heb ze zelf nog niet kunnen ontdekken, al zijn ze wel heel dichtbij en misschien zelfs in mijn tuin hier, want ze jagen op eekhoorns en die zitten hier; daarnaast is het geluid wel van heeeeel dichtbij.

Ik kan me zo voorstellen dat Tim en Ben hartelijk mee zouden gaan doen, een roedelroep! Heerlijk vinden ze dat.

Vandaag staat in het teken van koffers reisklaar maken, reiskleding klaarleggen, je realiseren dat het thuis koud(-er) is; afscheid nemen van John en Lauri; afscheid nemen van een plek waar we toch hebben kunnen herstellen van een gevaarlijke situatie; afscheid nemen van Red Rock Country, de pracht, de natuur, de vrijheid, het valt me, net als vorig jaar, weer zwaar om weg te gaan. Ook al verlang ik naar mijn eigen furryfurs, mijn kinderen en mijn eigen bed (Not in that particular order though!).

Vanavond voor de laatste keer in de hottub terwijl de coyotes aan hun howl beginnen.

Ik was van plan het geluid op te nemen, maar aangezien het steeds diep in de nacht is ben ik te lui en te slaperig om dat op poten te zetten en lig ik alleen maar vol verwondering te luisteren naar die primitieve roep van moeder natuur. De coyote heeft misschien een slechte naam als jager maar ik vind hem een wonder die ook alleen maar probeert te overleven, net als de beer, de ratelslang en de schorpioen. Zolang ze in hun eigen habitat kunnen zijn zal de mens er weinig last van hebben. Maar ze moeten ook wel een beetje ruimte hebben! Mens hoeft niet alles te hebben en zeker niet hier met al die ruimte.

20.15 uur - Vanmiddag zijn we, na ons afscheid van John & Lauri, naar de Sedona Sunset gaan kijken. Als er iemand van de lezers ooit daar naartoe gaat, is het beslist de tijd waard. Het beste zicht heb je vanaf de weg naar Sedona Airport.

En als ik naar die sunset kijkt dan voel ik hoe nietig ik ben in deze natuur die zo prachtig is maar ook zo onbarmhartig kan zijn.

Ik voel me een beetje melancholiek. Ik heb het hier fijn gehad, en afscheid nemen is niet mijn fortee. Dus met gemengde gevoelens ga ik naar huis. Intens blij dat ik mijn kiinderen weer kan knuffelen en de furryfurs natuurlijk en dat ik in mijn eigen bed kan slapen met mijn eigen kussen (drool!!!).

Het is hier nu net over 20.00uur als ik dit schrijf. Morgenochtend om 06.00 gaat de wekker en dan vertrekken we om 08.00 richting Phoenix. Rond 13.00 stijgen we op en dan denken jullie alweer aan je bed. We vliegen terug via Atlanta Georgia met 3 uur tussenstop/overstap.

See you soon!!

---