---

Boomknuffelen in het regenwoud

Dinsdag 30/08/2011 – van Qualicum Beach naar Ucluelet

Onze nacht in de zwevende bol was een haast 'spirituele' sensatie, maar we zetten vandaag weer de voeten op de grond.

We trekken van oost naar west.

Eerst een bezoek aan wat overblijft van het oorspronkelijk 'gematigd regenwoud'. MacMillan Provincial Park is een enclave dat werd gespaard van de houthakkers, en Cathedral Grove huist enkele oorspronkelijke bewoners van het bos, waaronder een Douglasspar van 800 jaar oud! 76 m hoog en 9 m stamomtrek!

Stel je voor : tijdens de Guldensporenslag was deze reus reeds een kranige eeuweling!

Tijdens de wandeling door het park ervaar je de kracht - de spirit - van het woud. Even boomknuffelen, en je voel je helemaal opgepept!


Verder leidt een kronkelige baan ons, via Port Alberni, langs meren gevoed door bergriviertjes met keurrijke namen als 'Lost shoe creek', 'Cat's ear creek', 'Whiskey creek' enz. en door de met eindeloze bossen bedekte bergen.

Alle fotoclichés van Canada worden hier bevestigd : serene meren, dichte wouden en met sneeuw bedekte bergtoppen. Allemaal samen.

Ucluelet en de Pacific Rim

Op de ruim 80km tussen Port Alberni en de weg langs grillige kust van de Stille Oceaan, tussen Ucuelet (uitspreken als : joe-kioe-let) en Tofino, is er geen dorp meer te bespeuren.

Voor ons ongekende dimensie van 'ruimte'.

In Ucuelet blijkt ons hotel op stelten!... letterlijk dan. Een vreemde houten bouwsel, als een huis op een staketsel...

Het is weer in de hoogte slapen... en hier beweegt de hele constructie ook een beetje, als het ware gewiegd door de stappen van de bewoners... en soms door de wind vrees ik. Zolang het maar niet door de zee is, want we zijn hier in een 'Tsunami prone area'.

Bordjes die ons een vluchtweg wijzen, moeten ons hieromtrent geruststellen.

Achter het hotel - de 'Terrace Beach Resort' - ontdekken we een verborgen strand in een beschutte kreek, waar de 'First Nations' - oorspronkelijke inwoners - plachten met hun kano's samen te komen...


Woensdag 31/08/2011 – Ucluelet en Tofino

Genoeg in de auto gezeten. Vandaag gaan we de benen strekken langs de 'Wild Pacific Trail'.

Vooreerst de instructies lezen in geval je een van de buurtbewoners zou tegenkomen : zwarte beren, wolven of cougars (ook bergleeuwen of poema genoemd). We hebben net geen 'disclaimer' moeten ondertekenen voor we op stap gaan.

De trail leidt ons door de bossen, via de talrijke rotsige baaien, het schiereilandje rond.

Halfweg komen we aan bij het plompe vuurtorentje van, genoemd naar het H.M.S. Amphitrite dat er in 1879 voer en daar verging. Inmiddels waakt de 'Amphitrite Lighthouse' over de zielen van de bemanningen van de tientallen schepen die zich hier in de nabijheid hebben en door de stromingen en de golven op de scherpe klippen liepen... Een ware wrakken-'begraafplaats'.

Je zou je zelfs gaan afvragen of de vuurtoren de schepen moest behoeden voor het gevaar, dan wel om ze in het val te lokken, ware het niet dat een eerste houten vuurtoren werd gebouwd werd in 1906, na de tragische schipbreuk van de 'Pass of Melford (1905). Vernietigd door een storm in 1914, werd het in zijn huidige vorm opgetrokken het jaar nadien.

We zijn geen buurtbewoners, noch geesten tegengekomen, maar geloof me, ... ze waren er wel.


Na de middag klaart de hemel op en brengen we een bezoek aan Tofino, aan het ander eind van de 'Pacific Rims Park'.

Dit 'heel' toeristisch plaatsje ziet er patent uit : standen, mooie baaien, waar zeekayakers naar hartenlust kunnen rond peddelen, een lekkere drukte in de straatjes - al kan je deze niet vergelijken met de overrompeling aan onze kust, lang niet - met terrasjes...

Best genietbaar, al is strandliggen niet echt aan ons besteed.

---