Vakantie met harde feiten ....

---

Na 2 dagen zeteltje-liggen, terug in het zadel. In Zwitserland ging het weer stabiliseren en we hadden enkele leuke doelen gesteld. Dus huphup een dagje autorijden voor de boeg. Tot Evolene, daar bleven we een nachtje camperen op de leuke camping midden in het gezellige dorpje.

De Cabane des Vignettes bleek al onbemand te wezen. Alle voorzieningen waren in orde, maar zoals wij altijd zijn, kozen we voor het zekere. Waardoor die rugzak toch af en toe verdomd zwaar kan wezen. Dus 's morgensvroeg braken we op en reden richting de kurhaus. De regen was eindelijk gestopt en de zon zorgde al direct voor een warme temperatuur. De aanloop werd in de topo 3,5-4u gegeven. Maar niet met deze rugzakken en de veranderde klimaatsomstandigheden.....

Het eerste stukje was de leuke bergweiden en de morene volgde al snel. De gletscher was het laatste finale stuk. Helemaal niet moeilijk, want door de verweg gesmolten toestand, lagen alle crevassen open. Het was een zoektocht om door het mijnenveld te laveren. We waren beiden vrij moe. Onze lichamen waren dit gebeul niet meer gewoon. De hoogte speelde niet zo'n grote rol. De blakke zon wel... Door de vermoeidheid doen mensen stomme dingen, zoals de schoffel van je ijsbijl tegen je hoofd slaan, enz... Lomp is niet alleen lastig, maar ook soms pijnlijk. 4 dagen later en het staat nog steeds in mijn hoofd gegrifd.

De aankomst aan de hut was met enorm gemengde gevoelens. We waren er, maar hetgeen er om ons heen te zien was, stelden ons teleur. Het was jaren geleden dat we in de Alpen hadden geklommen. En dat was niet een beetje te merken, ENORM. De condities waren niet slecht te noemen, maar de F's en AD's waren onbeklimbaar, de PD's ellelang alleen maar crevasse-springen of puin-wandelen. Overal waar je keek, zag je alleen maar weg gesmolten gletschers en puinhellingen in de plaats.

We zorgden voor ons gerief en aten een uitgebreide vriesdroogmaaltijd om Eriks verjaardag te vieren. We hadden het toch een beetje anders voorgesteld, maar ja.....
We sliepen er een nachtje over. De volgende dag deden we nog een verkenningstourtje over de gletscher. Op zoek naar nog een mogelijkheid om ons te engageren. Maar al gauw kwamen we tot de ontdekking dat die er niet was. We konden ons verder afbeulen, 'het kunnen' was geen probleem, maar er ook goesting in hebben, dat was een ander. We besloten dat dit niet het soort klimmen was, wat we leuk vonden. Dus genoten we nog even van het uitzicht en vertrokken iets later op weg naar beneden.

Tegen de avond stonden we terug op de camping van Evolene en genoten van een uitgebreide Raclette in één van de gezellige restaurantjes. Een leerrijke ervaring rijker. Maar we zijn te oud en te wijs geworden om zo maar dingen te doen, omdat je er nu toch bent, goesting of niet. Het leven is daar veel te kostbaar voor.

En twee dagen later terug op weg, naar FB....

---