De volgende dag: Spierpijn!

Sorry dat ik een dag te laat ben

maar ik had het gisteren iets te zwaar met ontspannen en een concert in de avond.

Ik zal bij het begin beginnen, vorige week zondag zijn de nieuwe studenten aangekomen en maandag hebben we daarom een tweede introductiedag gehad. Hierbij konden wij de studenten leren kennen en hen Silkeborg laten zien. We kregen via sms verschillende opdrachten die we met onze working groups moesten fotograferen. Daarna hebben we gegeten in de stad en zijn we terug gelopen naar de school. Een erg fijne dag die werd afgesloten met een Trefbal-toernooi (ondertussen werden de Dodge/Dutch-ball grappen op me afgevuurd, inclusief "The flying Dodgeman waarbij je eenmalig over de lijn mag springen zolang je de andere persoon maar afgooit). Met veel teamspirit en "Undskyld", wat sorry betekent, hebben we de finale bereikt en natuurlijk ook gewonnen!

Vanaf dinsdag pikte we het normale weekprogramma weer op, maar jammer genoeg heb ik voornamelijk ziek in mijn nest gelegen. Het eten viel al twee dagen niet zo best en op deze dag werd het iets teveel. Dus veel koorts en rennen naar de wc. Toppie.

Woensdag hadden we weer Euroclass en het was een interessante les. Het ging over conflict management en groepsdynamiek. Uit de opdracht die we hierna kregen bleek dat nog niet alles zo soepel loopt in onze groep. We kregen namelijk de materialen om vijf zaklampen te maken, maar alle vijf de groepen kregen maar een soort van deze materialen dus moesten we ruilen om de zaklampen compleet te maken. De opdracht was om een tactiek te maken met je eigen groep om een zaklamp te maken. De andere groepen begonnen meteen met hun onderdelen een tegen een te ruilen, maar de groepen van mij en Andy hadden een ander plan. Wij vroegen twee onderdelen voor ons onderdeel, waardoor het snel een wirwar werd rond onze groepen.
Het spel werd hierdoor in ieder geval een stuk interessanter en we hadden naderhand een uitgebreide discussie over wat er gebeurde en hoe daarop werd gereageerd. Hieruit bleek al snel dat sommigen even waren vergeten dat dit een spel was en al snel werden Andy en ik gezien als machtswellustelingen binnen de groep. Een beetje raar allemaal, maar na de evaluatie was het al weer beter. Na dit spel moest ik me wel realiseren dat het niet altijd met iedereen zal boteren. Het lastige binnen de Euroclass groep is dan ook dat bijna iedereen het gewend is om leider te zijn voor een groep en al die leiders willen nog al eens botsen.

Vrijdag hadden we een mooie kans om wat meer aan ons team te werken, want we werden opgepikt door twee ex-Euroclass docenten voor wat teambuilding activiteiten. We werden verdeeld in drie groepen en kregen verschillende opdrachten. Voordat we de opdrachten kregen hadden we kort de tijd om wat regels vast te stellen voor elkaar. In mijn groep hebben we afgesproken dat we telkens eerst zouden bespreken hoe we de opdracht zouden gaan aanpakken in plaats van er zomaar in te vliegen. Het resultaat was dat we erg rustig en bedacht te werk gingen en dat werkte voor ons alle vijf erg goed. Na de opdrachten kregen we te horen dat we hoogstwaarschijnlijk meer zullen gaan werken in deze groepen en dat bevalt me prima.

In het weekend heb ik het allemaal wat rustiger aan gedaan met het oog op de halve marathon van gisteren. Ik moet zeggen dat dat maar beter is ook want wat een parcours hadden ze uitgezet! We begonnen boven op een van de grotere heuvels van Denemarken waarna we een snoekduik naar de vallei namen in de eerste kilometer. Vanaf dat punt was het continu op en neer door zand-, bos- en kiezelpaden en het was een hel voor mijn kuiten. Het was erg lastig om in een goed ritme te komen omdat geen een kilometer ook maar lichtelijk hetzelfde voelen. Na 15km voelde ik al veel verzuring in mijn benen en heb ik het tempo iets laten zakken. Op dit punt liep ik helemaal alleen in de middle of nowhere, ik denk dat de eerste voor me zo'n anderhalve minuut voorsprong had en achter me zag ik ook niks komen.
Op het 18km punt zie ik dan eindelijk iemand achterop komen en deze man zegt iets tegen mij in het Deens. We praten even over hoe belachelijk zwaar de loop is en op dat moment verteld hij me dat het ergste nog moet komen. Ik slik even en vraag wat dat dan mag zijn. Hierop verteld hij me dat de enorme helling die we in het begin af zijn gespurt ook weer opgerend moet worden in de laatste kilometer, de sadisten! Na het gesprek verlies ik de man al snel uit het oog, maar toen ik uiteindelijk bij de "Death Hill", zoals dat lieve heuveltje ondertussen genoemd wordt, zie ik hem halverwege lopen. Bijna iedereen ging de heuvel wandelend omhoog, maar zoals de meeste van jullie wel weten geloof ik niet in wandelen. Dus met pijn in de kuiten en hoogstwaarschijnlijk een zwaar vertrokken kop ren ik omhoog en vlak voor de top haal ik de man bij en klop hem in het sprintje naar de finish.

Het resultaat: Een 10e plaats in een tijd van 1:43:21. Dit is ondanks het zware parcours zelfs goed voor een persoonlijk record dus ik ben super tevreden! Vandaag mag mijn lichaam dan een ongelofelijke pesthekel aan me hebben, maar ik ben erg blij dat ik deze loop gedaan heb en het bied weer perspectief voor een volgende, die hopelijk wel iets vlakker is. Irene en Mette zijn me komen aanmoedigen en hebben ook een paar foto's gemaakt, maar ik heb ze nog niet op de computer kunnen zetten dus ik bewaar die voor volgende week.

Weer heel veel groetjes vanuit Silkeborg en tot de volgende keer!

---

---