Whalesharks!

Sinds mn laatste blog vannuit Granada ben ik naar de Bay Islands gereisd. Onderweg 2 stopovers moeten maken. De eerste in Managua en de 2e in La Ceiba. Na de Bay Islands ben ik verder gereisd naar Copan Ruinas en nu Santa Rosa de Copan. Een hoop te beschrijven in dit travelblog dus.

Managua is echt een shitty city! 1 miljoen mensen wonen in deze stad. Toeristen zijn van harte welkom. De meeste toeristen kunnen echter deze gastvrijheid niet waarderen. Zodra de bus aankomt worden de toeristen en bagage uit de bus getrokken en bijna een taxi ingedragen. Als je ze duidelijk maakt dat je een hostel dichtbij de bushalte zoekt wordt je naar allerlei hostels geleid, behalve naar de hostels uit de lonely planet want die zitten vol. Natuurlijk wil je van de hotel eigenaar horen dat t hotel vol zit, maar die kan je gelijk kamers laten zien.

Na alle bezittingen in de kamer met eigen slot opgelosten te hebben was het tijd de stad te verkennen. Op naar Area Monumental. Onderweg werden we menig maal gewaarschuwd dat het niet veildig is om daar te lopen. Niets van aantrekken natuurlijk. Aan gekomen in Area Monumental vroegen we ons af waar die 1 mln mensen dan zijn. Geen mens te bekennen. Het leek wel een spookstad. Op de weg terug werden we gevolgd en de schavuiten kwamen snel dichter bij. Gelukkig kwam er op t juiste moment een taxi voorbij en die zijn we ingesprongen. Onze achtervolgens hebben we op 2 meter het na kijken gegeven. Dat was al genoeg Managua voor ons. De volgende ochtend moesten we om 4am op t busstation van de Tica Bus zijn. Daarheen lopend vroeg een oude man die voor zn huis zat: ¨Tica Bus?¨ Wij zeiden ¨Si¨. Op dat moment blies hij op een fluit. Waarschijnlijk om zn val-toeristen-lastig-mensen te waarschuwen. We hebben ons met grote stappen richting het Tica Bus station begeven en ons snel achter de beveiliging van deze luxe busservice verborgen. Dag Managua, tot nooit weer ziens.

Bij de grensovergang Nicaragua-Honduras werd de bagage aan beide kanten van de grens grondig geinspecteerd. Wat een tijd verspilling. In de hoofdstad van Honduras, Tegucigalpa zijn we van bus gewisseld. Op naar La Ceiba. Uiteraard probeerden taxi-chaufeurs je af te zetten. De juiste bus vertrok 2 straten verder en was 5 minuten lopen. Volgens de taxichaufers is het een half uur lopen.

La Ceiba is een niet al te interessante stad. Eén van de interessante dingen is Wendy´s. Eindelijk weer eens een goede burger. Ik hou ervan om op straat en markten lokaal voedsel te proberen maar een goede westerse burger gaat er ook wel in. De volgende ochtend met de Boot naar Utila vertrokken.

Utila is de kleinste van de Bay Islands. Backpackers kiezen meestal voor dit eiland omdat het verblijf hier goedkoper is dan op de andere eilanden. Verblijven doe je gewoon in de duikschool. Ik heb mn advanced open water gedaan op Utila. Bij zo´n pakket kan je kiezen of gratis verblijf of 2 extra fun dives. Practisch iedereen op t eiland doet een duikcurcus of doet fun dives. Er is slechts 1 dorpje met 1 belangrijke straat. Je komt steeds dezelfde mensen tegen. Onzettend gezellig eiland. Naast het duiken is er geen pest te doen maar de mensen maken het leuk. Mijn dagen op het eiland heb ik voornamelijk met Christofer en Derrick doorgebracht. Christofer was mn duikbuddy. Samen hebben we ons advanced gehaald met de volgende specialties: deep-dive, night-dive, navigation-dive, underwater photography en peak performance buoyancy. Christofer is echt een lache gozer, heb gelijk mn 2e vakantie adresje in Zweden geregeld. Lekker bezig Arjan!
Derreck had het niet zo naar zn zin op t eiland. De ATM werkt niet, het visa-systeem van de bank is dagelijks plat, en voor creditcard betalingen wordt 8% extra in rekening gebracht. Derreck had geen cash om voor zn duiklessen te betalen en wilde niet met zn creditcard betalen. Dagelijks stond hij een uur in de rij bij de bank om dan te vernemen dat visa weer niet werkt. Van het eten op t eiland ging hij aan de rees. Derreck quotes: The´re all after me! Stupid bank! Shitty shit food! Stupid island! Ik heb me kapot gelachen. Direct na zn duiklessen heeft hij met zn creditcard betaald en zo snel mogelijk het eiland verlaten.

Twee keer per jaar wordt Utila bezocht door gigantische whalesharks. Een van de juiste seizoenen is maart/april. Ik was er op het juiste moment. De whalesharks kunnen 16 meter lang worden en begeven zich alleen aan de noordkant van het eiland waar het water een stuk dieper is. Na 7 duiken op Utila, waarvan 2 aan de noordkant had ik nog geen whaleshark gezien. Ik wou het eiland niet verlaten zonder er minstens 1 gezien te hebben. Om mn kansen zo groot mogelijk te maken heb ik me ingeschreven voor een whaleshark-tour met het whaleshark researchcenter. In een speedboat hebben we 4 uur lang de diepere water aan de noordkant van Utila afgezocht. Opzoek naar ¨boiling water¨. Tonijnen jagen enorme groepen kleine visjes bij elkaar. De visjes gaan helemaal door het dolle en springen aan de oppervlakte. 1 groot feestmaal. Enorme scholen tonijnen eten de kleine visjes, barracudas en wahoo´s eten tonijnen. Whalesharks eten dezelfde kleine visjes als de tonijnen. Met zn enorme bek eten ze er 100den te gelijk. Zie je kokend water dan is er waarschijnlijk een whaleshark in de buurt. Dus als we eenmaal kokend water hadden gevonden bleven we daar met de boot dopperen en keken we uit naar een grote vin of een grijs groene vlek. Iedereen klaar met snorkelgerei op de rand van de boot. Zodra de shark dichtbij de boot was riep de kapitein: ¨WHALESHARK!! JUMP! en dan hop allemaal t water in. Voor een paar minuten kan je dan met de whaleshark snorkelen. Zodra de shark het gespartel zat is zinkt ze snel naar t diepe. Wat een ervaring! In deze whaleshark tour hebben we er 3 gezien. Helaas waren het alle kleintjes. Slechts 5 meters maar toch fascinerend mooi. Gentle Giants roeleren!
Helaas zijn alle fotos van de reuzen mislukt. Ik had mn ogen op de shark gericht en niet op de camera. Hoewel je de shark tot op zo´n 40 meter diepte kan zien lukken fotos alleen als de shark echt dichtbij is. Ik had moeten filmen.... maar goed is heb ze nog op mn netvlies staan!

Na 5 dagen Utila hebben we de boot terug naar La Ceiba genomen. Christofer is door gereist naar Copan, ik heb de boot naar Roatan genomen.

Roatan is het grootste Bay Island. Het eiland heeft meerde dorpjes maar slechts 2 zijn noemens waardig. 1 ervan is waar je aankomt met de boot, de ander is West End. De backpackers die het eiland bezoeken verblijven in West End, dat is het goedkoopste dorpje van t eiland. De rest van het eiland bestaat vooral uit super dure private resorts. Zeer rijke Amerikanen kopen hier een stuk land en bouwen er hun villa of super duur hotel. Het is dan ook een prachtig eiland, de zee is kristalhelder en lekker warm, het eiland is groen. Vele Americanen brengen hier hun easter door.

Ik verbleef uiteraard in West End. Ik ben elke dag begonnen met een mooie duik met Coconut Tree Divers. Het een na grootste rif ter wereld begint hier 5 meter van het strand. Verder de zee in is er een enorme koraalmuur. Het koraal gaat hier 20 tot 70 meter stijl naar beneden. In deze muur zitten een aantal openingen en swimtroughs. Ontzettend mooi om te duiken. Het rif is bewoond door vele dieren. Check de foto van de schildpad! Ben ontzettend trots op deze foto! Ik krijg de camera en t onderwater fotograferen aardig door.

Op Roatan heb ik 2 duiken met Anne gemaakt. Anne is van oorsprong Canadese, heeft een Nederlands paspoort en woont in Londen. Ze heeft een jaar in Den Haag gewoond. Haar Nederlands is echter niet zo best. Veel meer als ¨bedankt¨ komt er niet uit. Anne vertrok op dezelfde dag als ik naar Copan. Zij ging vliegen naar San Pedro Sula en met de bus naar Copan. Ik ging met de boot terug naar La Ceiba en dan met de bus naar Copan. In San Pedro Sula kwam ik haar op t busstation weer tegen. In Copan zijn we de volgende dag de ruïnes gaan bezoeken. We hebben in 6 uur ontzettend veel foto´s genomen, beide zo´n 250.

Vanochtend hebben we beide een andere bus genomen, zij naar Antiqua en ik naar Santa Rosa de Copan. Daar ben ik nu dit aan t typen. Er is hier geen toerist te vinden. Prijzen zijn lekker laag en geen mens verstaat Engels. Morgen zijn ik mn reis naar El Salvador in. Ik ben mn reis weer lekker dorpje bij dorpje aan t doen. Vandaag 90km in 3 uur gedaan. Jippie Chickenbussen!

Tot de volgende blog, hoiii

---

---