Antigua – Chichicastenango – San Jorge la Laguna – Lake Atitlan

---

---

De nacht was kort en vol vreemde dromen. Onderweg naar Chichicastenango market stoppen we even voor een pauze. Twee kleine meisjes zijn vreselijk irritant. Ze zeuren werkelijk de oren van mijn hoofd om een Quetzal, liever nog een Dollar natuurlijk. Dus laat ik hen poseren voor een foto en geef enkele Quetzales. Volgens mij verdienen ze een mooi centje met alle toeristenbussen die hier halt houden. Uiteraard hebben de gidsen hier hun aandeel in. Hij krijgt overal wel iets: een flesje drinken of eten, gewoon omdat hij een bus toeristen hier laat stoppen en inkopen doen. Chichicastenango is de grootste indianenmarkt van Centraal Amerika. Er is een markt op donderdag en zondag en deze staat bekend om zijn pickpockets. Dus hou je geld in het oog, wordt er gewaarschuwd. Ik neem 300 Quetzales mee: 100 in mijn linkersok, 100 in mijn rechtersok en 100 in mijn pakje sigaretten. Heel benieuwd of ik iets zal verliezen. De truc werkt goed. Het geld is op, maar er is niks gestolen. De markt is zeer kleurrijk en druk. En uiteraard word je verleid tot het kopen van brol: een dikke trui, oorringetje, kettinkje, armbandjes, … Op de markt ook gevonden: een bladwijzer voor mijn moeder. De bladwijzers werden ons opgedrongen terwijl we zaten te eten. We hoopten 5 minuutjes uit de drukte te zijn en rustig terug op kracht te komen, maar daar zijn dan de kinderen die met hun puppy-oogjes vanalle spulletjes verkopen die hun ouders gemaakt hebben. Ze sturen hun kinderen op pad om te verkopen, gezien de oogjes van de ouders vermoedelijk minder schattig zijn. Na Chichi brengt de private bus ons naar San Jorge de la Laguna. Drieduizend haarspeldbochten en poppende oren later, vinden we het dorpje. Hier komen zelden toeristen. Die gaan eerder naar de stad Panajachel aan de oever van het meer. San Jorge is een gezellig en hartelijk dorpje in de bergen met een fantastisch uitzicht over Lago Atitlan. Iedereen is vriendelijk en lijkt blij ons te zien. Dat is een welkome afwisseling van locals die ons 'gringo' noemen en proberen ongemerkt ons geld te stelen. Het gezin waar wij mogen logeren is welstellend in vergelijking met anderen. We krijgen een propere aparte kamer. We verstaan hen niet en zij ons nog minder. Heel gezellig. Het hoofdkussen stinkt uren in de wind en mijn vest kan dienen als kussensloop. We zijn hier toevallig net nu er groot feest is. Het is kerstavond. De gids deelt mee dat we naar Panajachel gaan, dus laat ik mijn camera in de kamer achter. Dan blijkt dat het te laat is om nog naar de stad te vertrekken, dus krijgen we een rondleiding van de plaatselijke gids. Deze man is met ruime voorsprong een veel betere gids dan de onze. We leren alle interessante weetjes over het dorp en de omgeving. Hij toont ons de meest prachtige plekjes en uitzichten over Lake Atitlan. Ik vervloek de gids dat mijn camera rustig ligt de chillen in de kamer. De mooiste plek eruit is meteen de hoogste. Het is een overhellende rots die een magnifiek panorama over het meer en achterliggende vulkanen geeft. Het schemeren gaat stilletjes over in duisternis en bijna val ik in de ravijn. Eén verkeerd stapje en zulke dingen gebeuren. Even later kijk ik toch even naar de diepte die ik op een haar na gemist heb. Dat zet me aan het daveren voor een half uurtje of zo. Pff creepy... Maar het uitzicht is het bewijs dat de wereld ooit heel mooi is geweest. Morgen kom ik terug met camera rond zonsondergang. Nu blijf ik nog maar even zitten om de rilling uit mijn lijf te laten ebben. Na enkele minuten concludeer ik dat ik de afdaling dan toch liever niet in complete duisternis doe... Snel afdalen dus :) De kinderen zijn heilig hier. Zij amuseren zich te pletter met strijkertjes en vuurwerk. Voor hen is het momenteel zomervakantie. Om 19u30 eten we mee met ons gastgezin. Ze hebben rekening gehouden met mijn waslijst aan allergieën. We eten pasta met worstjes. De grootouders eten ook mee. Eerst worden we bewasemd met wierrook. De hele kamer staat onder de rook en we lijken wat op gorilla's in de mist. Daarna mogen we aanvallen. Het dialect dat hier gesproken wordt, is nog minder verstaanbaar dan de gewone spaanse dialecten die we al gehoord hebben. Iedereen doet enorm zijn best om te communiceren. Wanneer wij allemaal gegeten hebben, krijgt de kleinste de overschot. Hij kust zijn grootouders en bedankt hen 'por la comida'. Hij bedankt zelfs ons. Respect en onderdanigheid is duidelijk van groot belang en het is mooi om te zien. Als wederdienst bieden we aan om de afwas te doen, wat een vrij middeleeuws ritueel blijkt te zijn. Het afwaswater staat als sinds vanmorgen op te warmen in de zon zodat het niet ijskoud is. Ook wij bedanken iedereen 'por la comida'. Mensen in Centraal Amerika zijn een stuk kleiner dan ik en dat voel je... aan de koude voeten. Slapen is nooit een probleem, zelfs niet met het hevige kerstfeest dat zich overal rondom manifesteert met bommetjes, vuurwerk en veel lawaai. Ik hou niet zo van Kerstmis. Het houdt me dus ook niet wakker.
Lekker uitgeslapen gaan we daags nadien met een boot op het meer. Er is de mogelijkheid tot paragliding voor 90 $, en dat op Kerstdag. We zijn blut en blijven bij de boottocht. Het meer is heel erg mooi, maar van dichtbij ziet het er redelijk goor uit. Ik zou er niet in zwemmen. Zolang je niet in het water kijkt, is het schilderachtig: de vulkanen op de achtergrond en het hele landschap is begraven in een mysterieuze mist. De toppen van de vulkanen steken dan weer in de wolken. Hemels. We gaan naar San Pedro, San Juan en Santiago La Laguna. Koffie is een belangrijk streekprodukt. Het lijkt me dan ook een goed plan om voor moeder en vadertje lief een pak lokale koffie mee te nemen. Mensen die in deze regio wonen, zijn extreem gelovig. Dat wisten we al, maar vandaag zijn we getuige van pure verafgoding. Een houten pop is hun God. Elke 2 jaar verhuist de pop naar het huis van een andere dorpeling. De woonkamer moet er dan aan geloven, want dat wordt het rijk van de pop. Aanbidders komen van heinde en ver met alcohol, kledij en geld als gift, in de hoop gezond te blijven of dat te worden. De pop heeft zelfs zijn favoriete geestesdrank. Enkele mannen die wat hebben van piraten, vergezellen de god dag in dag uit. Ze innen het geld en drinken de giften. Alleen binnengaan in de woonkamer kost 30 Quetzales. Indien men foto's wil maken, moet men meer betalen. Onvoorstelbaar. We eten in een poepsjiek restaurant, omdat de ganse groep hier eet. Locals staan aan de andere kant van het raam in ons bord te kijken. Sommigen kunnen het kwijlen niet onderdrukken. Ik schaam me diep. Het kost dan ook stukken van mensen. De terugweg biedt mogelijkheden: er is de tuc-tuc voor 100Q, de chickenbus voor 3Q en dan is er de beste manier: in de laadbak van een jeep die toevallig passeert . We geven de bestuurder 2 Q en worden veilig afgezet aan het dorp. Momenteel ben ik enorm gehaast, want de zonsondergang wil ik zeker niet missen. San Jorge ligt hoog boven het meer, dus alles is hier vrij steil. We rennen, puffen, kruipen, puffen, kreffelen, … en zijn net op tijd. De zon zakt hier aan een duizelingwekkend tempo en van schemering is weinig tot geen sprake. Om 17u15 is het nog zonnig en om 17u30 is ze al helemaal verdwenen achter de vulkanen. Ik klauter opnieuw op de rots waar ik daags voordien zo mee worstelde en kijk naar benden. Brr... Het is een steile rotswand die zo'n 50 meter lagen overloopt in een dicht bladerdek. Dat zou zacht kunnen zijn, maar ik vrees van niet. De foto's zijn bangelijk en de terugtocht duister. We eten kip met rijst en curry bij het gezin en begrijpen nog steeds geen woord van wat de gastvrouw brabbelt. Na het eten doen we braafjes opnieuw de afwas en trekken richting pub. De enige pub in het dorp is uitgerust met bierflesjes die onder een laagje stof liggen. Heel populair zijn bars hier blijkbaar niet. Er worden kerstcadeautjes uitgewisseld en we drinken iets wat op sambucca lijkt. Nu de locals geen vuurwerk meer schieten, willen onze medereizigers hun aangekochte goederen opmaken. Het was muisstil. Mijn travelbuddy is stomdronken en maakt enorm veel kabaal. Toen er lawaai mocht zijn, sliepen we. Nu het stil is, … hebben wij niet het recht om vandaag het ganse dorp op eigen houtje wakker te houden. Maar probeer dat maar eens aan een zatte uit te leggen... Hoog tijd om te gaan slapen. Een nieuwe ochtend brengt eitjes met hesp en tortilla's. We geven onze gastvrouw schriftjes voor de kinderen.

---