Cuba!!! ...una pelicula

---

Na de 3 weken reunien was het tijd voor iets nieuws! Voor mijn gevoel had ik er eerlijk voor gewerkt en dit bracht mij in Cuba!! Vooraf was het spannend, had anderen uitgehoord over het land, hoe aan te pakken. Het bleek nu achteraf misschien wel de mooiste weken uit mn leven...ultieme tijd gehad en moet nu vechten om mijn 1e plaats met Mexico. Met wat noodvreten in de rugzak ging ik in stijl het vliegtuig in..alleen en zonder ook maar iets van te voren hebben geregeld vloog ik naar het veelbelovende eiland. Ondanks genoeg reiservaring blijft het spannend aankomen. Als dan het puntje bij paaltje komt ga ik altijd weer om me heen lullen en zo stapte ik, na mijn 700 euro te hebben gewisseld (Fidel houdt namelijk nog meer van dollarkoerzen vernaggelen dan die van de euro), busje in met wat lui richting La Habana, in onze volksmond Havana. Als backpackert schijn je te moeten werken met casas particulares, oftewel bij mensen in huis tukken. Na de eerste aangeboden te krijgen in een buitenwijk had ik meteen kunnen toehappen, toch weer terug het busje in..kon beter...ook Nakata deed dit en zo rolde dit in de eerste van de kleine drie weken uit in mijn eerste reisgenoot, een japanner geheel op dezelfde lijn als ik, halve harenkam, bril zonder glazen (´es un decoration´ legde hij aan iedereen uit, lachte me elke keer slap), van die mallote oranje schoenen maar ondanks die bende een zeer goed karakter en erg fijne gast. Wij stranden uiteindelijk na wat zoeken in een casa naast El Capitolio, een replica van die in Washington DC. Erg indrukwekkend gebouw, zoals vele. Ik heb bijna mijn hele reis kamer gedeeld, eerst met hem, daarna met Diana, een Sloveense chica waarmee ik mijn 2e deel mee reisde. Met Nakata heb ik 1 week gereisd, hij kon bijna geen engels en spraken we dus spaans met elkaar!!! zaten ongeveer op hetzelfde niveau wat chill was. Het was elke keer weer te grappig wanneer we langs locals liepen op straat....

Hoe Cuba is en hoe ik heb meegemaakt is heel lastig te verwoorden. Het is een communistisch eiland met alle cliches en stereotypen die daarbij horen. Veel propaganda, leuzen op muren en huizen, onsamenhangheid in de organisatie is overal te merken en mensen staan meer dan ooit gezien in rijen!! Rijen, rijen en rijen....maar met respect!!...voor de lijn van de bus of afhaaltokos (met ´libretas´, een soort bonnenboekje, kunenn ze superscheap eten ´afhalen´), vraagt men ´el ultimo?´, ofwel, de laatste? en dan wordt er achteraan gesloten. Zoals bij de bus duurt het wachten zo lang dat ze de persoon achter vertellen dat ze even weg zijn. Wanneer de bus er dan aankomt weeft de rij vanuit alle kanten weer in elkaar...supermooi! Verder staat alles in het teken van de revolutie, waarbij ik er ook nog eens net was in hun jubileumjaar, aangezien sinds Januari 50 jaar revolutie is!!

Van Havana kreeg ik een soort schock, wat is DIT........VET!!!! Als de eerste dag bij aankomst, de straten die niet of nauwelijks verlicht zijn vol midden in de stad, afgekloven gebouwen, maar o zo mooi. Je kan op elke hoek van de straat een foto schieten en heb hier op Cuba ongetwijfeld een record neergezet!! Net als de gebouwen natuurlijk de oude Pontiacs, Chevrolets, Dodges, al die oude te grote amerikaanse sleeen en wat allemaal nog meer...waarvan de helft vaak alweer een russische motor onder e kap heeft....zo ongeloofelijk gave bakken gezien, man!!!! Verder kwam er bus langrijden met Almere-centrum erop...te grappig en niet te geloven....

In Havana werden Nakata en ik ook al snel op de feiten gedrukt van de prositutie..in veel landen is het erg maar dit was te erg. Zo vaak als je normaal in Latin America hoort, ´taxi amigo´ hoor je daar ´chica amigo?´ Aldus, tweede nacht na enerverend rondje door de stad, oa museum van de revolutie, gingen we ´s avonds op zoek naar casa de la musica....zonder het te weten waren we in het theater via deur ernaast beland in een of andere geniale Salsa Show!!! Hoe echt wil je het hebben echt!! Supermooie voorstelling gezien, het echte, maar dan ook het echte echte Cubaanse werk in actie gezien!! Na de show wat rum hakken op straat en nog een discotheqjuen gepakt, waar je letterlijk en figuurlijk gestoord werd van de hoeren...en dan ben ik blij dat ik spaans kan en zeg dat ze mij mogen betalen ipv...inderdaad...

Belangrijk element van mijn reis was mijn reisstijl. Cuba heeft een systeem met 2 munteenheden en er wordt van je verwacht dat je of normaal inwoner bent of tourist. Een keiharde discriminatie. Als budgetreiziger is het dus taai, want als buitenlander wordt van je verwacht dat je in een resort gaat zitten met je dikke reet en volle mik lapt met de CUC, de Peso Convertible, die bijna gelijk is aan de euro. Mocht het je lukken wat in lokale pesos te kopen, dan heb je voor 15 eurocent een pizzatje. De casas particulares zijn dus een tussenoplossing, wat trouwens vol geregistreerd wordt allemaal. Als buitenlander moet je voor een praktisch dezelfde bus dus ook 3 a 4 keer zoveel lappen. Buiten het tukken en vervoer kon sneaky wel het een en ander gefikst worden...zo vroegen mensen eind het einde van de dag op straat of je bij wilde gaan eten, wat voelde alsof je in een drugsscene beland was...en het is ook vergelijkbaar, wat +-80% van de paladares (eetgelegenheid in of op terrasjes achter bij mensen thuis) zijn ook illegaal....

Weer even Cuba in het algemeen. Cuba heeft de meest simpele dingen niet zoals wij dat kennen. Afrika, Latijns Amerika en Caribbean hebben ook genoeg van die grappen maar dit was af en toe zo idioot dat we in een deuk lagen. Zo vonden we na een nachtje te veel rum wat snacks bij de busterminal, kreef ik van die gehaktballetjes in een half gescheurt zakje van fucking koekjes!!! Ze hebben geen plastic tasjes of bakjes, of bestek wanneer je wat op straat haalt!!!! Het enige is een soort nasi wat ze op straat hebben en dan kan je een stukje karton afscheuren als bestek. Maar fucking geen platis tasjes, en continue he, met alles. Dus het was altijd oppassen als je iets kocht met veel eenheden........Wat verder interessant is, wat eten de Cubanen? Nou, belachelijk veel minipizzatjes, teveel pizzatjes, ijs!!!!!!, te veel ijs, af en toe een soort nasi, en dat is het bijna. Wat drinken ze rum, en niet een klein beetje ook. Ht is regelmatig voorgekomen dat het makkelijker was rum te halen dan water....Havana Club...there we go...in het begin moest ik op gang komen, Nakata kon ook niet drinken door zijn rabiusshot, de laatste 10 dagen heb ik er echter op geleefd....

Ik moet nu even door, je kan er inderdaad een boek over schrijven. Na een paar nachten Havana was het tijd om verder te gaan kijken. Vinales werd bestemming numero uno, een durp in een streek van de Tabak productie. Zoals in de fotos te zien is hebben we dat gechecked en geproefd uiteraard! In het durpie zijn we 2 Argentijnse ladies tegenkomen en mooie lange tocht gelopen, rotsformaties, grotten etc. Onderweg beetje van alles wat er daar groeit bij stalletjes halen en beetje verder lopen. Verder beetje drinken met hun ´savonds, was supertijd! Al werd wel even duidelijk dat ze in Argentinie toch even heel wat ander Spaans hanteren...jeumig wordt taai wanneer ik daar aankom!!!

Verder naar de volgende toko, Trinidad. Natuurlijk de directe bus missen, maar oke dan via Havana. Bleek de taxi praktisch even duur te zijn. Oke. Daar de volgende taxi, die precies dezelfde prijs vroeg als de bus klopt...jemig hier klopt iets niet denk je dan...zijn allemaal ritten van 5-6 uur.....dat het niet klopte bleek ook wel toen we omreden om de eerste af te zetten, daar mannetje erin, even de route naar een schuurtje fixen en daar goedkope benzine in het wagentje pleuren. Bleek de Cubaanse maffia. Maar zo vervolgden we onze weg...super zonsondergang gezien op de weg richting de zuidkust van Cuba. In Trinidad was het zoeken naar eten. Na een uur hadden we eindelijk gevonden wat we wilden en childen we de avond weg. De dagen erna het stadje beter bekeken en vooral het strand opgezocht...te foute en zatte lui ontmoeten zoals altijd en weet eigelijk niet wat we meer deden.

Belangrijk voor de sfeerimpressie is dat het beleid vna Cuba het vol op de cultuur heeft gegooid. Ik heb nog nergens zo veel muziek en muzikanten op de square meter meegemaakt...uit alle huizen dendert de salsa en andere bende en dat begint vanaf het moment dat je wakker wordt! Zo ook savonds, waar in alle barretjes lui muziek staan te maken..erg speciaal en niet te vergelijken, terwijl ik al veel muziekgekke landen heb gezien. Geniaal mooi, een prettige sfeer om in rond te lopen en een van de vele indicaties van hun eigen identiteit.

Na Trinidad ging Nakata richting Havana aangezien hij maar kort op Cuba bleef. Ik ging door en zou heel Cuba doorkruisen. Zo werd Santiago de Cuba de volgende bestemming. Na een ellendig lange busreis (+-12 uurtjes) haakte ik aan bij 2 Italianen die te erg op Maffiosi leken en via hen ook bij Diana. Beetje eten, op pad etc met elkaar geweest. Uiteindelijk Santiago de Cuba vooral op mezelf bekeken en uiteindelijk in onze casa particular bleken Diana en ik toch best goed samen te gaan. Zij kende nog wat andere lui van eerder, Trinidad en met zn allen vele feesten afgeweest en de Cuabaanse cultuur nog beter leren kennen. Ik zelf de avond ook met een Cubaanse afgesloten, voor de verandering geen hoer, en daarna in stijl zonder te tukken de bus in naar Baracoa.

In Baracoa was het chillen, extreme uithoek van cuba aan de andere kant van Havana en nog meer Vinales. Na wat zoeken een to mooi casa particular gevonden met kamer en terras op het huis vol aan de zee. Geniaal! Daar in Baracoa gechillled, goeie kokosachtigegambaiets gegeten, te mooi strand opgezocht, en wederom de rum die haar deed van de duty deed. Nu schijnt de marktwerking die er niet is in het land niet te werken dus gaan er te weinig bussen terug. Wij wachten en uiteindelijk onderhandelen op straat met de buschauffeur van de localbus. Daar konden wij mee voor een sterk prijsje. Zij ging iets eerder weg en ging direct door naar Havana. Ik moest en zou een keer met de trein!!

En dat heb ik geweten. Na mijn vinger in de wind te hebben gehouden koos ik ervoor om ongeveer halverwege uit te stappen in Camaguey. HEt bleek een supermooi koloniaal stadje met veel mooie meisjes en weer veel pizzatjes en ijs. Ik een busticket regelen, doffe ellende, dikke lijnen. Trein kwam met een nette vertraging van 4 uur aankakken en moest ondankt mn ticket vechten voor een plekkie. De treinreis duurde eeuwen maar was wel wederom het echte werk. Geen tourist in de verre omtrekken en de manier om het land goed te bekijken. Magistralen plaatjes geschoten tijdens de zonsondergang en de pislucht, dat wende, maaqr ook weer niet. Uiteindelijk kwam de trein niet om 8 uur savonds aan maar om 4 uur snachts in Havana. De nacht door, zonder licht in de trein, en altijd weer klote met je spullen, maar oke. In Havana paar uurtjes gewacht tot het licht werd en naar de casa gegaan waaar Diana ook zat. Zij kwam laat brak uit haar nest en hebben de middag nog beetje Havana verkend.

In de 2 resterende dagen ben ik een dag naar het strand gegaan. Hup bus in, aankomen, flesje rum komen en soortgenoten opzoeken, deze keer in de vorm van Cubaanse studenten die vergelijkbare denkwijze hadden als ik voor die middag. Zij ook teveel rum bij zich en zo bleek dat ik de Cubaanse cultuur dus al enigszinds in de smiezen had, compartir la botella is dat wat erg hoog staat en zo einde de dag in dol dwaze bende waarbij ik blij ben dat ik de foto nog heb. De avond niet gehaald en dag numero laatst op Vuba was een van veel hoofdpijn en shirtje wisselen op straat met de local. De nacht die volgde vertrok ik en heb ik om het mezelf allemaal even wat makkelijker te maken mijn tas met AL mijn opladers en snoertjes laten liggen!!

Voor de goede orde. Tussendoor had ik alweer contact met mijn 3e werkgever...2 dagen voor vertrek werd het duidelijk dat ik voor Mambo een reis ging doen, jongerenreizen...het kan niet op!! Zo vloog ik van Havana naar Cancun, van Cancun naar Mexico City, van Mexico City naar Panama City, Daar een taxi naar de busterminal en de Nachtbus (ook 16 uur) naar San Jose, Costa Rica. Een reisje van om en nabij 50 uur. Daar waren ze ondertussen al weg en nam ik mijn mooiste en geniaalste reis als begeleider tot nu over in Monteverde, het tropische regenwoud in Costa Rica.

---