Ometepe Island - Monteverde

---

Om 7u vertrekken we richting ferry om dan weer anderhalf uur terug te varen naar het vasteland. Deze keer heb ik een hele bank op het bovendek voor mij alleen. Mijn rugzak is een ideaal hoofdkusssen. Zalig, zoals zoveel dingen zalig zijn hier. Het enige wat soms lastig is dat we aan zo'n strakke timing vastzitten. Meestal springen we van de ene bus op de andere, van de bus op de ferry en omgekeerd. Er is weinig tijd om rustig te ontdekken. Vaak heb ik zin om te zeggen: “Hier stap ik af, want het ziet er hier fijn uit. Ik kom wel achterna.” Maar dat is dus geen optie. We moeten samen blijven en het logboek volgen. En sommige reizigers in de groep zijn supergetimed. Ze willen exact weten wanneer de volgende bus er zal zijn, tot op de minuut juist. Het is net de essentie van het reizen dat je dat niet weet, en dat het varieert van locatie tot locatie... Losing track of time... Daar is de bongo dan ook weer goed voor. In Rivas behoort een bestelbusje voor 17 personen ons op te wachten om ons naar de grens te brengen. Er passen met veel moeite slechts 14 mensen in het busje. Dus moet er nog een extra taxi gezocht worden. Niet dat we ver moeten zoeken. Een 20-tal taxichauffeurs staan te dringen en te roepen om onze aandacht te krijgen. Drie van ons mogen meerijden met de taxi vol kogelgaten. Vlak voor de grens worden we gedropt zodat we de oversteek te voet kunnen doen. In de tax-free winkel koop ik een sloef Marlboro, voordeliger dan in het dure Costa Rica. Mijn onoplettendheid doet me alsnog de das om. Een zak Maltesers roept mij en ik koop hem. Dan zie ik pas de prijs. Niet zo slim, ik weet het. Ze vragen hier in de tax-free shop 5 hele US$ voor een stom zakje Maltesers. Voor 3 zo'n zakken kan je dus een farde sigaretten kopen. Voor hetzelfde bedrag kan men eveneens een hangmat kopen. Ik heb dus met heel veel smaak genoten van de chocolade snoepjes. Na alle grensformaliteiten: stempel, betalen, customs, … wachten we heel lang op de lokale bus. Ook deze bus is gebouwd voor kleine mensen. Helemaal dubbelgeplooid en met de benen bijna in de nek, val ik toch in slaap. Exact 15 minuten duurt de rust. Dan word ik gewekt door een politieagent die mijn paspoort wil zien. Dat zit veilig opgeborgen en het duurt even voor ik uit mijn hachelijke, opgeplooide knoop geraak. De stempel staat erin, dus ik ben goedgekeurd. Ik zoek mijn slaapplooi terug en dat is niet makkelijk. Het is een gevecht tussen mij en alles rondom mij. Wanneer ik eindelijk min of meer gemakkelijk zit/hang, duikt politieagent 2 op. Wederom paspoortcontrole. Weer op zoek naar het paspoort. Ik besluit dat wanneer ik het paspoort niet weg steek en het gewoon in mijn hand houd, er geen agenten meer zullen komen. Zo gaat dat meestal en ik krijg gelijk. Na 3u stopt de bus. Het kleine jongetje op de bank voor ons stopt met braken en we stappen uit. Twee busjes wachten staan reeds klaar om ons de berg op te loodsen. De zon is aan het ondergaan en op mijn commando stoppen we voor een foto-pauze waar iedereen gretig gebruik van maakt. Van waar we staan, kun je net de Pacific Ocean zien. Dan gaat het recht omhoog naar Monteverde, het bergstadje in het nevelwoud. Het is er koud, nat en winderig. De kamers van de Lucia Inn zijn heel netjes. Er is een restaurant aan de overkant van de 'weg'. We bekijken eventuele activiteiten voor morgen en ziplinen is het meest interessant. Er zijn meerdere touroperatoren die ziplining aanbieden. Wij kiezen voor de goedkoopste.
Tegen de tijd dat we wakker worden, zijn we te laat voor ontbijt. Het is thans nog maar 9u. De kleine superette in het dorp is van binnen groter dan van buiten, of kan dat niet? Hier verkoopt men ook dingen die als ontbijt kunnen doorgaan. De ziplines kosten 35$ en we worden opgepikt aan het hotel. Volgens mij regent het hier continu, maar dat bederft de pret niet. Deze ziplines omvatten ook een rappel, een tarzanswing en een superman. De rappel noemen ze 'freefall', gezien je zelf niet mag afdalen of remmen. Dat wordt voor je gedaan en dat maakt het wel spannend. En dikke 5 meter val je razendsnel naar beneden om dan plots een metertje boven de grond te stoppen. De tarzanswing is eveneens een adrenaline opstoot waardig. De superman kan enkel uitgevoerd worden wanneer je genoeg weegt. Het is ofwel een superman ofwel een duozipline. En over mijn gewicht wordt getwijfeld. Even later wordt het goedgekeurd, maar ik heb er al geen zin meer in. Als men niet onmiddellijk met zekerheid kan zeggen dat het veilig is, dan is het niet betrouwbaar. We zijn kletsnat en hangen vol modder, echt de moeite waard dus. Omdat het nog steeds regent en er een gebrek is aan droge, propere kleren, houden we deze kleren maar aan. We vallen een beetje uit de toon in de nette pizzeria waar we terechtkomen, maar het kan ons niet deren. We hebben honger. Dan zetten we onze weg verder richting butterfly garden, joepie! Vlinders! Go with the flow. Het werd toch nog leuk in de vlindertuin. De gids die ons begeleidt is een supernerd die een obsessie heeft voor vlinders en hun Latijnse benamingen. Hij kan ze stuk voor stuk benoemen... and nobody cares. Dan zegt hij: “How do you think this one is called?” Wat anders kunnen we zeggen dan: “A blue one?” Dat was uiteraard niet het juiste antwoord. Maar het was een hele lieve jongen die al onze vragen met plezier beantwoordde. Naar de kikkers komen we morgen kijken. Want nu gaat de zon onder en die moet nog op de foto. De zon is vuurrood net voor de achter de horizon verdwijnt, terwijl de hemel alle kleuren tussen blauw en rood toont. Het regent nog steeds. We winkelen in de MegaSuper. Hoe mega kan een super zijn? Niet veel groter dan de Mini-Super, moeten we concluderen. De avond wordt snel nacht en mijn bed wacht op me.
In de ochtend haasten we ons om nog naar de kikkers te gaan kijken. Er is geen gids beschikbaar en die hadden we wel nodig. In veel van de terrariums lijken geen kikkers te zitten. Ze zijn althans goed gecamoufleerd. In de hete middagzon haasten we ons terug. Het regent dus niet altijd. We zijn weer te laat, maar maken ons weinig zorgen. De kans dat we op tijd vertrekken is onbestaand. En inderdaad: we krijgen 45 minuten extra. Dat is genoeg tijd om een hamburger te eten.

---