tjubix

De laatste weken van mijn tijdskrediet waren in zicht. Het was midden maart 2012. Wetende dat ik op 02 mei terug aan het werk moest besloot ik om de vrije tijd die mij nog restte enigszinds nuttig in te vullen en voor een dikke 3 weken naar Thailand te reizen samen met mijn vriend Sil. Bij het schrijven van deze zinnen zit onze reis er alweer op. Of toch bijna. Momenteel bevinden we ons in de luchthaven van Doha (Qatar), in een zogenaamde "lounge". Sil en ik zitten naast elkaar, elk aan een andere computer. We betaalden 140 Qataarse Ryals, ongeveer 35 euro, om hier gedurende 6 uur in deze lounge te mogen blijven. Het is zijn geld waard. In de lounge staan overal lederen zeteltjes, houten bijzettafeltjes, en ligstoelen. Aan de muren hangen kunstwerken. Er ... read more

(Dit artikel is nog niet af en zal nog regelmatig bijgewerkt worden) Op maandag 16 januari, aankomst in Iquitos (Peru). Na een boottocht van exact 3 dagen wringde ons vrachtschip zich vandaag 16/01 rond 8h30 tussen de andere aangemeerde vrachtschepen in de haven van Iquitos. Iquitos, gelegen aan de beroemde Amazone-rivier, in het noordelijke deel van Peru, en één en al omgeven door Amazonewoud. De grootste stad ter wereld die enkel bereikbaar is per boot en per vliegtuig. Over vliegtuigen gesproken: een tochtje boven het Amazonewoud in een vliegtuigje is niet iets dat op regelmatige basis georganiseerd wordt voor toeristen, maar het kan. Kostprijs: S/. 2800 per uur, ongeveer 750 euro. Iquitos dankt haar inkomsten blijkbaar aan de petroleum. Die petroleumbronnen moeten zich situeren verder in de jungle, dieper het woud in. In de stad zelf ... read more

Hier starten mijn verhalen van mijn laatste en misschien wel spannendste avontuur sinds ik in Peru verblijf: bus op van Cusco naar Lima, vlucht van Lima naar Pucallpa, vrachtschip van Pucallpa naar Iquitos (3 à 4 dagen), speedboat op de Amazonerivier naar de grens met Colombia en Brazilië (12 uur), verblijf in Colombia vor een dag of twee, terugkeer naar Iquitos, plan van meerdagenexcursie in de jungle, verkennen Iquitos, en tot slot terugkeer naar Cusco. Het moet hier allemaal een beetje sneller gaan het schrijven, vandaar dat mijn zinnen soms in telegramstijl geschreven staan. De rit op de bus van Cusco tot Lima ging vrij vlot. Ik heb kunnen slapen. 21 uur duurde die rit, met een stop van 30 min tussenin. Peru is kust (droge zanderige woestijn), gebergte (Andes) en selva (jungle). Ik zag ze ... read more

Sinds zaterdagmorgen 24 december 2011 ben ik terug in het oude vertrouwde Cusco. Ik bracht Kerstmis door bij Tania thuis samen met haar familie. Ook nieuwjaar bracht ik samen met Tania door. Tegen middernacht gingen we naar het indrukwekkende vuurwerk kijken op de Plaza de Armas. Zoals we wel hadden verwacht stond de Plaza stampensvol mensen. De mensen die ik hier heb leren kennen en de vrienden die ik hier heb gemaakt gedurende de 8 maanden die ik hier doorbracht zullen mij het best bijblijven denk ik. Als ik ooit nog terug zou komen naar Cusco, dan is het in de eerste plaats om hen terug te zien. De mensen die ik echt hard ga missen en waar ik nog regelmatig zal aan denken eens terug in België, dat zijn er tot nu toe echter slechts ... read more

Het is weer eens tijd voor een nieuw verhaal. Lees door tot het einde, want het beste stuk komt pas later. Rio Branco. De stad waarin jongelui je al eens voorbijfietsen op één wiel, het achterwiel. Honderd meter in rechte lijn. Ik heb het nog niet velen zien doen. Het is eigenlijk wel grappig voor iemand die al 8,5 maanden zijn land uit is, maar eigenlijk reis ik niet zo graag, toch niet alleen. Ik ben meer iemand die graag ergens blijft plakken, iemand die het graag wat rustiger aan doet. Zo ben ik ook in Cusco (Peru) verschillende maanden blijven plakken. Tijdens de weekends trokken anderen er tussenuit, maar ik bleef meestal gewoon thuis of in de buurt. Op volle bussen kruipen, de weg zoeken, om informatie of hulp moeten vragen aan anderen, het maakt ... read more

Zonder mijn twee nieuwe kennissen, Sara en Tania, had het hier in Rio Branco al bij al maar een saaie boel geweest. Die zogenaamde vriendin die ik hier moest tegenkomen, die lijkt wel van de aardbol verdwenen te zijn. Vooral overdag loop ik al eens verveeld rond. Maar de avonden maken dat weer allemaal goed. Niet dat hier niks te doen is in Rio Branco, maar alleen is maar alleen. Je ziet al die mensen rondlopen, lachend, pleziermakend, maar je maakt er eigenlijk niet helemaal deel van uit. Zondag is alles hier gesloten. Internetcafés, winkels, alles. Enfin, alles. Gelukkig was het ijssalon waar ik al een paar keer geweest ben wel open. Maar je kan niet de ganse dag ijs eten. In de straten is het opvallend rustig op zondag. Iedereen lijkt zich op te sluiten ... read more

Na hier gedurende een drietal dagen helemaal alleen rondgelopen te hebben, de warmte en de verveling bestrijdend door op terrasjes fruitsap te drinken of ijs te eten, begin ik hier toch wat toffe nieuwe mensen te kennen in Rio Branco!! De vriendin die ik hier normaal gezien had moeten tegenkomen heeft nog altijd niets van zich laten weten, maar het is niet meer nodig nu. Gisteren ging ik een dame-blanche eten en daarna liep ik het park voorbij op de Praça de Revolução (revolutieplein). Het was al wat later op de namiddag en er was heel wat beweging op het plein, dus ik besloot om daar even te gaan rusten op een bankje en de mensen rondom mij te observeren. Iets beters had ik toch niet te doen. Heel wat studenten passeerden mij. Vanuit de bomen ... read more

Vandaag, maandag 05 december 2012. December staat bij ons meestal gelijk aan "koud", maar hier in Rio Branco (Brazilië) is het vandaag 34°C. De zon brandt heet op mijn kortgeknipte schedel als ik door de straten loop, elke plek schaduw zoek ik op, hoewel ik mij met weinig tevreden moet stellen. Momenteel raast er wel een windhoos door de stad, en er valt regen uit de lucht. Dat moest er wel eens van komen met die hitte. En de verfrissing doet deugd. Op woensdagavond 30/11 ben ik vertrokken met de bus vanuit Cusco naar Puerto Maldonado. In Cusco zelf werd de bus gestopt door een paspoortcontrole van de politie, waardoor we ongeveer 30 minuten halt moesten houden. Elke peruviaan moest zijn identiteitskaart afgeven ter controle, waarna deze weer werd uitgedeeld op de bus. Mijn paspoort werd ... read more

In het begin van mijn blog heb ik een aantal keer gesproken over een Braziliaan die ik hier in Cusco heb leren kennen. Dat moet in de maand mei geweest zijn denk ik. In de periode dat ik hem leerde kennen verbleef hij in Cusco als toerist. Hij was weggegaan uit Brazilië omdat hij naar eigen zeggen zijn land een beetje beu was. Als je hem naar zijn leeftijd vroeg, dan wou hij die niet verklappen. Ik schat dat hij 28 jaar oud is. Blijkbaar heeft hij op 13-jarige leeftijd zijn beide ouders verloren en heeft hij in tussentijd al heel Brazilië gezien. Hij zou ook meerdere huizen bezitten en heeft naar eigen zeggen geld op overschot. Werken doet hij bij mijn weten niet, of toch niet meer. Dat hij geld op overschot heeft, dat wil ... read more

Gisterenavond ging ik met Tania en haar collega´s naar een optreden van een salsaband. De zangers zijn afkomstig uit Venezuela en de andere muzikanten zijn Peruvianen. Het moet een vrij bekende groep zijn, vermits het publiek gretig meezong en het merendeel van de teksten uit het hoofd bleek te kennen. Het was de moeite. Er stonden welgeteld 12 muzikanten op het podium. Vier stemmen, een drummer, een percusionist, een contrabas, een piano, 3 schuiftrompetten, en een saxofoon. Salsa pur-sang. Zonder fouten gespeeld. Vrolijke dansbare muziek, met teksten die altijd over de liefde gaan. De muziek is vrolijk maar de teksten zijn het vaak niet. Uit de piano klonken voortdurend van die typische zoetzure, bittere, scheve salsanoten. En dan de saxofoon die in Charles Mingus-stijl van die vette, kuchende, heese basnoten uit zijn keelgat hoestte. De 4 ... read more