sofie krop

Terug in Kuching, na mijn avontuur bij de locals, gelijk door naar Bako National Park. Gelukkig ontmoet ik een Engelse ska-fan die ook toevallig naar Bako gaat, ik hoef de bloedzuiger avonturen dus niet nogmaals alleen te beleven. Meteen bij aankomst worden we verwelkomt door een stel probiscus apen. De apen heten in het Malay Orang Belanda, wat letterlijk Nederlands mens betekend. Moet zeggen dat ze ook best op mijn broertje lijken :P In de avond gelijk op een jungle nachttrek. Hier kom ik er achter dat er nog veel meer vriendjes van mij te vinden zijn; superveel en supergrote spinnen… Natuurlijk houdt halverwege mijn zaklamp er mee op en val ik zo’n 10 keer bijna van de boardwalk. Wel een redelijk goede vangst naast de enorme spinnen; een Kingfisher, nachtkikkers, een schorpioen en de volgende ... read more

Vaak als je op een plek komt waar het zwart ziet van de toeristen is dat een slecht teken. Een verhaal apart zijn de Thaise toeristen. In een van mijn vorige blogs beschreef ik al een stel Thaise toeristen in Laos met een lack of respect. Over het algemeen zijn de Thaise toeristen erg luid, weten ze niet hoe ze met alcohol om moeten gaan, vinden ze zich belangrijker dan iedereen om zich heen en vinden ze het erg fijn met hun geld te pronken. Mama en ik kwamen aan in Chiang Khan; in de Lonely Planet beschreven als een slaperig dorpje aan de Mekong waar de tijd redelijk stil heeft gestaan. Bij aankomst was het duidelijk dat de Lonely Planet weer eens een paar jaar niet langs was geweest. Overal hotels, guesthouses en souvenirshops en ... read more

Na afscheid te hebben genomen van Laos was het ook al snel tijd om afscheid te nemen van Rob, eerst nog een paar daagjes Thailand. De overgang van Vieng Phouka in Laos naar Chiang Rai was enorm. Ook al is Chiang Rai een van de kleinere steden in Thailand, het is nog steeds groter dan de meeste steden in Laos. Overal druk verkeer, billboards, luide muziek… De cultuurschok werd al helemaal groot toen we erachter kwamen dat de bar waar we waren gaan zitten, omdat het de enige plek was waar een beetje mensen zaten, een ‘ontmoetingsplek’ was voor Thaise vrouwen en Westerse mannen. Wel fijn dat we de volgende dag op Rob zijn verjaardag gewoon lekker Westerse taart konden eten met goede koffie erbij. Om te kunnen genieten van onze laatste dagen samen hadden we ... read more

Na wat relaxte dagen in Luang Prabang besloten Rob en ik stroomopwaarts de Nam Ou rivier te volgens richting de grens met China. De eerste bestemming was Nong Khiaw. In de Lonely Planet stond dat we kaartjes moesten kopen bij de Navigation Office. De prijs leek aannemelijk dus dat ook gedaan. Toen we terug liepen naar het hotel liepen we langs de bootlanding en daar was het 2 euro per tickets goedkoper, 50 meter verderop. Maar het werd nog erger. Bij aankoop van de kaartjes werd ons belooft dat er maximaal 14 mensen op de boot pasten en gingen. Nadat we de ochtend van de trip van de Navigation Office naar de bootlanding waren gelopen telden we echter 20 mensen. Rustig probeerde ik te vragen of er dan ook twee boten gingen maar dat was niet ... read more

Terug in Laos, eindelijk, ik keek er naar uit. En zodra ik de bus uitstap weet ik weer waarom. Omdat mijn gekregen Kip (Laotiaanse valuta) die in de Pitcher aan de muur hing in mijn gestolen moneybelt zat, had ik geen Kip om een taxi te betalen. Het centrum was maar twee kilometer verderop dus dacht ik maar te gaan lopen in de hoop ergens een geldautomaat te vinden zodat ik wat geld kon pinnen en een taxi kon nemen. Na tweehonderd meter werd ik gestopt door een Laotiaans meisje wat bij me in de bus vanuit Vietnam zat, met de vraag waar ik naar toe ging. Ik legde de situatie uit en ze stond er op mijn taxi te betalen, welkom in Loas! Dag 2 mocht ik Rob ophalen van het busstation, die na een ... read more