PieterVandermeeren

BOE! Hier ben ik weer. Volgende week donderdag 20 augustus nemen Jasmijn en ik het vliegtuig naar Kuala Lumpur, Maleisië. Voorzien van een rugzak, Lonely Planet, zonnecrème, slaapzak en muskietennetten en medicijnen tegen alles wat een mens maar krijgen kan (te beginnen met alle varianten van diarree). Misschien is dit wel weer het beste kanaal om jullie van tijd tot tijd op de hoogte te brengen. Word je liever niet geëntertaind met mijn mooie omslachtige proza, dan kan je je wel uitschrijven van de lijst met bestemmelingen, moet niet zo moeilijk zijn. Maar natuurlijk ga ik je dat niet zelf uitleggen! De route ligt niet vast. Het enige dat bepaald is, zijn de vluchten van en naar België: vertrek in Brussel donderdag 20 augustus half 5, aankomst in Brussel maandag 21 september half 8 's morgens. ... read more

Een klein woordje om af te sluiten. Vorige week donderdag ben ik allerhartelijkst ontvangen geweest op de luchthaven door Jasmijn, mama, oma en opa. En de daaropvolgende dagen heb ik op mijn dooie gemak weer enkele passen gezet in mijn echte leven. God dank Jasmijn en Brecht hun goede raad, anders had ik die dagen al volgepropt met honderden activiteiten. Dankjewel allemaal voor het lezen van mijn verhalen. Ik heb de afgelopen week al vernomen dat er zo nu en dan lezersclubjes bijeenkwamen in Gent en Leuven. Dankje voor de vele reacties. Ik heb heel graag voor jullie geschreven. Vaak, zoals ik eerder vertelde, las ik in Adam Mickiewicz' Pan Tadeusz en hij zegt iets waar ik mij met plezier in kan terugvinden. Een redevoering door de graaf: ‘Fair nature,' said the Count, 'is not. the ... read more

Dinsdag 29 januari 2008. 9:30 pm. Warszawa Zachodnia, internationaal platform. Ik ontmoet Jule aan de bus waar achter de voorruit Lviv staat aangegeven. We zoeken ons een strategisch plaatsje, niet te zeer naar achter want dan word je al eens misselijk, niet te zeer naar voor want dan moet je meeluisteren met de chauffeur naar Frankski Galanski en Slavische vrienden. Een goede negen uur later, en met een hennig stijve nek van dat halfslapen in de bus, worden we gedropt in een stad die evengoed Kiev of Odessa had kunnen zijn. Zucht. Cyrillisch. Ik kan het met moeite wel lezen en blijkt dat het Oekraïens in West-Oekraïne heel veel gelijkt op het Pools. Sleutel: ik lees voor wat er staat, Jule doet een poging tot vertalen. Een beetje verloren lopen we rond in de stad met ... read more

Vorige vorige vrijdag, evenzo twee weken geleden, werd er een feest georganiseerd door Red Label van Johnnie Walker. Julia, een van Jule's flatgenoten werkt er op het bureau voor public relations en had heel wat in die pap te brokken, met een stel vip tickets voor leuke mensen die ze kent als extraatje. Hups! Mijn klak-klak schoenen alweer aangetrokken en een zwarte broek en dito hemd en je kan wel zeggen dat ik klaar was voor een fancy night. Aan de inkom liet de meest brede portier ooit ons vriendelijk binnen en vervolgens gaf het meest dunne meisje ooit ons een entreebandje en twee van die witte rekbare armbandjes die we konden inruilen tegen eenderwat. Met mijn zwart hemd en zwarte broek en klak-klak schoenen vond ik het gepast om een wiskey on the rocks te ... read more

Vorige vorige donderdag, inmiddels alweer twee weken geleden, ben ik met Jule naar Don Giovanni gaan kijken in het nationaal theater. Kon ik mijn schoenen die klak-klak zeggen nog eens aandoen, want de opera, daar smukt men zich voor op. Visueel was het allemaal heel sterk! De vrouwen met grote jurken en de mannen met strakke sexy pakjes en er waren ook veel neon lichteffecten wat het zo modern maakte. En zo af en toe vloog onze Don al eens door de lucht over het podium of rees er iemand op uit een graf. Heel vermakelijk. Alleen, Mozart kan toch wel een beetje een saaie ket zijn soms met zijn muziek. Ik zou dit nooit op een cd kunnen luisteren, oeioei.... read more

Zoals ik eerder aankondigde heeft Kamila Kuba en mij verlaten, al enkele weken geleden. Dit weekend heeft Agnieszka haar plaats ingenomen. Agnieszka is achteraan de twintig, economist van opleiding en werkt voor een Non Profit Organisation die iets met banken te maken heeft. Ze zucht even fel als Kuba wanneer ze 's avonds rond zeven van haar werk terugkomt maar ze is bijna even geïnteresseerd als Kuba. Vatbaar voor een kleine babbel 's avonds in de keuken dus, wat ik erg waardeer. Maar eten doet ze haast evenmin als Kamila. 's Morgens een bord cornflakes met koude melk en 's avonds een bord cornflakes met - kwestie van toch gekookt te hebben die dag - warme melk. Woensdag heb ik chocomousse gemaakt, tot groot jolijt van Kuba!, maar wanneer ik Agnieszka een kommetje aanbood bedankte ze ... read more

Ha! Laat ik de draad eindelijk oppikken. Ik had dus zondagavond frituurtje gespeeld. De daaropvolgende dagen waren er van veel sneeuw, terug naar de les gaan, erasmusvrienden die weer Warschau binnensijpelden, een nieuw koffiepak kopen en mijn bankrekening checken. Dat had ik lange lange tijd niet meer gedaan en zo stilletjes aan groeide het besef dat ik dat ook maar beter zo liet. Soit, erasmus blijkt een enorm kostelijke trip. En niet omdat ik mijn geld spendeer aan dure dingen. Je leeft gewoon enorm intens. Waar ik thuis tevreden zou zijn met een avondje voor de tv hangen of fietsen door Bokrijk bestaat hier haast elke avond uit een of andere activiteit. Je bent gewoon altijd altijd wat aan het doen. Is het niet wat gaan drinken en babbelen in de bars aan Foksal dan is ... read more