---

En toen stond Joke achter met haar blog...! Ik ben net aangekomen in Kuala Lumpur na een lastig afscheid van Will en heb me lichtelijk overeten bij Pizzahut… Hun Superior 7kazen Cheezy Crust Pizza was namelijk te verrukkelijk om koud mee te nemen naar het hostel en na 10 dagen redelijk eentonig eten in Cherating waren mijn ogen dubbel zo groot als mijn maag! Ik slaagde er in elk geval in om de hele pizza naar binnen te werken en zit nu dubbelgeplooid mijn blog eindelijk weer bij te typen op het dakterras van KL Fernloft Hostel. Mijn besluit om naar Kuala Lumpur te komen is natuurlijk weer gelinkt aan die surfobsessie van me... Aangezien er in de surfshop van Cherating weinig te verkrijgen viel en bestellingen niet behoorden tot een van de opties zat er niet veel anders op dan 4u op de bus te gaan zitten om mijn materiaal in de grote stad te gaan kopen. Dat was althans de bedoeling geweest maar na een kwartiertje rijden was die bewuste bus die ik zo wonderbaarlijk goed wist uit te kiezen al in panne gevallen op een paar kilometer van Cherating. Zo zat ik van 12u tot 15u te wachten op of naast de bus, niet wetende wat er nu eigenlijk juist aan de hand was en of ik ooit nog in Kuala Lumpur zou geraken! De chauffeur en passagiers spraken namelijk amper een woord Engels en zo spendeerde ik drie lange uren in onwetendheid. Uiteindelijk werd mijn geduld beloond en werd ik op een andere bus gedumpt die me dan toch nog tot Kuala Lumpur had gebracht.

Maar laten we eerst even terug gaan in de tijd want in die week blogloze tijd is er weer heel wat gebeurd... Eerst en vooral was er de langverwachte surfwedstrijd in Cherating. Ongelooflijk om te zien maar wat ben ik blij dat Tim me niet tijdig gevorderd genoeg had gekregen om zelf deel te nemen... Ik had er niks van gemaakt als ik als laatste was geeindigd maar het feit dat er een genadeloze onderstroming woedde dat weekend had me wel een serieuze deuk in het ego opgeleverd! De onderstroming was namelijk zo sterk dat ik niet eens kon geraken waar ik wilde zijn... Ik had de dag na de wedstrijd mijn poging gewaagd en het maakte niet uit hoe hard ik paddelde en worstelde tegen het water, ik werd zonder pardon de andere kant uitgetrokken... Een poging om deel te nemen aan die wedstrijd had me dus 15minuten in de kijker opgeleverd waarin ik geen enkele golf zou pakken. Moest ik dan toch nog het geluk hebben gehad om wel ergens een take-off klaar te spelen was ik gegarandeerd meteen weer van mijn board getotterd door het stressgehalte! Nee, ik was blij dat ik dat weekend slechts een toeschouwer was zodat ik in staat was te genieten van een stevig staaltje stylish surfing en de sfeer op het strand. Het was een sociale gebeurtenis eerste klasse. Iedereen supporterde voor iedereen ondanks het gure regenweer en ik praatte dat weekend volgens mij met het halve dorp! Tim had jammer genoeg net dat weekend mijn verkoudheid opgescharreld en na zijn derde ronde had hij besloten de handdoek in de ring te gooien... In de drie proeven die hij meedeed eindigde hij telkens op de eerste plaats wat ik alleen maar respectabel kan noemen. De arme man kon namelijk amper behoorlijk ademen in rusttoestand, ik wil niet weten hoe lang hij aan zuurstoftekort geleden had terwijl hij het gevecht tegen de onderstroming aanging! Terwijl Tim bijna de hele Zondag miezerig op zijn kamer vertoefde bleef ik zoals een trouwe supporter dat doet het verdere verloop van de wedstrijd volgen. Tegen lunchtijd was ik in een heftige theorieles surfing beland met een getrouwd (Scotland – Frankrijk) stel en hun uitnodiging om samen middag te gaan eten nam ik met alle plezier aan. Toen we in het restaurantje zaten legde ik hun uit hoe het nu eigenlijk net zat met die drie talen van ons in dat kleine Belgenlandje en Will had toen aan het tafeltje naast ons gezeten en de hele conversatie opgevangen. Toen ik nadien terug op het strand arriveerde had hij me aangesproken en wat bleek... Will woont ook in Belgie!!! We spendeerden de hele namiddag samen en die gewoonte veranderde de rest van mijn Cherating verblijf eigenlijk niet veel! De dag na de wedstrijd had hij namelijk een surfles genomen en de dagen daarna had hij steeds een board gehuurd om verder te oefenen. Het kwam er dus op neer dat we de volgende 5 dagen continu samen waren, was het niet om te surfen dan was het wel om te eten, kaartspelletjes te spelen, te zingen (don't ask!) of uit te puffen. Ondertussen waren Tim and family terug naar Pulau Tioman gekeerd maar dat afscheid viel goed mee aangezien ik toch nog terug naar hen ga later. Toen ik op maandag naar de surfshop wandelde om te horen hoe het met Maggie ging bleek ze nog altijd niet gerepareerd te zijn dus moest ik me voorlopig behelpen met een board van de surfshop. Dat vond Joke niet zo leuk want elk board is anders en ik wilde gewoon worden aan mijn eigen versie... 4 Dagen nadat ik Maggie had binnengedaan was ze dan uiteindelijk toch klaar en ze straalde meer dan ooit!!! Het was een overgelukkig weerzien en het eerste wat ik deed toen ik met haar het water weer inging was paddelen naar de grootste surfbreak van Cherating. Dat is best wel een eindje aangezien mijn armen terug stilaan in blubber aan’t veranderen waren maar uiteindelijk haalde ik het en dobberde ik in de zee tussen de echte surfers! (De onderstroming was ondertussen ook al terug wat minder sterk geworden.) Ik vroeg aan een van hen om me uit te leggen hoe het zat met de voorrangsregels in het water. Degene die het dichtste bij de rots dobberde bleek degene te zijn die de golf mocht berijden en dus begon ik netjes aan te schuiven in de rij. Toen het eindelijk aan mij was kwamen er twee gasten op me af gepaddeld en stalen mijn golf toch niet van onder mijn board uit zeker... Ik wachtte weer mijn beurt af maar het tafereel bleef zich telkens opnieuw herhalen... Na een dik half uur te hebben rondgedobberd zonder succes besloot ik maar terug naar de kleinere golven te paddelen. Toen ik daar terug aankwam vroeg ik aan een van de surfers wat er daar net was fout gelopen... Het kwam er op neer dat de snelste paddeler de golf mocht hebben en aangezien ik nog niet bepaald snel genoemd kan worden maakte ik weinig kans tussen de grave gasten... Een beetje jammer wel aangezien ook zij ooit in mijn schoenen hadden gestaan maar aangezien ik niet veel zin had in enig conflict besloot ik om me de komende dagen maar gewoon met de kleinere golven bezig te houden... Ik stond nog twee keer recht met Maggie wat mijn tussenscore nu op 5 brengt! Klinkt misschien niet heel erg progressief maar aangezien mijn board ineens een vierde korter is dan het board waarop ik oorspronkelijk had geleerd ben ik meer dan tevreden met die uitslag! Het feit dat mijn lippen ondertussen zwaar geroosterd waren onder de zon terwijl ze marineerden in het zoute water maakte me echter minder gelukkig... Ik moest mezelf dringend een speciale zonnecreme aanschaffen op basis van zink in Kuala Lumpur om dat probleem niet erger te maken en vooral te voorkomen in de toekomst... Aangezien Will vandaag naar Singapore ging om van daaruit terug naar Belgie te vliegen had ik gewacht tot nu om naar Kuala Lumpur te komen voor mijn surfboodschappen. Ik had het niet over mijn hart gekregen om al vroeger te vertrekken aangezien we het samen zo gezellig hadden... Het feit dat de zon zich niet al te vaak liet zien de voorbije dagen was dan helemaal de perfecte uitvlucht geweest om Kuala Lumpur uit te stellen tot Will moest gaan. Nadat hij op de bus richting Singapore was gestapt zat ik daar alleen in het station te wachten op mijn verbinding naar Kuala Lumpur. Pffft, wat haat ik dat afscheidstafereel toch zo, veel te melodramatisch voor mij!

---