---

We beginnen dit verhaaltje onder de grond. We hebben vanuit een HCMC een tour gedaan naar de Cu Chi tunnels. Deze tunnels zijn heel druk omdat ze zijn aangepast voor toeristen. Het begint met een rondje door de bossen boven de tunnels waar de gaten zijn te zien waar de vietcong zich in verschool voor de amerikanen. Ook te zien zijn de vallen die vroeger werden gebruikt voor de jacht op dieren en later voor de jacht op amerikanen. Verschillende boobytraps dus, voor de mensen die tour of duty fans zijn, erg leuk om dit te zien omdat de scenes waarbij je ziet dat ze in een gat vallen en zwaar gewond zijn hier echt worden. Nog even langs de schietbaan waar we het niet nodig vonden om een m16 of een ak 47 te gebruiken want willen naar de tunnel zelf. Als we bij de ingang van de tunnels zijn krijgen uitleg over wat we moeten doen als we eruit willen want het is wat klein. Het idee is als je eruit wil moet je gewoon "doorlopen" er komt vanzelf een uitgang. De tunnels zijn dus aangepast voor de toeristen in hoogte. Dit is geen 70 cm meer maar 90 cm. Als je dan 1,90 bent is het erg lastig om er doorheen te komen. Soms heeft t dus wel voordelen als je zo klein bent, ha ha ha. Lekker claustofobisch, wat nog een keer versterkt word omdat er geen licht is. Wel heel indrukwekkend dat de mensen hier in de oorlog zo geleefd hebben. Terug met de bus was erg lastig aangezien de bus het begeven had, accu leeg. Na een tijdje proberen werd er een andere bus erbij gehaald om niet met startkabels maar met een stuk prikkeldraad de accus te verbinden om te proberen te starten. Het lukt en we kunnen weg.

De volgende dag zijn we naar Dalat gegaan. Dit ligt in de heuvels en het is er erg fris (20 graden). Dus de truien weer aan. Meteen maar weer een scooter gehuurd voor een paar dagen want de omgeving is prachtig. In de stad zelf is het lastig navigeren met alle wegen die alle kanten op kronkelen maar we komen uiteindelijk overal waar we willen zijn. Het crazy house wat ook daadwerkelijk helemaal nergens op slaat, het oude trein station vanaf waar we een treintochtje maken met een antieke trein om in het volgende stadje een tempel te bekijken en verder lekker door de heuvels gereden waar het na HCMC erg groen is.

Na Dalat zijn we weer verder off the beaten track gegaan en doorgereisd naar Boun Ma Thout. De weg hier naartoe is highway 14, de weg die vroeger bekend was als ho chi minh trail. Lijkt in geen enkel opzicht op wat het ooit is geweest maar we zijn er overheen gereden. Boun Ma Thout is de koffiehoofdstad van vietnam, alleen het probleem is dat de koffie hier in vietnam altijd gezoet is en eigenlijk gewoon heel vies is. De stad zelf is niet spectaculair maar de reden dat we hier zijn is ook niet de stad maar de dray sap waterval. Ongeveer 15 km van de stad en goed te vinden dus dat is wel lekker. De waterval is op het moment niet zo groot als hij zou zijn in het regenseizoen maar hij is wel erg mooi en de tocht waard.

Volgende stop is qui nhon aan de kust. Even een aantal dagen niks doen, want ook al is reizen echt een stuk beter dan hard aan het werk zijn in NL, het is ook vermoeiend, elke dag weer kijken, wat gaan doen, hoe komen we daar, waar gaan we slapen, waar gaan we eten etc. daarbij komt dat het bijna lunar new year en Tet holiday is en alles in dit land dan op z'n gat ligt. 13 op 14 februari was de jaarwisseling. Dit wordt gevierd met groots vuurwerk om 23.30 waarna iedereen naar huis gaat om met family te zijn en om 00.00 is het zo goed als uitgestorven op straat. Vuurwerk was wel heel gaaf. Voor mensen die vuurwerkfestival scheveningen kennen; al het vuurwerk wat tijdens het hele festival wordt afgestoken gepropt in 10 minuten. Echt heel gaaf! Plus op de 1ste dag van het nieuwe jaar horen we dat ik tante ben geworden, mijn zus is bevallen en ik heb... een gezond neefje, jippie jeeee!!

3 dagen na Tet gaan we proberen weg te komen. De dag voordat we weg gaan huren we een scooter om de omgeving te bekijken en langs het busstation te gaan maar kaartje kunnen we pas de volgende dag kopen. Lekker de hele dag door de rijstvelden gereden. Super al dat groen. De volgende dag op de busstation is het antwoord op elke vraag: no, no, no. Het kaartje wat we vandaag zouden moeten kopen is er niet meer, die bus rijdt niet, die bestemming is er niet (ondanks dat de bestemming wel op het bord staat). Maar als mensen hier geen engels kunnen dan is het gewoon standaard nee, maakt niet uit wat de vraag is. Zelfs handen en voeten werkt niet. Dus na een half uur vragen worden we er wel een beetje gek van. Uiteindelijk met hulp van vietnamees die wel een beetje engels sprak een kaartje kunnen kopen voor de volgende dag, maar weer terug naar hetzelfde hotel en nog een nachtje hier blijven.

Het kaartje dat we hebben kunnen kopen brengt ons niet naar 1 van onze 2 volgende bestemmingen, eigenlijk wouden we naar quang nhai, onmogelijk, dus dan naar hoi an, ook dit is onmogelijk dus we hebben een buskaartje naar danang. Staat wel niet op ons lijstje als bestemming maar het is dat of niks. Vanaf Danang zouden we na aankomst over kunnen stappen op een andere bus naar hoi an. Zou kunnen is hetzelfde als je hebt hoop maar dat is onterecht, het kan ook niet want als wij aankomen savonds gaat er al geen bus meer. Naar de stad zelf dan maar en slapen, gaan we morgen verder. In de stad komen is al een hele heisa want de moto drivers hebben geen idee waar het hotel zit waar we heen willen en als we eindelijk een taxi hebben probeert hij ons ook nog eens af te zetten en zijn meter niet te gebruiken op aandringen van dezelfde "vriendelijke" moto drivers. Gelukkig zijn we niet achterlijk en uiteindelijk gaan we gewoon op de meter naar de stad.

Volgende dag om 11 uur hebben we een open tour bus naar Hoi An genomen en na 45 minuten zijn we er. Eindelijk een bestemming waar we willen zijn. De oude stad van Hoi An is prachtig. Heerlijk om doorheen te lopen alleen niet goed voor je portomonee. Overal kleermakers en schoenmakers dus na 3 dagen verlaten we Hoi An met veel zwaardere rugzakken want we hebben gekocht: voor Mu; 1 pak, 1 jurkje, 2 paar schoenen, 4 broeken en voor Hente; 2 broeken en 3 overhemden. Allemaal op maat gemaakt. Dat kost hier nogal veel moeite aangezien ze wel meten maar daarna niet die informatie gebruiken, dus we zijn voor mu d'r pak 6 keer terug geweest om te passen en voor mu d'r schoenen zijn we 4 keer terug geweest en hebben we ze 2 keer naar het hotel laten komen. Naast al het shoppen hebben we ook nog tijd gevonden om naar de ruines van My Son te gaan. De gids noemde het angkor in het klein, maar dan niet het angkor waar wij zijn geweest waarschijnlijk. Klein is het zeker en niet echt heel indrukwekkend.

Tip voor mensen die hier heen willen, ga Cau Lau eten. Dikke rijst noodles met onderin tauge en basilicum en bovenop gemarineerd varkensvlees en gefrituurd rijstpapier. Erg lekker.

Na Hoi An met de bus naar Hue. Hier op de 1 ste dag alvast een treinkaartje gekocht voor over 3 dagen want treinen zitten hier snel vol. Bij het hostel zeiden ze dat een kaartje 20 dollar p.p. was, dit leek ons wel erg duur dus zelf maar even naar t treinstation. Een kaartje kopen is hier ook een hele opgave. Een rij is er niet, het is duwen tot je vooraan staat en dan schreeuwen wat je wil en geld geven dan wordt je wisselgeld vanzelf teruggegooid samen met een kaartje. Nadat we gekeken hebben op de dienstregeling weten we welke trein we willen en schrijven het op met alle info die ze nodig heeft, dit voorkomt weer een taalbarierre en na een beetje duwen hebben we ons kaartje te pakken. Kaartje was dus 8 dollar p.p. "iets" goedkoper dan bij t hostel!

In Hue een tour rond de demilitarized zone gedaan. De grens tussen noord en zuid met heel veel overblijfselen van de oorlog. Met verschillende bezienswaardigheden, die allemaal niet echt boeiend zijn, behalve dan de tunnels. Dit zijn andere tunnels dan in het zuiden, deze waren om in te schuilen en om in te leven, de tunnels in het zuiden waren om te vechten. De tunnels in de DMZ zijn ook iets hoger en bevatten, een ziekenhuis, kraamafdeling, theater, leefruimtes en een vergaderruimte. Indrukwekkend om te zien en ongelofelijk dat deze mensen jaren onder de grond hebben geleefd. Ook nog op een begraafplaats geweest voor de gevallen soldaten en daar vertelde de gids dat ze in heel Vietnam 7 helderzienden hebben die kunnen "praten" met de doden. Heel veel graven hebben geen naam omdat het niet bekend is wie het is. Deze mensen kunnen dan zeggen wie het is en of deze persoon op de goede plek begraven ligt. Want tijdens de oorlog gebeurde het wel dat een VC een zuid vietnamese soldaat vermoorde en deze hadden een dog tag omdat ze met de Amerikanen vochten, de VC had die niet dus pakte ze van de Zuid Vietnamees zijn dog tag en deden die om als een soort trofee maar als ze zelf overleden dan werden ze aangezien voor die persoon en werden ze op de verkeerde plek begraven. Bij ons op de tour was ook een veteraan, Muriel had tijdens de lunch met deze meneer gesproken en hij was 35 jaar geleden naar Amerika gegaan, en tijdens het praatje had ik de link niet gelegd maar tijdens de tour zei de gids dat we een veteraan hadden en dat hij uit Zuid Vietnam kwam, en toen viel t kwartje want deze meneer had dus gevochten tegen de VC en met de Amerikanen en was na de oorlog gevlucht naar Amerika omdat het in Vietnam niet veilig was. Hij was terug om te kijken naar de plekken waar hij had gevochten.

In Hue nog de citadel in de stad zelf bekeken, erg mooi om te zien. De volgende dag met de trein naar Vinh.
De treinrit was erg mooi al hebben we niet veel van de omgeving buiten gezien maar des te meer van de mensen binnen. Weer eens een kans om te zien hoe de Vietnamesen zijn. Om te kijken, hoe ze eten, slapen, met elkaar praten, hoe ze met hun kinderen omgaan en wie bij wie hoort. 7 uur lang je ogen uit kijken dus! In Vinh wilden we alleen 1 nachtje blijven omdat we een tussenstop nodig hadden omdat de treinreis anders erg lang zou zijn. Na eerst op het station een kaartje voor de volgende bestemming te hebben gekocht op naar t hotel. T was al wat later dus bijna gelijk daarna op zoek naar iets om te dineren. Makkelijker gezegd dan gedaan want r was niet zoveel. Naast t hotel was wel iets dat leek op n cafe/restaurant. Het zat helemaal vol met Vietnamesen en het bier was niet aan te slepen voor ze maar aangezien er ook eten op tafel stond hebben wij ook een plekje uitgezocht. De Engelse taal was hier niet nodig want alles was Vietnamees, aangezien we ondertussen wel wat Vietnamese woorden kenden, hebben we wat kunnen bestellen. Na gegeten te hebben maar weer terug naar de kamer want als je ergens zit waar niet zoveel toeristen komt dan ben je net een aapje in de dierentuin en na een tijdje aangestaard te worden en voor je idee uitgelachen word, en de herrie die er in dat soort plekken is de rust van je kamer soms wel eens lekker!

Na Vinh met de trein naar Ninh Binh, een stad die zelf niks te bieden heeft maar de omgeving des te meer. Dus weer op de scooter en tuffen maar. De omgeving heeft rijstvelden in t groen met daarachter lijmsteen rotsen, de kleurverschillen zo mooi dat er eigenlijk geen woorden voor zijn. En hier dan ook het fameuse plaatje van Vietnam van een rijstveld met daarin de vrouwen met de bamboohoedjes die aan het werk zijn. Na Ninh Binh naar Hanoi gegaan.

Hanoi is een grote, drukke stad met eigenlijk niet zoveel bezienswaardigheden, maar wel ambassades. Dus dat is handig. Want we hebben onze plannen weer eens om moeten gooien. Aangezien ze in de filipijnen geen verkiezingen kunnen hebben zonder daarbij met een paar bommetjes te gooien, geweldadige demonstraties te organiseren en t liefts ook nog een paar buitenlanders te ontvoeren om een bepaalde boodschap duidelijk te maken, hebben we ervoor gekozen om daar nu maar even niet heen te gaan. Erg jammer want het land is erg mooi, maar al niet zo veilig zonder verkiezingen, en deze zijn op 10 mei dus dat was ongeveer de periode dat wij er zouden zijn. Dus toen werd t de vraag wat dan. Even bij de ambassade van Indonesie gecheckt of een visum voor 2 maanden makkelijk te krijgen is, dat is geen probleem. Dan nog de rest van de tijd "opvullen" T word China en nog even terug naar Laos omdat we daar een stukje hebben overgeslagen en dat willen we graag nog zien. Bij t hostel ons visum voor China aangevraagd. Daar moeten we 6 dagen op wachten. Dus een tour geboekt vanaf Hanoi naar Halong Bay. 2 dagen op een boot slapen, een soort minicruise dus en aangezien we ons kerstcadeautje van Hente zijn ouders nog niet hadden gebruikt een geldelijke bijdrage om ons een luxe overnachting te geven, gaan we een stukje varen! Halong Bay is prachtig, zie foto's en onze 2 boten zijn ook super, vooral de 2de boot ( we hebben op 2 verschillende boten geslapen) was erg mooi. En op die boot hebben we 's avond nog een leuk feestje gehad samen met nog 10 andere mensen en de bemanning en kapitein. Zo leuk dat iedereen de volgende dag een lichte kater had van de spot goedkope wodka!

Weer terug in Hanoi om op ons visum te wachten. Even bij de ambassade van Laos gecheckt of het geen probleem is om voor de 2de keer een visa on arrival te krijgen, volgens hun niet, dus we gaan t gewoon proberen. Een kopie van een lonely planet van China gekocht om onze reis daar n beetje uit te stippelen en bij verschillende vliegtuig maatschappijen gevraagd voor een ticket vanaf Vientiane (Laos) naar Jakarta, overal is t antwoord nee. Volgens internet moet t lukken maar dan wel met een omweg en 2 stops dus dat word nog even puzzelen en anders gaan we voor de 5 de of 6 de keer deze reis naar Bangkok en dan vliegen vanaf daar! Wie ooit heeft gezegd dat backpacken een makkie is heeft waarschijnlijk alles via een georganiseerde tour gedaan want wij zijn veel tijd kwijt om van hot naar her te huppelen om van alles te regelen. Wel erg leuk en zeker als alles lukt, maar t kost wel veel tijd. Daarbij komt dat als je je plannen zo vaak omgooit zoals wij dat er ook wel eens iets opgaat en in dit geval mijn malariapillen. Hente heeft pillen voor ongeveer de hele reis, 1 per week, maar ik moet er 1 per dag slikken en nadat we hebben uitgerekend kom ik er 15 te kort. Dus vandaag op zoek naar Malarone. Vanochtend eerst naar het mausuleum van Ho Chi Minh geweest. De nationale trots van Vietnam want hier ligt ie opgebaard. Beetje vreemd om iemand te zien liggen die al 41 jaar dood is en eruit ziet alsof ie zo opstaat! Op weg terug naar t centrum zien we erg veel militairen want om de hoek zit de citadel die functioneert als militaire basis. Een paar van die militairen liggen op de stoep met geweren en schietschijven een stukje verderop en zijn aan het oefenen, met propjes papier denken wij want we lopen langs de schietschijven en daar zit geen enkel gat in en ze zijn wel gek in Vietnam maar nog niet zo gek dat ze midden op straat met echte kogels schieten! Daarna dus op zoek naar een ziekenhuis, we komen er langs 2, allebei met erg veel mensen maar geen enkel bordje in het Engels en erg chaotisch met allerlei mensen die voorbij komen op brancards, geen idee waar we moeten zijn dus toch maar naar het internationale ziekenhuis. Daar aangekomen blijkt dat ze Malarone hebben maar dat we daarvoor wel eerst even bij de dokter langs moeten voor t schappelijke prijsje van 90 euro! En dat is dan de vietnamese dokter want de internationale dokter is nog iets duurder! "gelukkig" blijkt de Malerone op te zijn en hoeven we niet langs de dokter, we worden verwezen naar een apotheek verderop. Als ze het daar niet hebben dan ..... hebben we pech. Gelukkig heeft deze apotheek ze wel, dus ik kan weer even vooruit. Als je bij de ziekenhuizen bent die niet "speciaal" voor buitenlanders zijn dan bedenk je je toch wel dat het beter is dat je hier geen ongeluk krijgt want t ziet eruit als een ongeorganiseerd zooitje. En dat voor een land dat toch wel al wat verder is ontwikkeld dan sommige buurlanden. Daarbij komt dat we al verschillende ambulances voorbij hebben zien komen met sirenes en al maar al die Vietnamese gaan niet opzij dus ze gaan niet echt snel. Waarschijnlijk in het tempo waarin ze rijden, want zelfs op de snelweg rijden ze met een slakkengang, is de helft van de patienten al overleden voordat ze uberhaupt in de buurt van een ziekenhuis zijn. We hadden in de krant gelezen dat vorig jaar in Saigon 11.000 ongelukken waren geweest waarvan meer dan 10.000 dodelijk, niet zo vreemd want tegen de tijd dat de ambulance er is, is de ene helft dood en tegen de tijd dat de ambulance een keertje in de buurt van een ziekenhuis is, is de andere helft dood!

In Hanoi nu alleen nog even dollars halen voor Laos, pakket met spullen naar NL sturen en naar de waterpuppetshow en dan naar China.

Vietnam is een indrukwekkend en prachtig land maar eigenlijk een beetje zoals wat heel veel mensen zeggen over Frankrijk, een prachtig land met niet zo prachtige mensen. (voor de personen die deze vergelijking niet zo leuk vinden, in Frankrijk en buiten Frankrijk wonen ook heel veel lieve mensen!) De Vietnamezen zijn temperamentvol en meesters in oplichten. Zonder blikken of blozen sturen ze je de verkeerde kant op, praten ze je een stuk armer of zeggen ze dat iets er gewoon niet is terwijl het er wel is. En verder zijn ze erg associaal, ikke ikke en de rest kan stikken, zie verhaal van ambulance met sirene waar ze niet voor opzij gaan, maar ook is dit het land waar we het meest hebben gehad dat iemand tegen ons opbotst omdat ze niet uitkijken. En het temperament uit zich vooral in agressiviteit. In Vietnam verschillende vechtpartijen gezien, gewoon midden op de dag, en ze meppen vrouwen net zo hard als mannen! Hier voor t eerst in Azie zelf ook echte verbale agressiviteit meegemaakt, met een dreiging naar meer.

Maar overall is Vietnam erg mooi en kleurrijk en is het merendeel van de mensen aardig. Als je Azie bezoekt zou Vietnam wel op je lijstje moeten staan.

---