---

Het eiland Ko Pha-Ngan wordt in de Lonely Planet (editie Maart 2010) omschreven als de backpackversie (lees: minder toeristisch en goedkoper) van het nabijgelegen eiland Ko Samui. Nou, de Thai hebben in dat jaartje tijd dus zeker niet vaak in de hangmat gelegen waar ik hier zo vaak in vertoef! Als je de kaart van Lonely Planet vergelijkt met die van het informatiecentrum aan de ferry vind je vast wel meer dan de 7 fouten die Dag Allemaal zijn lezers wekelijks opdraagt te vinden aan de hand van 2 foto’s met kleine verschillen! Nieuwe wegen zijn opgedoken op plekken die je voorheen enkel met een watertaxi kon bereiken. Voor mijn deur zijn ze volop bezig een stuk grond plat te branden om ook daar iets op te gaan bouwen. De prijzen zijn volgens mij mee de lucht ingeschoten met nieuwe resorts want goedkoop is het hier bepaald niet! Het verlaten strand waarover ik las (en waar mijn bungalow ook gelegen is) ligt zo vol als Knokke strand tijdens een van jullie Zondaagse nazomerdagen. Aangezien ik er niet veel voor voel om in deze hitte te moeten vechten voor een klein stukje zand verkies ik liever om op mijn terras met hangmat te vertoeven. Daar heb ik zelfs schaduw die het risico op kreeftkleurigheid ineens wegneemt! Ik vul mijn dagen dus als gepland: Al lezend, hang(mat)end en af en toe strompel ik naar het winkeltje voor een ijsje of een frisse cola. Jammer toch dat de sublieme elementen van natuur en rust er aan moeten ontbreken. Vanuit mijn hangmatje heb ik echter zicht op mijn voortuintje begroeid met plaatstelijke planten en een horde mierachtigen op mijn terras bewonder ik terwijl ze het papiertje van mijn ijsje reinigen tot het terug gebruiksklaar is om een nieuw ijsje in te verpakken! Het is misschien niet wat ik ervan verwachtte, maar ik heb de fauna en flora van dit eiland dan toch gezien, op mijn manier! Ondertussen heb ik ook kennis gemaakt met twee wondermiddeltjes tegen de typische symptomen die voortkomen uit constante oververhitting. De eerste is een doodgewoon poedertje dat mijn mama heel lang geleden op mijn billetjes uitsmeerde. Simpel talkpoeder voorkomt dat constante plakgevoel zo doeltreffend en als extra voordeel lijk ik ook niet meer te functioneren als levend doelwit van de lokale vlieg! Ook hier hebben die de irritante gewoonte om in spiraalbeweging op je af te komen om daarna te landen op oor-, neus- en mondstreken. GEK WORDEN!!! Het tweede wonder komt ook in poedervorm. Ik had het in Bangkok al gekocht en na 3 dagen bijna constante hoofdpijn had ik even een helder moment waarin ik me die aankoop herinnerde. Ik besloot het spul ineens aan zijn ultieme test te onderwerpen. Het poeder moet je in water oplossen en vervolgens opdrinken. Het zou de natuurlijke vocht- en zoutbalans weer op pijl moeten brengen en dat deed het ook meer dan doeltreffend! Na 15min was mijn hoofdpijn helemaal verdwenen en ik maakte ineens het goede voornemen voortaan elke dag minstens 1 fles water te drinken. Dat is voor mij een hele opgave want ik zit liever aan de cola, maar als ik even mijn hoofdpijnherinneringen terug boven haal is de verleiding plots toch zo groot niet meer! Ten slotte nog een woordje uitleg over de bijgevoegde foto: Deze kerel heeft gegarandeerd een hoger IQ dan de gemiddelde hagedis... Tijdens mijn laatste avond ging hij strategisch opgesteld wachten bij de lamp van mijn terras op nietsvermoedende hoofdgerechtjes die quasi recht in zijn mond de landing inzetten. Dankzij hun onweerstaanbare drang tientallen keren tegen de lamp te vliegen om vervolgens KO te gaan zag hij zijn kans schoon hen deze miserie uit te sparen, en vooral zelf geen moeite te moeten doen om te jagen zoals elke andere hagedis van gemiddelde intelligentie!

---